Τον ξέβρασε αναίσθητο η θάλασσα σε μια παραλία του Ναυπλίου μετά από ένα τοπικό μπουρίνι. Στο νοσοκομείο διαπιστώθηκε ότι πάσχει από αμνησία. Μόλις ανάρρωσε από τα τραύματά του, βρήκε δουλειά και σπίτι, και συνδέθηκε ερωτικά με μια δασκάλα. Αλλά δεν είχε ανακτήσει τη μνήμη του, δε θυμόταν ούτε το όνομά του. Μια μέρα χτύπησε την πόρτα του μια άγνωστη. Δεν μπόρεσε να δει πώς ήταν – την ηλικία της, το ύψος της, το ντύσιμό της· γιατί μόλις αντίκρισε τα μάτια της αισθάνθηκε χαμένος. Ήταν σκούρα μπλε σαν το ανοιχτό πέλαγος και, καθώς τα κοίταζε καθηλωμένος, μια αβάσταχτη νοσταλγία πλημμύρισε την ψυχή του... «Αντρέα, δε με θυμάσαι;» του είπε η άγνωστη με τα μπλε μάτια. «Είμαι η γυναίκα σου». Λίγο αργότερα έμαθε ότι ο γάμος τους είχε ναυαγήσει και ζούσαν σαν δυο ξένοι κάτω από την ίδια στέγη. Το μυαλό του δε θυμόταν τίποτα από την παλιά ζωή του. Αλλά η καρδιά θυμάται...
Eργάστηκε για πολλά χρόνια ως μεταφράστρια δεκάδων έργων παγκοσμίως αναγνωρισμένων συγγραφέων για ενηλίκους και παιδιά, μεταξύ των οποίων και της αγαπημένης σειράς βιβλίων του Χάρι Πότερ. Έγραψε οκτώ μυθιστορήματα, τα οποία αγαπήθηκαν από χιλιάδες αναγνώστες. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν τα έργα της ΛΕΥΚΗ ΟΡΧΙΔΕΑ, ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΤΗΣ ΜΑΓΙΣΣΑΣ, ΕΡΩΤΑΣ ΠΟΛΕΜΟΣ και Η ΚΑΡΔΙΑ ΘΥΜΑΤΑΙ. Το τελευταίο, μάλιστα, τιμήθηκε με το «Βραβείο Βιβλίου Public 2014» στην κατηγορία «Μεγάλες Συγκινήσεις».
Εκεί έξω, υπάρχουν βιβλία και βιβλία για όλα τα γούστα, για κάθε απαίτηση. Κάποια από αυτά θα σε διασκεδάσουν, θα σε ψυχαγωγήσουν, άλλα πάλι ίσως και να σε κάνουν να βαρεθείς. Μερικές φορές όμως τυχαίνει να βρεις εκείνο που θα σε μαγέψει, θα σε παρασύρει και θα ταιριάξει σ’ εσένα «σαν γάντι»! Αυτό ακριβώς συνέβη σε εμένα με το βιβλίο της Καίτης Οικονόμου, το «Η Καρδιά Θυμάται». Νομίζω πως η Καίτη Οικονόμου δεν χρειάζεται συστάσεις σαν συγγραφέας κι όσοι είχαν την τύχη να την γνωρίσουν από κοντά μιλούν για έναν υπέροχο άνθρωπο. Ο θάνατος της, δημιούργησε αναμφίβολα ένα τεράστιο κενό στον χώρο της λογοτεχνίας και είναι πραγματικά πολύ λυπηρό το γεγονός πως το συγκεκριμένο βιβλίο της είναι το τελευταίο που εκδόθηκε. Έχω διαβάσει άλλα δύο βιβλία της, τη Λευκή Ορχιδέα και τον Δράκο στο Χιόνι. Η Λευκή Ορχιδέα νομίζω πως είναι η μεγαλύτερη επιτυχία της όμως προσωπικά περισσότερο απ’ όλα μου άρεσε το Η Καρδιά Θυμάται. Η ιστορία του Αντρέα δεν είναι κάτι το εξωπραγματικό, θα μπορούσε κανείς να τη χαρακτηρίσει και κάπως προβλέψιμη όμως υπάρχουν όλες εκείνες οι λεπτομέρειες της μαγικής πένας της Οικονόμου που κάνουν τη διαφορά! Μια γυναίκα βρίσκει έναν χτυπημένο στο κεφάλι ναυαγό κατά τη διάρκεια της πρωινής της βόλτας στην παραλία. Ευτυχώς ο άντρας είναι ζωντανός αλλά όταν συνέρχεται συνειδητοποιεί ότι δεν έχει ιδέα ποιος είναι, δεν θυμάται απολύτως τίποτα, πάσχει από αμνησία. Θα περίμενε κανείς για τη συνέχεια το κλασσικό στόρι, πως η μοναχική δασκάλα που τον έσωσε κι αυτός ερωτεύονται αλλά τελικά δεν συμβαίνει καθόλου αυτό. Σύντομα η γυναίκα του εμφανίζεται, τον παίρνει μαζί της για να γυρίσουν στο σπίτι τους και από εκείνο το σημείο και μετά ξεκινάει το αίνιγμα αφού ο Αντρέας και η Χριστίνα ζουν όπως φαίνεται συμβατικά το τελευταίο χρονικό διάστημα. Ο Αντρέας πρέπει να ανακαλύψει ξανά από την αρχή το ποιος πραγματικά είναι και αυτό είναι κάτι πολύ δύσκολο αφού υπάρχουν αναμνήσεις και μυστικά που πονούν και κάθε άλλο παρά να τα θυμάται θα ήθελε κανείς ενώ η Χριστίνα προσπαθεί να κρατήσει μια τυπική στάση απέναντι του με αποτέλεσμα να διαμορφωθεί μεταξύ τους μια αμήχανη κατάσταση. Ομολογώ ότι ίσως να με άγγιξε μια στάλα παραπάνω ο χαρακτήρας του Αντρέα επειδή στο επάγγελμα είναι ηθοποιός και κατάλαβα πολλές από τις επιλογές και τις συμπεριφορές του τις οποίες ίσως κάποιοι άλλοι να μην τους είναι εύκολο να κατανοήσουν. Και εν τέλει βλέπουμε δύο ανθρώπους που υπέφεραν ο καθένας με διαφορετικό και ξεχωριστό τρόπο. Δεν θα ήθελα να πω περισσότερα και να αποκαλύψω σημαντικά γεγονότα ή καταστάσεις αν και στην ουσία πιστεύω πως η συγγραφέας δεν ήθελε να δημιουργήσει μυστήριο αλλά να εμβαθύνει στα συναισθήματα των ηρώων, να φτιάξει ξεχωριστά και μοναδικά ψυχογραφήματα τα οποία καταλήγουν να δώσουν μαθήματα και να προκαλέσουν μοναδική συγκίνηση. Τα βιβλία που μιλούν για την αληθινή ζωή – ακόμα και για τις πολύ άσχημες πλευρές της – που έχουν αληθινούς, φθαρτούς ήρωες και όχι υπεράνθρωπους είναι αυτά που καταφέρνουν πάντα να με αγγίξουν και ακριβώς ένα τέτοιο βιβλίο είναι το η Καρδιά Θυμάται. Και όντως, ακόμα και όταν το μυαλό μουδιάζει και χάνει τη μνήμη ή τη λογική του, υπάρχουν πράγματα και καταστάσεις που μας σημαδεύουν παντοτινά και παραμένουν ανεξίτηλα και αλησμόνητα. Δεν είναι απαραίτητο να τα θυμόμαστε, απλώς τα νιώθουμε κι αυτό είναι κάτι παραπάνω από αρκετό.
Άλλο ένα εξαιρετικό βιβλίο της Καίτη Οικονόμου έφτασε στο τέλος του. Ένα βιβλίο αρκετά συγκινητικό ,γλυκό ,τρυφερό αλλά κ ρομαντικό ταυτόχρονα. Φυσικά κ έκλαψα με αυτό το βιβλίο με άγγιξε αρκετά που δεν μπόρεσα να κρατήσω τα δάκρυα μου.
Η ιστορία για μένα είναι πρωτότυπη . Είναι σχετικά με τον Αντρέα που λόγω μιας θαλασσοταραχης που είχε με το σκάφος του τον ξέβρασε η θάλασσα με αποτέλεσμα να έχει αμνησία ώσπου τον βρίσκει μια κοπέλα που τον βοηθάει. Μέχρι να βρεθεί η γυναίκα του μπροστά και να καταλάβει τι είδος σχέση είχαν μεταξύ τους, τι άνθρωπος ήταν και να ανακαλύψει και άλλα αρκετά πράγματα που τον έκρυβε η γυναίκα του από αυτόν
Πέρα από το βιβλίο μπορώ να πω ότι με στεναχωρεί το γεγονός ότι δν έχω άλλο καινούριο βιβλίο από την αγαπημένη Καίτη Οικονόμου να έχω να διαβάσω. Με αυτό το βιβλίο κλείνω τον κύκλο της αγαπημένης μου συγγραφέας που όλα τα βιβλία της ήταν και είναι κάθε ένα ξεχωριστό διαμάντι.
Ο Αντρέας μετά από ναυάγιο χάνει τη μνήμη του και ξεκινάει από το μηδέν ξαφνικά στο Ναύπλιο. Κάνει καινούρια ζωή, νιώθει καλά, και ξαφνικά μια μέρα, εμφανίζεται μια γυναίκα που λέει πως είναι η γυναίκα του. Μάλιστα ο γάμος τους δεν πήγαινε καλά πριν το ναυάγιο...εκεί αρχίζει το πραγματικό ερώτημα του βιβλίο..όταν το μυαλό ξεχνάει, η καρδιά τι θυμάται; Προσωπικά, πάντα με αγγίζει ο τρόπος γραφής της Καίτης Οικονόμου, καθημερινός, απλός, όμορφος και αβίαστος. Δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει, αλλά μέσα από απλές καθημερινές εικόνες προσπαθεί να σε αγγίξει. Η ιστορία πραγματικά με συνεπήρε..ήθελα να μάθω αγωνιωδώς τι θα γίνει μέχρι το τέλος, που θα καταλήξει η όλη ιστορία.. Έχω καταλήξει στο ότι σίγουρα θελω να προμηθευτώ όλα της τα βιβλία και να γνωρίσω ο,τι κόσμο μπόρεσε να πλάσει και να μοιραστεί απλόχερα με εμάς...Αξίζει να δώσεις ευκαιρία και να γνωρίσεις την πένα της και αυτό το όμορφο σκεπτικό που κρύβεται πίσω από το μυαλό της...
Το τελείωσα και δεν με ενθουσίασε τόσο όσο περίμενα. Δεν είχα ξανά διαβάσει κάτι παρόμοιο με κάποιον που παθαίνει αμνησία, ήταν κάτι πρωτότυπο. Ήταν μια ωραία, πιασάρικη ιδέα. Οι αναδρομές στο παρελθόν και μετά στο παρόν με κούρασαν βέβαια αν και ήταν λίγο αναμενόμενο ώστε να δούμε την ζωή των πρωταγωνιστων και πως θα καταλήξουν.
Η Χριστίνα με εκνεύρισε αφάνταστα αφού κατά βάθος ήθελε τον Ανδρέα αλλά κάθε φορά που γινόταν κάτι και βρισκόταν σε απόσταση αναπνοής, τον έδιωχνε. Οκ μπορεί να ήταν μαλακας στο παρελθόν αλλά μετά το ατύχημα προσπαθούσε πραγματικά και ήθελε να μάθει για το παρελθόν του και να καταλαβει την ψυχρή στάση της. Κατέληξαν μαζί φυσικά. Εγώ ήθελα να καταλήξει με την Ειρήνη, τη δασκάλα αλλά του περνουσε αδιάφορη βλέποντας το βαθύ γαλάζιο στα μάτια της Χριστίνας.
Ίσως λίγο περριτος ο ρόλος της Ειρήνης αφού μόνο στην αρχη την είδαμε και μετά από πολλά κεφάλαια στην συνάντηση της με τον Ανδρέα που έβαλαν και ένα τέλος στην τυπική τηλεφωνική σχέση που είχαν. Μόνη της το ζούσε η κοπελιά! Αυτός με το που εμφανίστηκε το Χριστινάκι, της έδωσε thank you next και έξω από την πόρτα.
Θα μπορούσε να τον βρει απλά ένας περαστικός ανδρας ας πούμε. Όμως όχι! Έπρεπε να τον βρει γυναίκα έτσι ώστε να ζηλέψει η πρώην - νυν σύζυγος. Που δεν είχε και κάτι να ζηλέψει σύμφωνα με τον Ανδρέα.
Το συγκεκριμένο βιβλίο το άκουσα, δεν το διάβασα, δεν ξέρω αν φταίει αυτό που δεν μου άρεσε τόσο. Μπορεί διαβάζοντας το να μου δημιουργούσε περισσότερα συναισθήματα αλλά μπορεί και όχι. Παρόλα αυτά περάσε ευχάριστα η ώρα μου. Δώστε του μια ευκαιρία ειδικά αν θέλετε κάτι ελαφρύ χωρίς να χρειάζεται να σκέφτεστε και να συγκρατειτε πληροφορίες για τη συνέχεια. Επίσης και για reading slump νομίζω θα ήταν καλή επιλογή, αυτά από μένα 🤓
This entire review has been hidden because of spoilers.
Έχω ιδιαίτερη αδυναμία στη γραφή της κυρίας Οικονόμου. Μου αρέσουν όλα της τα βιβλία, άλλα περισσότερο άλλα λιγότερο. Μέσα στην καρδιά μου ξεχωρίζει βέβαια το «Μου το είπε ένας άγγελος», όμως όλες οι ιστορίες της είναι μοναδικές και εξαιρετικά καλογραμμένες!!!! Η συγκεκριμένη ιστορία είναι αρκετά διαφορετική από τα τελευταία βιβλία της. Πραγματεύεται τις ανατροπές που φέρνει σε έναν «νεκρό» γάμο η αμνησία του συζύγου. Αλλά όχι μόνο αυτό. Έχει αρκετό μυστήριο καθώς μαζί με τον ήρωα προσπαθούμε να ανακαλύψουμε τι οδήγησε σε τέλμα το γάμο ενός φαινομενικά ταιριαστού ζευγαριού, αλλά και πόσα μπορεί να του κρύβει η γυναίκα του για το κοινό τους παρελθόν. Και κυρίως για ποιο λόγο!!!! Θεωρώ ότι εμβαθύνει περισσότερο από τα προηγούμενα βιβλία της στις διαπροσωπικές σχέσεις , αλλά και το μέχρι που μπορεί να σε φτάσει ο πόνος και η απόγνωση. Και το βασικό ερώτημα είναι εάν μέσα σε ένα εχθρικό περιβάλλον που όλα είναι εναντίον σου, η αγάπη μπορεί να επιβιώσει και να γιατρέψει τις πληγές ή ούτε αυτή δεν είναι αρκετή. Ένα εξαιρετικό βιβλίο με το οποίο πέρασα υπέροχα!!!!!
Η μνήμη μπορεί να σβήσει, το μυαλό να πάψει να θυμάται. Η καρδιά όμως ποτέ. Πάντα θυμάται, ειδικά όταν έχει αγαπήσει παράφορα, όταν έχει χτυπήσει με δυνατούς ρυθμούς, όταν έχει πονέσει αφόρητα, όταν έχει ματώσει και σπάσει σε χίλια κομμάτια. Η καρδιά πάντα θυμάται!
Σε μια παραλία του Ναυπλίου, ύστερα από ένα ατύχημα, ξεβράστηκε αναίσθητος ο Αντρέας. Η Ειρήνη, μια νεαρή δασκάλα, τον εντοπίζει τυχαία και τον πηγαίνει στο νοσοκομείο, όπου εκεί διαπιστώνεται πως πάσχει από αμνησία. Δεν θυμάται τίποτα, είναι χαμένος και μπερδεμένος και η Ειρήνη αναλαμβάνει να τον φροντίσει όταν εκείνος βγαίνει από το νοσοκομείο.
Οι μέρες κυλούν ήσυχα, ο Αντρέας με την Ειρήνη έρχονται πολύ κοντά και γίνονται ζευγάρι και εκείνος προσπαθεί κάθε μέρα να βρει τα χαμένα κομμάτια της μνήμης του. Ώσπου μια μέρα χτύπησε την πόρτα του σπιτιού τους μια άγνωστη γυναίκα. Όταν ο Αντρέας την αντίκρισε πάγωσε. Μπορεί να είχε χάσει την μνήμη του, αλλά εκείνα τα πελαγινά σκούρα μπλε μάτια της καθώς τα κοίταζε, έκαναν την καρδιά του να σκιρτά και μια αβάσταχτη νοσταλγία πλημμύρισε την ψυχή του.
«Αντρέα, δε με θυμάσαι; Είμαι η γυναίκα σου», του είπε η Χριστίνα.
Φεύγουν μαζί, επιστρέφουν στην Αθήνα, στο σπίτι τους και όλα αρχίζουν από την αρχή. Στον λευκό πίνακα του μυαλού του, ο Αντρέας με την βοήθεια της Χριστίνας θα ξεκινήσει να τοποθετεί τα χαμένα κομμάτια της ζωής του. Γνωρίζει εκ νέου τον εαυτό του και ανακαλύπτει λάθη, λάθος χειρισμούς, παραλείψεις και αλήθειες που πονάνε. Με μεγάλη του λύπη διαπιστώνει πως ο γάμος τους είχε καταρρεύσει. Κάποτε ήταν δυο άνθρωποι που αγαπήθηκαν δίχως όρια. Σήμερα ήταν δυο ξένοι μέσα στο ίδιο σπίτι. Τραγικά γεγονότα τους αποξένωσαν και έμειναν με την πικρή γεύση της απώλειας στην καρδιά. Όμως, όταν έχει απομείνει έστω και μια μικρή φλόγα αγάπης κρυμμένη κάτω από τις στάχτες, τίποτα δεν φαντάζει ακατόρθωτο για να ξαναζωντανέψει και να γίνει φωτιά. Όπως εκείνη τότε που έκαιγε με δύναμη και ένταση, τότε που όλα ήταν αλλιώς. Τότε που για τον Αντρέα ο κόσμος του όλος ήταν εγκλωβισμένος μέσα στα γαλάζια μάτια της Χριστίνας…
Αυτό είναι το τελευταίο βιβλίο της αείμνηστης και πολυαγαπημένης μας Καίτης Οικονόμου, η οποία απεβίωσε τον Ιούνιο του 2014, ύστερα από μάχη με τον καρκίνο. Πρόκειται για ένα τρυφερό, ανθρώπινο και συγκινητικό μυθιστόρημα με όμορφη πλοκή και μάς μιλάει για την δύναμη της αληθινής αγάπης, για τον έναν και μοναδικό, τον απόλυτο έρωτα. Αυτόν τον έρωτα, που αν σταθείς τυχερός, θα ζήσεις μια φορά στη ζωή σου και θα τον θυμάσαι για πάντα. Αυτόν τον έρωτα που αγγίζει και τις πιο ευαίσθητες χορδές της καρδιάς σου και την κάνει να χορεύει ξέφρενα. Μου άρεσε πολύ και σας το προτείνω. 8 / 10
Ένα αρκετα ωραιο βιβλιο και με μια πολυ ενδιαφέρουσα ιστορία. Ο ήρωας μετά απο ένα ατύχημα χάνει την μνήμη του και τωρα έχει την ευκαιρία να δει την ζωη του μεσα απο μια αλλη οπτική. Σε αυτό συμβάλλει και το γεγονος οτι συναντά μια σύζυγό με την οποία φαινεται οτι δεν ειχαν και τις καλύτερες σχέσεις. Ενα αρκετα ωραιο βιβλίο, το οποίο δεν ηταν και καθολου κουραστικό, αντίθετα ηταν πολυ ευχάριστο στην ανάγνωση. Μου αρεσει πολυ η Καίτη Οικονόμου εως τωρα κανένα βιβλίο της δεν με εχει απογοητεύσει.
Ενα καλογραμμενο,ομορφο και συγκηνιτικο μυθιστορημα, με οδηγο την αγαπη,την καρδια και το συναισθημα.. Οσο και αν μας ειναι δυσκολο να το πιστεψουμε,καμια φορα ο ανθρωπος -υπο τις σωστες,καταλληλες,ευνοικες συνθηκες-αλλαζει,αρκει να ειμαστε ανοιχτοι και δεκτικοι σε αυτο το ενδεχομενο... Φτανοντας στο τελος του βιβλιου το μοναδικο συμπερασμα ειναι πως τελικα οταν το μυαλο ξεχναει,η καρδια θυμαται....
Τελικά και η καρδιά θυμάται!!Πολύ ωραίο βιβλίο με πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή!Καλογραμμένο όπως άλλωστε και άλλα βιβλία που έχει η γράψει η κυρία Οικονόμου.Ειναι εύκολο σαν βιβλίο και ευχάριστο..
Κάθε φορά που διαβάζω βιβλίο της Οικονόμου στεναχωριέμαι που δεν θα χαρούμε άλλα δημιουργήματα της γιατί όλα θα ήταν τέλεια! Έτσι και αυτό το τελευταίο της, από τα καλύτερα της πιστευω, γραμμένο με μεγάλη ευαισθησία και τρυφερότητα. Δύο άνθρωποι που αποξενωθηκαν μετά από μία οδυνηρή απώλεια, επ ευκαιρία της αμνησίας προσπαθούν να παλέψουν με τα συναισθήματα τους, να τα εκφράσουν και να τα αναγνωρίσουν. Τα λάθη και τέτοιος πόνος,σε μία ανθρώπινη σχέση, την αλλάζουν όσο δυνατή κι αν είναι,την κλονίζουν,και τις περισσότερες φορές η σχέση καταρρέει. Χρειάζεται μεγάλη δύναμη ψυχής, για να ξεπερασθούν οι επιφυλάξεις, και η αληθινή αγάπη να βρει το δρόμο της οδηγούμενη απ' την καρδιά,γιατί όσα κι αν ξέχνα ο νους η καρδιά θυμαται. Βαθιά συναισθήματα,άψογα και λεπτομερώς δοσμένα απ' την συγγραφέα,μας δείχνει τον τρόπο που η καρδιά αναλύει τις αποφάσεις που παίρνουμε όταν το μυαλό είναι άδειο,φτάνοντας στο σημείο να αλλάζει ακόμα και στάση ζωής. Βαθιά συγκινητικό και συναισθηματικό βιβλίο,με καταστάσεις που ίσως ξεπερνούν την καθημερινότητα αλλά με μηνύματα και προβληματισμούς τόσο οικείους!!!!
Η γραφή της πάντα με συγκινούσε.. δε θα μπορούσε σε αυτό το βιβλίο να μην.. μια ιστορία τρυφερή, ένας σφοδρός έρωτας που αναπτύσσεται μέσα σε ένα στρόβιλο από τα χαστούκια της ζωής...
Ένα ακόμη υπέροχο βιβλίο από την κυρία Οικονόνου. Τι μπορεί να συμβεί σε ένα ζευγάρι όταν κάτι τόσο άσχημο, τόσο τραγικό ταράξει την ήρεμη και αγαπημένη οικογενειακή γαλήνη; Ο κάθε άνθρωπος αντιδρά διαφορετικά και καλό είναι να υπάρχει τουλάχιστον ένας που να μπορεί να σταθεί δυνατός και να κάνει ότι καλύτερο μπορεί για την οικογένειά του. Όμως να μην ξεχνάμε ότι κι αυτός είναι άνθρωπος και αν δεν έχει κάποιον να τον στηρίξει, κάποια στιγμή θα καταρρεύσει. Όμως αν λίγο προσπαθήσουν και οι δύο πλευρές, αν δεν κατηγορεί ο ένας τον άλλον, αν και οι δύο δεν καταλάβουν ότι και ο άλλος είχε την ίδια ακριβώς απώλεια, την ίδια ακριβώς στενοχώρια τότε η αγάπη θα καταφέρει να νικήσει όλα τα εμπόδια και κάποια στιγμή η ζωή θα βρει τους φυσιολογικούς της ρυθμούς. Συγχαρητήρια στην κυρία Οικονόμου για ένα ακόμη διδακτικό βιβλίο!
Ένα ακόμη πραγματικά καταπληκτικό βιβλίο, από μια μοναδική στο είδος της συγγραφέας. Ιστορία που διαβάζεται μονορούφι, π��υ από τις πρώτες σελίδες της μέχρι το τέλος σου κρατάει το ενδιαφέρον. Οι χαρακτήρες, η όμορφη πλοκή, η περιγραφή της άλλοτε πρωτεύουσας της Ελλάδας, το Ναύπλιο, όπου σε ταξιδεύει στα μονοπάτια του, τα έντονα συναισθήματα που εναλλάσσονται, οι πολλές συγκινήσεις και φυσικά ένα happy end.
Μια ιστορία αγαπης για ένα ζευγάρι το οποίο από το μηδέν έπειτα από πολλές προσπάθειες τα ξαναβρίσκουν. Αν και η προσπάθεια της συγγραφέως είναι εμφανής δυστυχώς δεν με ενθουσίασε σαν βιβλίο. Σου δίνει την εντύπωση ότι τα γεγονότα περιγράφονται επιφανειακά και γρήγορα. Δεν προλαβαίνεις να σχηματίσεις μια εικόνα και έχει γρήγορα ξεκινήσει η περιγραφή της επόμενης σκηνής. Επίσης η γραφή διαβάζοντας το σου δίνει την εντύπωση ότι είναι ένα μυθιστόρημα το οποίο έχει γραφτεί από γυναίκα για γυναίκα. Θα μπορούσα να συνοψιστώ κι άλλο στα αρνητικά αλλά δεν υπάρχει λόγος. Παρ’ όλα αυτά μου γέμισε «ίσως» ευχάριστα τα απογεύματα που το ξεφύλλισα.
Μια καταπληκτική ιστορία!!!! Αγαπημένη συγγραφέας η Καίτη Οικονόμου! Δεν θα περίμενα κάτι λιγότερο από αυτήν! Αγάπησα την γραφή της εδώ και πολύ καιρό, μα πάνω από όλα αγάπησα αυτή την ευαίσθητη και τρυφερή ματιά της στα πρωταγωνιστικά της ζευγάρια! Μια μεγάλη αγάπη που από Παράδεισος γίνεται κόλαση, με τις δύσκολες καταστάσεις που αντιμετωπίζουν και που χρειάζεται να περάσουν από σαράντα κύματα για να ξαναβρούν την ευτυχία και τον παράδεισο που έχασαν! Άλλοτε τρυφερή , άλλοτε δυνατή και γεμάτη ένταση η γραφή της συγγραφέως, δεν μπορεί παρά να σε γοητεύσει μέχρι την τελευταία σελίδα! ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ!!!!
Δεν θυμάμαι πολλά από αυτο το βιβλίο γιατι το είχα διαβάσει πιο παλιά. Θυμάμαι ομως οτι η πλοκή δεν ήταν κάτι τοσο ξεχωριστό χωρίς αυτο να σημαίνει οτι δεν ήταν ωραία αντιθέτως μου άρεσε πολύ. Πιο πολύ όμως μου άρεσε ο Ανδρέας(που έχει και το αγαπημένο μου όνομα για άντρες)!! Ειχε ετσι αυτην την ακαταμάχητη αρρενωπότητα που δυστυχώς λίγοι άντρες κατέχουν. Ειναι πραγματικά ενα βιβλιο που θα το τελειώσεις χωρις να καταλάβεις ποτε πέρασε η ώρα.Θα σου κεντρίσει το ενδιαφέρον και σίγουρα δεν θα απογοητεύσει.
Η ιστορία αυτή, εξυμνεί την δύναμη της αγάπης, μιας δύναμης η οποία δεν παύει όταν η μνήμη σβήνει. Διότι οι θύμησες πάντα βρίσκονται φυλαγμένες μέσα στην καρδιά μας, ικανές να αφυπνίσουν τα αισθήματα μας. Το μυθιστόρημα αυτό παρακολουθεί τον Αντρέα και την Χριστίνα σε μια περίοδο όπου η κοινή τους ζωή έχει λάβει τέλος, ενώ η ζωή του πρώτου μπαίνει σε μια επανεκκίνηση με αποτέλεσμα να ανοίξουν πληγές, να ειπωθούν όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ και να αναστηθεί ένας έρωτας που επιβίωσε παρά την τραγική μοίρα που τους ισοπέδωσε.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Ένα αρκετα ωραιο βιβλιο και με μια πολυ ενδιαφέρουσα πλοκή αλλά με αναμενόμενο τέλος. Ο ήρωας μετά απο ένα ατύχημα χάνει την μνήμη του και ζει μια καινούργια ζωή. Έπειτα βρίσκει την γυναίκα του και ξετυλίγεται μια άλλη ιστορία. Όμως δεν σε κουράζει καθόλου και είναι ευκολοδιάβαστο σε αυτό ίσως βοηθάει και το μικρό του μέγεθος.
Η συγγραφέας είναι από τις αγαπημένες μου. Λατρεύω τα βιβλία της και κάθε φορά χαλαρώνω με αυτά χωρίς να καταλαβαίνω την ώρα που περνάω χαμένη στις σελίδες. Το συγκεκριμένο βιβλίο φυσικά δεν αποτελεί εξαίρεση. Υπέροχο και καλογραμμένο με μια ιστορία που σε κάνει να νιώθεις χαρά, λύπη, θυμό, κ.α
Καταπληκτικο βιβλιο το λατρεψα απο της πρωτες σελιδες του.. μια ιστορια που ο ηρωας του εχασε τη μνημη του και αρχησε να φτιαχνει μια ζωη απο την αρχη μεχρι να λειτουργησει η μνημη της καρδιας του και να νιωσει ξανα την γυναικα του..
Αξιόλογο βιβλίο, με μια ενδιαφέρουσα ιστορία που σε κρατάει σε αγωνία για το πώς θα εξελιχθεί. Διαβάζεται εύκολα και δεν κουράζει τον αναγνώστη. Η ιστορία του βιβλίου αν και αξιόλογη δεν με ενθουσίασε ιδιαίτερα και δεν ταυτίστηκα με κανέναν από τους ήρωες.
Ωραία δομημένη πλοκή, αφήγηση που δεν κουράζει και αληθινοί χαρακτήρες. Δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου. Έχει πολύ βαθύ νόημα για την αγάπη μέσα στο γάμο και για όσα μοιράζονται οι σύζυγοι.
Στα βιβλία της Καίτης Οικονόμου, δεν χρειάστηκε να διαβάσω τις κριτικές. Σε αγαπημένους, άλλωστε, συγγραφείς, ποτέ δε το κάνω, απλά παίρνω το βιβλίο, είτε αυτό αξίζει είτε όχι. Τα βιβλία όλα της κ.Οικονόμου τα συστήνω σε όλους ανεπιφύλακτα. Το τελευταίο της βιβλίο, ήταν ένα ακόμη πραγματικά καταπληκτικό βιβλίο. Διαβάζεται μονορούφι. Από την αρχή της ιστορίας μέχρι το τέλος σου κρατάει το ενδιαφέρον. Οι χαρακτήρες, η όμορφη πλοκή, η περιγραφή της άλλοτε πρωτεύουσας της Ελλάδας, το Ναύπλιο, όπου σε ταξιδεύει στα μονοπάτια του, τα έντονα συναισθήματα που εναλλάσσονται, οι πολλές συγκινήσεις και φυσικά ένα happy end, που περιμένεις πως και πως. Μια ιστορία, που ξετυλίγεται, ένα ζευγάρι, εκ των οποίων ένας ανήκει στο Star System, έστω και αν δε θέλει να λέγεται πως ανήκει εκεί αλλά και τα προβλήματα που δημιουργούνται και βιώνει το ζευγάρι μέσα απ΄αυτό το δύσκολο επάγγελμα. Πόσο δύσκολο είναι να ανήκει ο σύντροφος σου στον κόσμο της τέχνης και δή της υποκριτικής; Μπορούν να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα που δημιουργούνται ή τα δημιουργούν κάποιοι; Μπορεί μια αμνησία να κάνει κάποιον να ξεχάσει αυτά που θέλει και πρέπει; Άπειρα ερωτήματα που σου δημιουργεί ένα βιβλίο. Η καρδιά θα απαντήσει γιατί η καρδιά θυμάται. Κρίμα που θα στερηθούμε τη γραφή της κ.Οικονόμου. Μας λείπει!!!
Λοιπόν.... ως γνωστόν δεν είμαι φαν της Ελληνικής Λογοτεχνίας και όσο περνάει ο καιρός και αρχίζω και πειραματίζομαι με την Ελληνική Λογοτεχνία περισσότερο γιατί θέλω να πιστεύω ότι υπάρχουν διαμάντια, έτσι λοιπόν ... αρχίζω και πιστεύω ότι δεν είμαι τόσο φαν των βιβλίων από τις εκδόσεις Ψυχογιού. Όσα βιβλία έχω διαβάσει από αυτές τις εκδόσεις (τα περισσότερα δυστυχώς) έχουν πάνω κάτω το ίδιο μοτίβο. Ίδιο τρόπο γραφής-αφήγησης και αυτό το συνεχόμενο επαναλαμβανόμενο στοιχείο σχεδόν σε ότι έχω διαβάσει από αυτές τις εκδόσεις. Αυτά λοιπόν είναι και τα αρνητικά του βιβλίου που εντόπισα από τα πρώτα κεφάλαια.... Η ιστορία σαν ιστορία αν και όχι πρωτότυπη για τα δικά μου στάνταρ αλλά μπορεί πρωτότυπη για τα Ελληνικά στάνταρ ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα. Οι χαρακτήρες ήταν καλά δουλεμένοι (θα μπορούσαν να ήταν και καλύτεροι) και το τέλος ήταν το αναμενόμενο μεν αλλά δεν με χάλασε.
Πάντως από τις συγγραφείς της συγκεκριμένης ομάδας δηλώνω φαν της Οικονόμου και κρίμα που έφυγε τόσο νωρίς γιατί πιστεύω ότι θα μπορούσε να δώσει πολλά περισσότερα....