Wanneer je denkt dat je alles al kwijt bent, kun je altijd nog dat laatste beetje verliezen: jezelf.
Commissaris Liese Meerhout werkt sinds twee maanden bij de Antwerpse moordbrigade. Ze heeft haar oude leven vaarwel gezegd. Weg Brussel, weg liefde, weg alles. Ze begint van nul af aan en dat is moeilijk. De pijn achtervolgt en overvalt haar.
In haar nieuwe thuisstad waait een akelige wind. De Schim, zoals hij door de pers wordt genoemd, maakt naar eigen zeggen de straten schoon: bedelaars en drugsverslaafden worden als wild opgejaagd en vermoord. Liese duikt in het duistere verleden van een van de slachtoffers, maar al snel voelt ze de hete adem van de Schim in haar eigen nek...
De titel is alvast heel goed gekozen, het verhaal is zoals we gewoon zijn van Toni Coppers. Goed, doorspekt van enige informatie en een verrassend plot. Je voelt hoe Liese Meerhout groeit in zijn boeken. Ik heb dit boek, net zoals de vorige 5, graag gelezen. Van mij krijgt het een verdiende 4 sterren in zijn genre.
De Liese Meerhout-serie bevalt me alleszins. Een zeer onverwachte dader, goede spanningsopbouw en sympathiek hoofdpersonage ook weer in dit boek zorgen ervoor dat ik graag meer verhalen over Liese en de Antwerpse moordbrigade lees. I said it once and I will say it again: Baantjer, maar dan zonder de randstedelijke arrogantie.
Een van mijn favoriete Vlaamse auteurs, die alweer mijn verwachtingen inlost. Ik had zo mijn twijfels over de verhuis van Liese Meerhout naar Antwerpen. De vorige boeken in de reeks die Toni Coppers neerzet speelden zich immers af in mijn geliefde Brussel. Toni Coppers liet zelf de hoofdstad achter zich en verplichtte zo zijn hoofdpersonage mee te verhuizen. De relatie met antiek-handelaar Simon de Veere ligt achter haar en in Antwerpen wil ze in de nabijheid van de Antwerpse zoo een nieuw leven beginnen.
Samen met haar nieuwe collega's gaat ze op zoek naar 'de Schim' die moordend een spoor door de havenstad trekt.
Als iemand een mal zou moeten maken waarmee de Vlaamse Misdaadroman zou moeten worden gegoten, mag dit gerust door Toni Coppers worden gedaan.
Goed uitgebouwde personages, maatschappelijke inslag en een magistrale twist maken van Zwerfvuil zijn beste roman tot nu toe...
Zwerfvuil, het zesde boek in de reeks rond commissaris Liese Meerhout, kreeg onlangs een prachtig nieuw jasje. Het is bovendien een belangrijk deel in de reeks, want in dit verhaal verhuist Liese van Brussel naar Antwerpen na een dramatische gebeurtenis die haar leven grondig door elkaar schudt.
Het was al een tijdje geleden dat ik nog een boek uit deze reeks las, maar zodra ik begon te lezen voelde het meteen vertrouwd. De personages voelen ondertussen zo herkenbaar aan dat het bijna als thuiskomen is. Dat is één van de sterke punten van Toni Coppers: hij slaagt erin om personages te creëren die blijven hangen en die doorheen de reeks echt gaan leven.
Omdat ik de reeks zelf pas later ben beginnen lezen, vond ik het extra interessant om terug te keren naar een eerder moment in het verhaal van Liese. Vooral de begindagen van haar samenwerking met Michel Masson vond ik boeiend om te volgen. Het is leuk om te zien hoe hun professionele band stilaan vorm krijgt en hoe hun samenwerking zich ontwikkelt. Ook de andere personages zorgen voor fijne momenten van herkenning.
Zoals in zijn andere boeken neemt Toni Coppers ook hier de tijd om zijn verhaal rustig op te bouwen. Het onderzoek naar de moorden krijgt de nodige aandacht, waardoor de spanning geleidelijk wordt opgebouwd en het mysterie zich stap voor stap ontvouwt. Tegelijk verliest hij zijn hoofdpersonage nooit uit het oog.
Bij Liese is duidelijk voelbaar dat ze nog worstelt met wat er gebeurd is. Haar verdriet heeft ze nog geen plaats kunnen geven en ze lijkt het eerder te verdringen dan er echt mee om te gaan. Het delen ervan met anderen lukt haar voorlopig nog niet. Toch blijft ze op professioneel vlak gedreven. Ze blijft vastberaden zoeken naar dat ene detail dat het mysterie rond de moorden kan verklaren. Daarbij toont ze opnieuw dat ze sterk in haar schoenen staat en zich niet zomaar laat behandelen als een teer poppetje wanneer ze overtuigd is van haar gelijk.
Toni Coppers blijft voor mij één van de sterkere Vlaamse thrillerauteurs. Hij combineert een spannend en goed opgebouwd plot met veel aandacht voor zijn personages en hun emoties. Zwerfvuil is opnieuw een sterk deel in de reeks en bevestigt nog maar eens waarom ik fan ben van zijn werk.
Ik las Zwerfvuil van Toni Coppers en vond het verhaal op zich oké, maar het heeft mij niet echt omver geblazen.
In het boek volgen we Lise Meerhout, die na de pijnlijke afloop van haar vorige zaak Brussel heeft verlaten. Ook haar relatie met Simon is stukgelopen. Ze probeert in Antwerpen een nieuwe start te maken en werkt daar inmiddels twee maanden bij de recherche. Hoewel ze het gevoel heeft haar plek gevonden te hebben binnen het team, blijft haar verleden haar achtervolgen.
Wanneer er op een avond twee mensen worden vermoord die aan de rand van de maatschappij leven, wordt het team van Lise op de zaak gezet. Al snel blijkt dat er mogelijk een seriemoordenaar actief is die het gemunt heeft op kwetsbare mensen. Wanneer er opnieuw een slachtoffer valt, groeit de druk om de dader zo snel mogelijk te vinden.
Hoewel het verhaal interessant begint en de thematiek sterk is, vond ik het boek niet echt spannend. De opbouw van de spanning verloopt vrij traag en echte verrassingen blijven grotendeels uit. Hierdoor bleef ik een beetje op afstand van het verhaal en werd ik niet volledig meegesleept.
Al met al is het een degelijk geschreven thriller, maar voor lezers die op zoek zijn naar veel spanning en onverwachte wendingen, kan het wat tegenvallen.
Opnieuw een spannende Toni Coppers. 3 moorden die mogelijk iets met elkaar te maken hebben maar dit duurt het hele boek lang voor ze hier het antwoord op weten. Goede plottwist over de dader.
Het is eigenlijk best fijn om met deze vernieuwde uitgave van Zwerfvuil - verschenen bij Borgerhoff & Lamberigts - even terug in de tijd te worden gekatapulteerd. Je keert terug naar een moment waarop Liese nog maar net haar plek aan het zoeken is in Antwerpen, terwijl je als lezer ondertussen al weet welke weg zij en haar team nog zullen afleggen.
Net dat contrast maakt het gaaf: je ziet hoe het allemaal begon, met een Liese die nog groeit in haar rol, terwijl je haar latere evolutie al kent. Het geeft deze heruitgave iets nostalgisch, maar tegelijk ook iets verfrissends.
* * * * *
Na een moeilijke periode laat Liese Meerhout Brussel achter zich. De gebeurtenissen uit haar vorige zaak hebben niet alleen sporen nagelaten in haar werk, maar ook in haar privéleven: haar relatie met Simon is stukgelopen. Op zoek naar een nieuwe start verhuist ze naar Antwerpen, waar ze ondertussen al een paar maanden aan de slag is bij de recherche. Ze wordt er goed opgevangen door haar nieuwe team en begint stilaan haar draai te vinden, al blijft het verleden op de achtergrond meespelen.
Die prille rust wordt al snel verstoord wanneer twee mensen kort na elkaar vermoord worden. Op het eerste gezicht lijken het op zichzelf staande zaken, maar al snel groeit het vermoeden dat er meer aan de hand is. Beide slachtoffers leefden aan de rand van de samenleving, en dat blijkt geen toeval te zijn. Wanneer er nog een dode valt, wordt duidelijk dat er een seriemoordenaar actief is die het gemunt heeft op kwetsbare mensen die vaak over het hoofd worden gezien.
Het onderzoek zet Liese en haar team onder druk. De dader, die al gauw de bijnaam “de Schim” krijgt, lijkt telkens een stap voor te blijven en laat nauwelijks sporen na. Terwijl de spanning stijgt en de slachtoffers zich opstapelen, probeert Liese wanhopig een patroon te ontdekken. Maar hoe langer het onderzoek aansleept, hoe groter de vraag wordt: wie is deze moordenaar, en vooral, hoe kan hij gestopt worden voor er nog meer slachtoffers vallen?
Toni Coppers schrijft vlot met voldoende spanning, maar vooral met aandacht voor de personages en de wereld waarin ze leven. Ze zijn geloofwaardig en menselijk, met hun eigen twijfels en kwetsbaarheden.
Commissaris Liese Meerhout is al twee maanden weg uit Brussel. Ze heeft daar alles achtergelaten, haar werk en haar liefde. Ze is gevlucht naar Antwerpen om daar weer helemaal opnieuw te beginnen. Ze heeft het niet gemakkelijk want haar demonen blijven haar achtervolgen. Antwerpen wordt plots opgeschrikt door twee moorden. Getuigen spreken van een schim die aan het moorden is. Algauw blijkt dat de moordenaar het gemunt heeft op de zwakkeren uit de maatschappij. Liese en haar team proberen hem te vatten maar hij is hen te slim af. Ze staan voor een moeilijke opdracht. Hoe gaan ze de dader kunnen ontmaskeren en hem op tijd kunnen vatten voordat er nog meer slachtoffers vallen?
Sinds 2008 is Toni Coppers altijd trouw gebleven aan zijn thrillervriendin Liese Meerhout. Zij speelt al 18 jaar lang de hoofdrol van commissaris in welgeteld 21 thrillers. ‘Zwerfvuil’ is het zesde deel uit de reeks. Toni herleest zijn eerste boeken van Liese Meerhout en herwerkt ze vooraleer ze opnieuw uitgegeven worden want sommige gebeurtenissen of uitspraken zijn volgens hem niet meer van deze tijd. De prachtige nieuwe covers zijn voor vele lezers zelfs een verzamelitem geworden. En wat eigenlijk het ook wel leuk maakt is dat je elk boek als stand alone kan lezen.
Toni heeft een heel vlotte schrijfstijl. Door de korte hoofdstukken heb je de neiging om toch nog gauw eentje te lezen en voor je het weet zit je al weer een paar hoofdstukken verder. Zijn personages zijn zo geloofwaardig met elk hun typische karaktertrekjes. Ook zij hebben af te rekenen met twijfels, angsten en verdriet. Het opbouwen van de spanning en de verschillende plotwendingen laat de aandacht van de lezer niet los. Toni Coppers mag terecht één van de beste Vlaamse thrillerauteurs worden genoemd. Laat Liese maar eeuwig jong blijven zodat we nog heel wat avonturen met haar mogen beleven
Mijn eerste Coppers! Al jaren zie ik op Boektopia de langste rij staan voor Toni Coppers, dus ik ben zó blij dat ik eindelijk een boek van hem heb opgepakt - en ik begrijp alle fans!
In Zwerfvuil laat Liese Meerhout haar leven in Brussel achter om opnieuw te beginnen bij de Moordbrigade in Antwerpen. Daar lijkt een seriemoordenaar - De Schim - rond te spoken. Hij beweert de straten “schoon” te houden door te jagen op bedelaars en drugsverslaafden. Liese bijt zich vast in de zaak en duikt in het verleden van een van de slachtoffers. Maar het duurt niet lang voor ze de hete adem van De Schim in haar eigen nek voelt…
💭 Ik werd meteen meegezogen in dit verhaal. Het speelde zich echt als een film (of serie) af in mijn hoofd. Je kan perfect inpikken zonder de vorige boeken te kennen, maar ik ben nu natuurlijk wél benieuwd naar het begin én het vervolg van de reeks.
De personages vond ik stuk voor stuk interessant. Iedereen heeft zijn eigen eigenaardigheden en problemen, en hoewel het verhaal draait om Liese, krijgen de andere teamleden ook mooi hun moment.
En ja, als rasechte romance reader vond ik de mini romance met Fabian een heerlijke toevoeging. Het geeft Liese’s toekomst een warm, hoopvol tintje - zo’n fijne afsluiter.
Een sterk, meeslepend boek over een krachtige vrouw waarbij het voelt alsof je zelf mee over haar schouder kijkt terwijl ze de moord oplost. Ik heb er echt van genoten.
Dankjewel Borgerhoff & Lamberigts voor het prachtige recensie-exemplaar. Ik ben verliefd op deze heruitgaves met hun opvallende covers en kleuren. Zó mooi.
De zesde in de reeks, herlezen nav. de heruitgave in feb.26. Dit is het ideale instapboek wil je beginnen aan de serie. Na het debacle in Oostende en haar breuk met Simon laat Liese zich detacheren van Brussel naar Antwerpen. Ze vindt er een flat bij de Zoo, van waaruit ze de giraffen kan zien. Nauwelijks ingeburgerd wacht haar een eerste zware taak; in Antwerpen waart een "Schim"rond die marginalen vermoord. Er blijkt geen verband tussen de slachtoffers en de pers laat niet los. Ook Liese komt in zijn vizier. We maken voor het eerst kennis met de heerlijke Masson, met Maité, Laurent (jammer dat die uit de reeks geschreven is), Torfs, Sofie en wetsdokter Fabian Steppe. Een vlotte thriller over een sterke vrouw op zoek naar zichzelf, maar vastberaden en een vleugje panache. Aanrader!
Liese Meerhout heeft Brussel vaarwel gezegd. Na de pijnlijke afloop van haar vorige zaak kwam het tot een breuk met Simon en besloot ze te verhuizen naar Antwerpen. Intussen woont en werkt ze hier twee maanden en heeft ze haar plekje al veroverd bij de recherche, met een aantal nieuwe collega's die haar helpen en bijstaan. Maar het verleden laat zich niet zomaar wegduwen dus de pijn blijft hangen.
Als op een avond twee mensen vermoord worden, twee mensen die op de rand van de maatschappij leven, wordt het team van en met Liese ingezet om beide zaken te onderzoeken en welke link er kan zijn tussen deze twee moorden. Maar al snel blijkt dat een seriemoordenaar rondwaart in de stad die zich richt op diegene die net op die rand van de marginaliteit leven. Het duurt dan ook niet lang eer nog een slachtoffer valt en Liese met haar handen in haar haar zal zitten. Welk aanknopingspunt is er om te ontdekken wie achter deze moorden zit? 'De Schim' dwaalt rond en als een echte 'Jack the Ripper' laat deze het ene lijk na het ander achter op de straat!
Door de verhuis van het hoofdpersonage en heel wat nieuwe nevenpersonages te introduceren heeft Toni met dit boek zijn reeks destijds een nieuw elan gegeven. Blijkbaar vond hij dat het verhaal in Brussel uitverteld was en dat er in Antwerpen meer te rapen viel qua misdaad en moord. Doordat ik natuurlijk al enkele verhalen in de reeks die later uitkwamen las wist ik wel dat Liese die stap ooit zou zetten. Ook door de tv-serie destijds was ik al op de hoogte, onder andere ook kwamen daar al de personages Laurent en Michel Masson voor.
Persoonlijk vind ik het ene geweldig goede keuze van Toni om de verhuis te maken. En doordat Liese reeds in het vorige verhaal niet meer in Brussel werkte (zij maakte even een zijsprongetje naar Oostende in 'Stil Bloed') was de overgang sowieso al minder abrupt. Het zorgt alvast voor heel wat nieuwe uitdagingen en nieuwe zaken maar niet zonder het verleden van Liese Meerhout te blijven respecteren. Simon zal ook nog wel eens terugkomen in de reeks. Ook komt in 'Zwerfvuil' een personage voor de eerste maal voor die ik al kende uit het twintigste verhaal, namelijk Andy, zoon van één van de slachtoffers in dit boek.
Benieuwd wat er nog allemaal in het verschiet ligt voor één van de sterkste vrouwen uit de Vlaamse literatuur. Is het verkeerd dat ik me telkens Annick Lambert, Toni's vrouw, voor me zie als ik over Liese Meerhout lees?
Ik zet dit jaar alvast door met het lezen van de boeken van Toni Coppers, iets wat ik al veel te lang uitstel. Dus deze zomer mag je zeker nog minstens een recensie verwachten van een Liese Meerhout verhaal. Tegen het nieuwe boek van Toni verschijnt wil ik bijgebeend zijn.
Zwerfvuil, het 6de boek uit de Inspecteur Liese Meerhout reeks, is mijn inziens de beste uit de reeks tot dus ver. Fijne verhaallijnen, diepgang in de personages, een verrassend plot. Kortom genoten ! Mijn eerste vier sterren voor Toni Coppers zijn een feit. Ik kijk al uit naar de volgende boeken in de reeks.
Maandelijkse afspraak met Liese Meerhout, jammer genoeg niet meer in Brussel. Ook voor mij even wennen aan Antwerpen, maar nog steeds spannend, vlot geschreven. Ontspanning 's avonds op de e-reader en ja, soms ten koste van wat slaap...
A figure in a long, black coat is murdering drug addicts, prostitutes and homeless people in Antwerp. There are some weird characters in the book, among which an autistic boy who can't stand cruelty to animals. But will it be enough for him to kill for? Absolutely not. In fact, all the people that seem vaguely suspicious in this novel, turn out to be innocent. The real murderer is a side character of whom up to the very end nothing is said except that she has a lovely personality. Then, in the last pages, like a deus ex machina, new information about her past changes that perception. That sudden and totally unannounced switch makes the story impossible to swallow for any reader. It's almost as bad as saying: "The butler did it", in a detective novel that didn't even have a butler to begin with.
Iemand ruimt het zwerfvuil in Antwerpen op. Zwerfvuil houdt in dit geval in: vermoorden van zwervers, drugsgebruikers, hoeren. Volk aan de zelfkant van de maatschappij, die voor overlast zorgen.
Liese Meerhout is sinds kort commissaris in Antwerpen en krijgt deze zaak op haar bordje. Getuigen hebben een grote gedaante gezien met een zwarte cape en wit lang haar, een schim. De pers maakt dankbaar gebruik van de schim.
Liese worstelt met haar overplaatsing, ze komt van Brussel waar ze niet meer door een deur kon met de hoofdcommissaris. Bij een vorige zaak is ze neergeschoten, in de buik en ze heeft daardoor haar ongeboren kind verloren. Daarmee is ze nog niet rond, emotioneel. Het heeft haar haar relatie met de vader van het kind gekost.
Liese Meerhout kan soms een harde tante zijn, maar ze is vooral heel eigengereid en koppig.
De verhaallijn van de moordcommissaris is steengoed. Je leeft met haar haar leven en gevoelens. Dit stuk is echt 5 sterren. De te onderzoeken moorden hebben aanvankelijk wel een boeiende lijn, maar dit verflauwt in de loop van het boek. Toch bovengemiddeld, ik wil nog meer over Liese Meerhout lezen.