What do you think?
Rate this book
Πού ήσασταν όλοι
Η ιστορία μιας οικογένειας. Ο πατέρας, καθηγητής που περνάει στη σύνταξη, παρασύρει με το αμάξι του τον κακό μαθητή της τάξης. Η μητέρα επιχειρεί την πρώτη απόδραση της ζωής της. Η κόρη προσπαθεί να γνωρίσει μέσα από ανώδυνα φλερτ τις πολύπλοκες ερωτικές διαδικασίες. Και ο γιος, ο αφηγητής του βιβλίου, σπουδάζει Ιστορία και θέλει να κάνει τη διπλωματική του πάνω στον Μπερλουσκόνι, τον μόνο πρωθυπουργό που γνώρισε η γενιά του. Η ιστορία, λοιπόν, μιας οικογένειας που είναι ταυτόχρονα η ιστορία μιας χώρας και η ιστορία μιας γενιάς - μιας γενιάς χωρίς όνομα που ψάχνει να βρει τον δρόμο της σε μια κοινωνία χωρίς αρχές.
Ένα σύγχρονο, πρωτότυπο μυθιστόρημα που περιγράφει, ειρωνεύεται, καγχάζει, θλίβεται και επαναστατεί, αλλά πάνω από όλα προσπαθεί να δώσει ένα όνομα στη σύγχυση των ημερών μας.
»Ο Πάολο ντι Πάολο έχει το ταλέντο ενός αφηγητή ράτσας».
Αντόνιο Ταμπούκι
Ένα σύγχρονο, πρωτότυπο μυθιστόρημα που περιγράφει, ειρωνεύεται, καγχάζει, θλίβεται και επαναστατεί, αλλά πάνω από όλα προσπαθεί να δώσει ένα όνομα στη σύγχυση των ημερών μας.
»Ο Πάολο ντι Πάολο έχει το ταλέντο ενός αφηγητή ράτσας».
Αντόνιο Ταμπούκι
264 pages, Paperback
First published January 1, 2011
1 person is currently reading
81 people want to read
About the author
Paolo Di Paolo
99 books47 followersPaolo Di Paolo è nato nel 1983 a Roma; scrittore, giornalista, critico, si è imposto sulla scena letteraria italiana giovanissimo. Laureato in Lettere, ha ottenuto un dottorato di ricerca in Studi di storia letteraria e linguistica italiana all’Università degli Studi di Roma III. Per Feltrinelli ha pubblicato i romanzi: Raccontami la notte in cui sono nato (2014); Dove eravate tutti (2010, Premio Mondello e Super Premio Vittorini); Mandami tanta vita (2014, Premio Salerno Libro d’Europa, Premio Fiesole Narrativa e finalista Premio Strega), Una storia quasi solo d’amore (2016), Lontano dagli occhi (2019) Premio Viareggio-Rèpaci, tradotti in diverse lingue europee. Molti libri sono nati da dialoghi: con Indro Montanelli a cui ha dedicato Tutte le speranze (Rizzoli, 2014, Premio Benedetto Croce), con Antonio Debenedetti, Dacia Maraini, Raffaele La Capria, Antonio Tabucchi, Nanni Moretti. Ha pubblicato tra l’altro Ogni viaggio è un romanzo (Laterza, 2007), per i bambini La mucca volante (Bompiani, 2014, finalista Premio Strega Ragazze e Ragazzi), ha lavorato molto per il teatro e pubblicato Istruzioni per non morire in pace (Storia e letteratura, 2016). Scrive sulle pagine culturali di diversi quotidiani e settimanali (la Repubblica, Il Venerdì, L’Espresso).
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 24 of 24 reviews
February 27, 2019
Italo, nato negli anni ‘80, è il figlio di un ex professore finito al centro di uno spiacevole eposodio che mette a rischio gli equilibri della famiglia. Sullo sfondo le vicende della nazione e le vicissitudini di un’intera generazione (alla quale appartengo anch’io). Di Paolo è bravo a toccare le corde giuste al momento giusto. La storia della famiglia Tramontana, vista dagli occhi d Italo, si intreccia con la storia d’Italia. Craxi, tangentopoli, Berlusconi, le torri gemelle, la guerra in Iraq, hanno scandito gli anni 80, 90, 2000. La trama è semplice ma il risultato è ottimo. Come una ricetta con pochi ingredienti. Di quelle che sembrano facili da realizzare ma che in realtà sono le più insidiose perchè non ammettono errori. Passare dall’eccellenzza alla mediocrità è un attimo. Servono ottime materie prime, proporzioni perfette e grande manualità. Questo romanzo è come una cacio e pepe preparata da un bravissimo cheff. Non smetteresti mi di leggerlo.
Buona lettura (o buon appetito!)
Buona lettura (o buon appetito!)
October 19, 2013
Καλὸς ὁ μικρὸς Paolo di Paolo (Ρώμη,1983), ἀλλὰ πολὺ ἀτσαλάκωτος, θέλει ρυτίδες ἀκόμα, θέλει γρέζια, βραχνάδα στὴ σκέψη, μώλωπες στὴν ψυχή, γιὰ νὰ φτάσει νὰ φέρει τὴν καρέκλα του στὸ τραπέζι τῶν συγγραφέων ποὺ τὸ παλεύουνε γερὰ καὶ τὸ πᾶνε κάπου. Πάντως, καλὸς ὁ μικρός.
Ἡ μετάφραση, ἀνεπίληπτη, ὑπογεγραμμενη ἄλλωστε ἀπὸ τὸν Μαέστρο Ἀνταῖο Χρυσοστομίδη.
Ὁμοίως καὶ ἡ ἔκδοση (ποὺ σηματοδοτεῖ νέα πλεύση στὰ νερὰ τῆς ὑπερσύγχρονης ξένης λογοτεχνίας τοῦ καταδρομικοῦ τῶν ἱστορικῶν ἐκδόσεων).
Ἡ μετάφραση, ἀνεπίληπτη, ὑπογεγραμμενη ἄλλωστε ἀπὸ τὸν Μαέστρο Ἀνταῖο Χρυσοστομίδη.
Ὁμοίως καὶ ἡ ἔκδοση (ποὺ σηματοδοτεῖ νέα πλεύση στὰ νερὰ τῆς ὑπερσύγχρονης ξένης λογοτεχνίας τοῦ καταδρομικοῦ τῶν ἱστορικῶν ἐκδόσεων).
January 3, 2016
Άνισο. Φιλόδοξο. Έξυπνο ως σύλληψη. Ελκυστικό στις προθέσεις του. Πετυχημένο ως αφηγηματικό κολάζ. Δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες που δημιουργεί. Ορισμένες φορές απόρησα με την ηλικία του συγγραφέα (30 ετών) καθώς υπήρξαν σημεία αντίστοιχου βάθους με τον τοίχο στο φέησμπουκ ενός επιπόλαιου εφήβου. Ειδικά στο προσωπικό κομμάτι της ιστορίας, συχνά-πυκνά τα κάνει θάλασσα, προκαλώντας χασμουρητά. Αντίθετα, πιο ενδιαφέρον βρήκα το πολιτικοκοινωνικό κομμάτι που αφορά τον Μπερλουσκόνι, που κι αυτό όμως δυστυχώς είναι κάπως επιφανειακό. Νομίζω πως αποτυγχάνει να δέσει πειστικά το προσωπικό με το συλλογικό.
August 15, 2017
Ένα βιβλίο με δομή, απλή γλώσσα, υπάρχει μία χαλαρότητα στην αφήγηση. Αρκετά στοιχεία διαχυτα από την εποχή Μπερλουσκονι. Δεν με ενθουσίασε... ίσως οφείλεται στη δεδομένη στιγμή που το διάβασα... ήθελα κάτι με πλοκή.
Ωστόσο πρόκειται για ένα βιβλίο που φωτογραφίζει την σύγχρονη πραγματικότητα κ καλλιεργεί προβληματισμό.
Ωστόσο πρόκειται για ένα βιβλίο που φωτογραφίζει την σύγχρονη πραγματικότητα κ καλλιεργεί προβληματισμό.
July 26, 2020
https://www.vintagestories.gr/pou-isa...
Το βιβλίο του Paolo di Paolo «Που ήσασταν όλοι» ήταν αυτό που πρόσφατα άνοιξε την καινούργια σειρά σύγχρονης λογοτεχνίας των εκδόσεων Ίκαρος. Αν κρίνουμε και από τους υπόλοιπους τίτλους της σειράς έχει αποδειχθεί μια πολύ αξιόλογη εκδοτική πρόταση για όλους τους βιβλιόφιλους.
Το «Που ήσασταν όλοι» με την κομψή αισθητική αλλά και τον ιδιαίτερο τίτλο του σε προδιαθέτουν για μία ενδιαφέρουσα ανάγνωση.
Το βιβλίο αναφέρεται στα δέκα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα ή αλλιώς την «κενή» δεκαετία όπως προσπαθούν να τη χαρακτηρίσουν εκ των υστέρων πολλοί. Είναι η ιστορία του Ίταλο, ενός εικοσάχρονου φοιτητή ιστορίας στη Ρώμη που δεν δείχνει ενδιαφέρον για τις σπουδές του.
Η οικογένειά του είναι έτοιμη να εκτροχιαστεί, σε μια χώρα εκτροχιασμένη και αυτή...Ο καθένας είναι στον δικό του κόσμο. Ο πατέρας του είναι πρώην καθηγητής που μόλις έχει πάρει σύνταξη αλλά η αγωνία του για να εκδώσει ένα βιβλίο που έχει συγγράψει τον κάνει να παρασύρει με το αυτοκίνητό του τον κακό μαθητή της τάξης του. Μετά το χτύπημα αυτό έρχονται τα πάνω κάτω στη ζωή της οικογένειας μιας και υπάρχει δικαστική μάχη μεταξύ του μαθητή και του καθηγητή και όλα τα προβλήματά τους βγαίνουν ξεκάθαρα προς τα έξω.
Σαν να μην έφθανε αυτό, η μητέρα της οικογένειας θα προσπαθήσει να κάνει τη δική της επανάσταση, απομακρύνεται από όλους και μετακομίζει στο Βερολίνο για να ξαναβρεί τον εαυτό της. Αφορμή στάθηκε η υπόνοια ότι ο άνδρας της την έχει απατήσει...
Η αδερφή του Ίταλο γνωρίζει τον Τόμας, τον ερωτεύεται και πάει κόντρα στον συντηρητικό πατέρα της: Ο Τόμας είναι ο μαθητής που χτύπησε με το αμάξι ο πατέρας του (Ω, ναι!).
Ο Ίταλο, επηρεασμένος από τον μόνο πρωθυπουργό που γνώρισε η γενιά του, αποφασίζει να γράψει την διπλωματική του εργασία πάνω στον Μπερλουσκόνι, επινοώντας έναν νέο όρο, αυτόν του Μπερλουσκονισμού.
Ο Paolo di Paolo με αφορμή μια γενιά που από τότε που θυμάται τον εαυτό της κυβερνάται από το σύστημα που υποστηρίζει και υποστηρίζεται από τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι προσπαθεί μέσω του Ίταλο να αναρωτηθεί το «Που ήταν όλοι;»
Πού ήταν όλοι όταν διαμορφωνόταν αυτή η κοινωνία, όταν τόσο προκλητικά κυριαρχούσε η διαφθορά, η Μαφία και τα ατελείωτα σκάνδαλα; Όπως λέει και ο συγγραφέας, το 1993 ήταν λες και η Ιταλία είχε πέσει σε βαθύ λήθαργο...
Το μυθιστόρημα «Που ήσασταν όλοι» παρά τη λιτή του γλώσσα καθώς και την αφαιρετική του λογική αποτέλεσε μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάγνωση. Το ιταλικό παράδειγμα έχει τόσες ομοιότητες με την Ελλάδα που γίνεται αυτομάτως και ελληνικό που μας καλεί να το διαβάσουμε για να μας προβληματίσει όλους.
Μου άρεσε πολύ και η ιδέα να συμπεριληφθεί μαζί με το κείμενο και την ανασκόπηση των σημαντικότερων γεγονότων για το διάστημα 1990-2010, πρωτοσέλιδα εφημερίδων, κόμιξ και σκίτσα του συγγραφέα.
Κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ίκαρος.
https://www.vintagestories.gr/pou-isa...
Το βιβλίο του Paolo di Paolo «Που ήσασταν όλοι» ήταν αυτό που πρόσφατα άνοιξε την καινούργια σειρά σύγχρονης λογοτεχνίας των εκδόσεων Ίκαρος. Αν κρίνουμε και από τους υπόλοιπους τίτλους της σειράς έχει αποδειχθεί μια πολύ αξιόλογη εκδοτική πρόταση για όλους τους βιβλιόφιλους.
Το «Που ήσασταν όλοι» με την κομψή αισθητική αλλά και τον ιδιαίτερο τίτλο του σε προδιαθέτουν για μία ενδιαφέρουσα ανάγνωση.
Το βιβλίο αναφέρεται στα δέκα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα ή αλλιώς την «κενή» δεκαετία όπως προσπαθούν να τη χαρακτηρίσουν εκ των υστέρων πολλοί. Είναι η ιστορία του Ίταλο, ενός εικοσάχρονου φοιτητή ιστορίας στη Ρώμη που δεν δείχνει ενδιαφέρον για τις σπουδές του.
Η οικογένειά του είναι έτοιμη να εκτροχιαστεί, σε μια χώρα εκτροχιασμένη και αυτή...Ο καθένας είναι στον δικό του κόσμο. Ο πατέρας του είναι πρώην καθηγητής που μόλις έχει πάρει σύνταξη αλλά η αγωνία του για να εκδώσει ένα βιβλίο που έχει συγγράψει τον κάνει να παρασύρει με το αυτοκίνητό του τον κακό μαθητή της τάξης του. Μετά το χτύπημα αυτό έρχονται τα πάνω κάτω στη ζωή της οικογένειας μιας και υπάρχει δικαστική μάχη μεταξύ του μαθητή και του καθηγητή και όλα τα προβλήματά τους βγαίνουν ξεκάθαρα προς τα έξω.
Σαν να μην έφθανε αυτό, η μητέρα της οικογένειας θα προσπαθήσει να κάνει τη δική της επανάσταση, απομακρύνεται από όλους και μετακομίζει στο Βερολίνο για να ξαναβρεί τον εαυτό της. Αφορμή στάθηκε η υπόνοια ότι ο άνδρας της την έχει απατήσει...
Η αδερφή του Ίταλο γνωρίζει τον Τόμας, τον ερωτεύεται και πάει κόντρα στον συντηρητικό πατέρα της: Ο Τόμας είναι ο μαθητής που χτύπησε με το αμάξι ο πατέρας του (Ω, ναι!).
Ο Ίταλο, επηρεασμένος από τον μόνο πρωθυπουργό που γνώρισε η γενιά του, αποφασίζει να γράψει την διπλωματική του εργασία πάνω στον Μπερλουσκόνι, επινοώντας έναν νέο όρο, αυτόν του Μπερλουσκονισμού.
Ο Paolo di Paolo με αφορμή μια γενιά που από τότε που θυμάται τον εαυτό της κυβερνάται από το σύστημα που υποστηρίζει και υποστηρίζεται από τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι προσπαθεί μέσω του Ίταλο να αναρωτηθεί το «Που ήταν όλοι;»
Πού ήταν όλοι όταν διαμορφωνόταν αυτή η κοινωνία, όταν τόσο προκλητικά κυριαρχούσε η διαφθορά, η Μαφία και τα ατελείωτα σκάνδαλα; Όπως λέει και ο συγγραφέας, το 1993 ήταν λες και η Ιταλία είχε πέσει σε βαθύ λήθαργο...
Το μυθιστόρημα «Που ήσασταν όλοι» παρά τη λιτή του γλώσσα καθώς και την αφαιρετική του λογική αποτέλεσε μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάγνωση. Το ιταλικό παράδειγμα έχει τόσες ομοιότητες με την Ελλάδα που γίνεται αυτομάτως και ελληνικό που μας καλεί να το διαβάσουμε για να μας προβληματίσει όλους.
Μου άρεσε πολύ και η ιδέα να συμπεριληφθεί μαζί με το κείμενο και την ανασκόπηση των σημαντικότερων γεγονότων για το διάστημα 1990-2010, πρωτοσέλιδα εφημερίδων, κόμιξ και σκίτσα του συγγραφέα.
Κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ίκαρος.
https://www.vintagestories.gr/pou-isa...
May 20, 2012
Il libro ha al centro la storia privata di una famiglia italiana che si mischia alla storia di tutti, quella fatta di date e nomi, quella che, in Italia, negli ultimi vent'anni, era fatta da date che cambiavano al contrario del nome, che rimaneva sempre solo uno, quello di Berlusconi.
Dove eravate tutti. Dov'erano i padri, soprattutto. Dentro il declino civile di un paese, così risuona l'essere giovani contro l'età adulta, contro l'assenza, contro il silenzio. Così si legge nella quarta di copertina.
E in effetti quell'Italo Tramontana, protagonista del libro, nato nel 1983, come l'autore, potrebbe rappresentare in parte lo smarrimento di una generazione che forse non ha mai davvero creduto in niente fino in fondo. Italo vive con i suoi, sta per laurearsi, ma non sa trovare un argomento interessante per la sua tesi in Storia Contemporanea. A complicare le cose poi arriva anche un terremoto in famiglia, il padre che investe il peggior ex alunno che abbia mai avuto, la madre che se ne va sospettando il tradimento del marito, la sorella che si innamora proprio di quel terribile ex alunno del padre. Italo invece non è innamorato, le sue sono state tutte Ragazze Sbagliate.
Non ho personalmente trovato molto avvincente la storia "privata" della famiglia Tramontana, una storia sospesa, senza nemmeno un vero finale preciso.
Ho invece molto apprezzato i riferimenti alla realtà politica italiana e mondiale. Mi è piaciuto ripercorrere gli anni senza nome insieme a quell'Italo che li avrebbe voluti al centro della sua tesi. Mi sono molto piaciute le immagini delle prime pagine dei quotidiani che sono state mischiate alle parole e ai ricordi personali del protagonista, immagini e ricordi che hanno avuto il potere di farmi stringere gli occhi e di farmi concentrare per farmi tornare in mente quello che stavo facendo io durante la notte del Millennium bug o in quei giorni del G8 di Genova. Dov'ero io l'11 settembre del 2001 o il giorno della strage di Nassiriya. Dov'ero quando è morto Alberto Sordi, quando c'è stato l'attentato a Londra, nel luglio del 2005, che cosa pensavo quando è stato eletto Obama alla Casa Bianca, quando a Berlusconi è arrivata in faccia una statuetta del duomo di Milano.
È incredibile, ma saprei dire quasi sempre che cosa stavo facendo in quei momenti, credo che sia il potere della storia che siamo un po' anche noi.
Dove eravate tutti. Dov'erano i padri, soprattutto. Dentro il declino civile di un paese, così risuona l'essere giovani contro l'età adulta, contro l'assenza, contro il silenzio. Così si legge nella quarta di copertina.
E in effetti quell'Italo Tramontana, protagonista del libro, nato nel 1983, come l'autore, potrebbe rappresentare in parte lo smarrimento di una generazione che forse non ha mai davvero creduto in niente fino in fondo. Italo vive con i suoi, sta per laurearsi, ma non sa trovare un argomento interessante per la sua tesi in Storia Contemporanea. A complicare le cose poi arriva anche un terremoto in famiglia, il padre che investe il peggior ex alunno che abbia mai avuto, la madre che se ne va sospettando il tradimento del marito, la sorella che si innamora proprio di quel terribile ex alunno del padre. Italo invece non è innamorato, le sue sono state tutte Ragazze Sbagliate.
Non ho personalmente trovato molto avvincente la storia "privata" della famiglia Tramontana, una storia sospesa, senza nemmeno un vero finale preciso.
Ho invece molto apprezzato i riferimenti alla realtà politica italiana e mondiale. Mi è piaciuto ripercorrere gli anni senza nome insieme a quell'Italo che li avrebbe voluti al centro della sua tesi. Mi sono molto piaciute le immagini delle prime pagine dei quotidiani che sono state mischiate alle parole e ai ricordi personali del protagonista, immagini e ricordi che hanno avuto il potere di farmi stringere gli occhi e di farmi concentrare per farmi tornare in mente quello che stavo facendo io durante la notte del Millennium bug o in quei giorni del G8 di Genova. Dov'ero io l'11 settembre del 2001 o il giorno della strage di Nassiriya. Dov'ero quando è morto Alberto Sordi, quando c'è stato l'attentato a Londra, nel luglio del 2005, che cosa pensavo quando è stato eletto Obama alla Casa Bianca, quando a Berlusconi è arrivata in faccia una statuetta del duomo di Milano.
È incredibile, ma saprei dire quasi sempre che cosa stavo facendo in quei momenti, credo che sia il potere della storia che siamo un po' anche noi.
January 8, 2015
Un fatto di cronoca è lo spunto da cui parte la storia: un professore neo-pensionato, un po' stanco e frustrato, investe un suo ex-alunno. Italo, figlio del professor Tramontana, è la voce narrante che ripercorre il suo passato e quello della sua famiglia, sviluppando un confronto tra due generazioni. I trentenni di oggi, un po' confusi, stanchi e inermi, in preda ad uno smarrimento che non sembra avere alcuna via d'uscita. E poi ci sono i genitori, ormai sul punto di lasciare il testimone ai figli. Vengono ripercorsi gli ultimi trent'anni della storia italiana, sfiorando alcuni tra i principali eventi e guardandoli con occhi nostalfici ma più consapevoli. Eventi personali e avvenimenti pubblici si melscolano presentando molteplici interrogativi che non sempre trovano una risposta. Quale presente e quale futuro abbiamo davanti a noi, si chiede Italo. Come abbiamo fatto a non renderci conto di quello che stava succedendo? Eravamo forse troppo impegnati a viverci i nostri amori, distratti dai divertimenti, per renderci conto di quello che stava accando al nostro Paese? E voi, padri, (ma questo 'voi' è forse indirizzato un po' a tutti) che queste distrazioni non le avevate, dove eravate? Un romanzo che si legge con piacere e che fa riflettere strappando sorrisi e nostalgiche intese. Il confronto tra padri e figli sembra prendere a tratti toni di accusa e ci porta ad un'intima e sofferta valutazione delle responsabilità di tutti sulla recente storia italiana.
November 2, 2015
Μεγάλη τύχη για το ελληνικό κοινό να πιάνει στα χέρια του το σπουδαίο έργο του Paolo di Paolo!
Μοναδική γραφή!Εξαιρετική μτφ. αγαπημένο��,αν και μακριά μας πλέον, Ανταίου Χρυσοστομίδη.
Τόσα πολλά μηνύματα,για το τώρα,για το χθες.Ένας γλυκόπικρος ρεαλισμός που πολλές φορές μπορεί-άνετα- και να ταυτιστεί κανείς με τους ήρωες.Είναι οι ήρωες της διπλανής πόρτας.Μια τόσο οικεία εικόνα κοινωνίας που μοιάζει με την ελληνική...
Ένα έργο,που σαν μια άλλη ιστορική ματιά,ασκεί κριτική στα χρόνια του Μπερλουσκονισμού με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο.Δεν είναι απόλυτος,απλά αναρωτιέται(λόγω της απόστασης πλέον):μα πού ήσασταν όλοι,λοιπόν,όταν γίνονταν τόσα;
Είναι αστείο πώς πολλές φορές αποσιωπάται-όχι ηθελημένα βέβαια-ο ρόλος των ανθρώπων και της καθημερινότητας τους σε σημαντικά ιστορικά γεγονότα.Συμπορεύονται σημαντικά και ασήμαντα(;) γεγονότα στη ζωή,στην ιστορία.. και στο τέλος όλα τα αποτελέσματα έχουν αντίκτυπο στην ίδια την κοινωνία.
Ποιος είναι όμως ο κατάλληλος να τα καταγράψει αυτά;Ο λογοτέχνης ή ο ιστορικός;
Ο συγγραφέας μας είναι αυτόπτης μάρτυρας και αυτό είναι ένα άλλο εξίσου σημαντικό στοιχείο.Είναι η ανάγκη του να μιλήσει στους συμπολίτες του,να ασκήσει κριτική,να θυμίσει και να αφυπνίσει..
Και το καταφέρνει!Με έναν μοναδικά πλούσιο φιλολογικό λόγο μας εξιστορεί το δράμα της χώρας του&ταυτόχρονα της οικογένειάς του και κερδίζει τον αναγνώστη με την φυσικότητά του.
Μοναδική γραφή!Εξαιρετική μτφ. αγαπημένο��,αν και μακριά μας πλέον, Ανταίου Χρυσοστομίδη.
Τόσα πολλά μηνύματα,για το τώρα,για το χθες.Ένας γλυκόπικρος ρεαλισμός που πολλές φορές μπορεί-άνετα- και να ταυτιστεί κανείς με τους ήρωες.Είναι οι ήρωες της διπλανής πόρτας.Μια τόσο οικεία εικόνα κοινωνίας που μοιάζει με την ελληνική...
Ένα έργο,που σαν μια άλλη ιστορική ματιά,ασκεί κριτική στα χρόνια του Μπερλουσκονισμού με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο.Δεν είναι απόλυτος,απλά αναρωτιέται(λόγω της απόστασης πλέον):μα πού ήσασταν όλοι,λοιπόν,όταν γίνονταν τόσα;
Είναι αστείο πώς πολλές φορές αποσιωπάται-όχι ηθελημένα βέβαια-ο ρόλος των ανθρώπων και της καθημερινότητας τους σε σημαντικά ιστορικά γεγονότα.Συμπορεύονται σημαντικά και ασήμαντα(;) γεγονότα στη ζωή,στην ιστορία.. και στο τέλος όλα τα αποτελέσματα έχουν αντίκτυπο στην ίδια την κοινωνία.
Ποιος είναι όμως ο κατάλληλος να τα καταγράψει αυτά;Ο λογοτέχνης ή ο ιστορικός;
Ο συγγραφέας μας είναι αυτόπτης μάρτυρας και αυτό είναι ένα άλλο εξίσου σημαντικό στοιχείο.Είναι η ανάγκη του να μιλήσει στους συμπολίτες του,να ασκήσει κριτική,να θυμίσει και να αφυπνίσει..
Και το καταφέρνει!Με έναν μοναδικά πλούσιο φιλολογικό λόγο μας εξιστορεί το δράμα της χώρας του&ταυτόχρονα της οικογένειάς του και κερδίζει τον αναγνώστη με την φυσικότητά του.
October 14, 2016
Με μπέρδεψε ο φίλος ΝτιΠάολο. Ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς (ωραίες εικόνες, απλή, λειτουργική γλώσσα που πάντα μου είναι συμπαθής, καλές ιδέες) αλλά... πολλή φιλοδοξία που χάθηκε στην πορεία. Μου φάνηκε λες και σε κάθε δέκα σελίδες άλλαζε το θέμα με το οποίο ήθελε να ασχοληθεί. Έκλεινε - δεν έκλεινε τους αφηγηματικούς κύκλους του, κατέληξε σε κάποιες ...εύκολες λύσεις, πέρασε επιφανειακά από κάποια θέματα που ο ίδιος τα είχε θέσει ως σημαντικά... Τελικά, μου φάνηκε σα να ήταν μπερδεμένος ο ίδιος ο συγγραφέας, και όχι ο ήρωας. Ακόμα και οι εμμονές του δεν ήταν συνεπείς. Στα συν η ωραία του γλώσσα και η εξαιρετική μετάφραση του ούτως ή άλλως εξαιρετικού Ανταίου Χρυσοστομίδη.
March 19, 2016
Un applauso a Di Paolo!
Dove eravate tutti è un testo in apparenza semplicissimo, lineare, quasi banale nel contenuto (una vita qualsiasi, persino mediocre), che, tuttavia, sa veicolare riflessioni profonde e lasciare spazio ad una interpretazione alternativa dei fatti di cronaca, politica ed economia.
Leggi la mia recensione completa qui: http://librisucculenti.blogspot.com/2...
Dove eravate tutti è un testo in apparenza semplicissimo, lineare, quasi banale nel contenuto (una vita qualsiasi, persino mediocre), che, tuttavia, sa veicolare riflessioni profonde e lasciare spazio ad una interpretazione alternativa dei fatti di cronaca, politica ed economia.
Leggi la mia recensione completa qui: http://librisucculenti.blogspot.com/2...
May 12, 2013
Il piacere di lasciare un libro incompiuto nella lettura...
August 22, 2013
Vale la pena leggerlo, non fosse altro per quel senso di smarrimento intergenerazionale e di imbarazzo di fronte alla storia che accomuna il protagonista del libro a tanti di noi.
December 30, 2019
I'm sorry to say this, but the lack of cohesion in the plot is obvious. Probably was misled by critics.
January 13, 2018
Ενώ το θέμα του βιβλίου καθεαυτό δεν ήταν αδιάφορο, έλειπε το ραφινάρισμα και η εμβάθυνση που θα μπορούσαν ενδεχομένως να καταστήσουν το ανάγνωσμα αξιόλογο.
March 5, 2018
Qui la mia recensione -->https://parolechelascianoilsegno.blog...
January 22, 2022
Μεγάλες προσδοκίες λόγω του "Δώσε Μου Λίγη Ακόμα Ζωή", που διαψεύστηκαν. Πολύ μέτριο σε όλα του.
February 8, 2013
Mi sento costretto a concludere che niente di decisivo nella mia vita fin qui è accaduto senza che ci fosse, da qualche parte, Silvio Berlusconi. Questa non è una cosa bella, né brutta. È una cosa vera.
January 8, 2014
Più di un romanzo questo è un diario dove l'autore si racconta e cerca la soluzione. Cerca ma non trova, lasciando il tutto con un gran senso di incompiuto. Siamo però fiduciosi, Di Paolo può fare bene.
December 12, 2013
Έχει κάτι αλλά του λείπουν πολλά.
June 25, 2014
Με κούρασε,με μπέρδεψε.Ειχε κάποια κομμάτια με ενδιαφέρον,αλλα όχι.Δεν...
October 24, 2013
Μου άρεσε αρκετά..Λίγο μπερδεμένο αλλά σε γενικές γραμμές το συστήνω.
March 19, 2014
Μοιάζει τόσο πολύ με μια ελληνική ιστορία...πολύ αληθινό και καλογραμμένο
Displaying 1 - 24 of 24 reviews