What do you think?
Rate this book
Thérapie de groupe #1-3
Grup Terapisi
"ARAMIZDA KALSIN, ELEŞTİRMEK İÇİN SÖYLEMİYORUM AMA SOSYOPATLARDAN ELLE TUTULUR BİR FUTBOL TAKIMI ÇIKMIYOR."
- GenresComicsGraphic Novels
168 pages, Hardcover
Published May 25, 2023
6 people are currently reading
64 people want to read
About the author
Manu Larcenet
130 books442 followersManu Larcenet (full name: Emmanuel Larcenet) is a French comics writer and artist. He has been working with Fluide Glacial magazine since 1994 and with Spirou magazine since 1997.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 22 of 22 reviews
January 7, 2024
Prekrasno duhovit i autoironičan stripić koji je preludo nacrtan. Mala zamjerka je što su table nekad prekaotične uslijed enormne količine teksta, ali takvo je i mentalno stanje glavnog lika, pa čak i to paše. Sjajno sve u svemu!
June 10, 2024
Genijalno! A prijevod je upravo briljantan. Jedina je zamjerka zgusnutost na stranici, neke sam dijelove morala čitati s povećalom. Larcenet traži neki veći format.
June 24, 2023
Bu çizgi romanın Türkçe baskısını, KaraKarga duyurduğu andan itibaren neredeyse bir askerin şafak sayması gibi şafak sayarak bekledim. Hatta o derece sabredemedim ki ön sipariş kargosunu beklemeden, gidip kitapçıdan satın aldım.
Manu Larcenet hikayelerine hakim olan ve yeni bir Larcenet hikayesi okumayı bekleyenler için bir miktar hayal kırıklığı olabilecek bir kitap. Çünkü bu kitapta çizer bize çok klişe bir şeyi anlatıyor: "yaratma sıkıntısı."
Çizgi roman boyunca Manu Larcenet'in kişisel bunalımlarına, yayıncısı ile görüşmelerine, ailesine, nevrozlarına tanık oluyoruz. Hatta iyice el arttırıp bize mahalle kasabından dahi bahsediyor. Çoğu yazar, çoğu senarist, çoğu tiyatrocu yaratma sıkıntısı yaşadığında kolaya kaçarak bize yaratamama sürecini anlatmaya başlar. Bu trajikomik anlatı, hiç yabancı olduğumuz bir şey değil. Az çok başını sonunu bildiğimiz bir hikaye. 3. sınıf tv tiyatrolarında her sezon en az bi kaç kez görmeye alışık olduğumuz bir şey.
Fakat burada Manu Larecenet sazı eline alıyor ve "kardeş ben o bayıla bayıla okuduğun Sıradan Zaferleri yaratan adamım. Brodeck Raporu'nu ben çizdim. Bak sana klişe bir konuyu nasıl da hevesle okutuyorum." diyor. Ve bu çektiği yaratamama sıkıntısını o kadar iyi anlatıyor ki ortalama 160 sayfalık bir kitabı, 12 duraklık bir metro yolculuğunda bitirdiğinizi fark ediyorsunuz.
Mesela ben bu kitaptan Muş'lu berberim Ferhat'la Fransız bir kasabın çok fazla ortak noktası olduğunu öğrendim. Belki biraz iddialı bir tabir ama Larcenet ile ortak sıkıntılarımın, ortak kaygılarımın olduğunu gördüm. Geçen haftalarda bir çırpıda okuduğum Inside Moebius serisinden sonra, onunla çok benzer paralellikte olan bu kitap ilaç gibi geldi.
Genel olarak özetlemek gerekirse, bu kitap Larcenet'le tanışmak için uygun bir kitap değil. Şayet onun diğer hikayelerine alışık değilseniz, Bu kitabı okurken yine de eğlenebilirsiniz ama çoğu yer havada kalacaktır.
Birden fazla çizgi stili olan Larcenet, bu kitapta tıpkı Sıradan Zaferler kitabında olduğu gibi daha "comic" bir stil kullanıyor. Bu da hikaye ile bağ kurmanızı epeyce kolaylaştırıyor.
Baskı konusunda KaraKarga yayınları gerçekten muazzam bir özen göstermiş. Sert Kapaklı olması, iç kapak tasarımı, kuşe kağıt vs gerçekten çok güzel. Tek içimde kalan ukte, kitabın belli bölümlerinde yer alan Fransızca gazete kupürleri oldu. Keşke onlar da biraz grafik işçiliği ile Türkçeleştirilse ya da en azından altlarına çevirileri eklenseydi. Ama o kadar kusur kadı kızında da oluyor :)
Şayet bu kitabın bir soundtracki olsaydı, bu kesinlikle Özkan Uğur'dan "Olduramadım" olurdu.
Larcenet'in diğer kitapları gibi tekrar tekrar dönüp okuyacağım keyif alacağım bir iş. Harika!
Manu Larcenet hikayelerine hakim olan ve yeni bir Larcenet hikayesi okumayı bekleyenler için bir miktar hayal kırıklığı olabilecek bir kitap. Çünkü bu kitapta çizer bize çok klişe bir şeyi anlatıyor: "yaratma sıkıntısı."
Çizgi roman boyunca Manu Larcenet'in kişisel bunalımlarına, yayıncısı ile görüşmelerine, ailesine, nevrozlarına tanık oluyoruz. Hatta iyice el arttırıp bize mahalle kasabından dahi bahsediyor. Çoğu yazar, çoğu senarist, çoğu tiyatrocu yaratma sıkıntısı yaşadığında kolaya kaçarak bize yaratamama sürecini anlatmaya başlar. Bu trajikomik anlatı, hiç yabancı olduğumuz bir şey değil. Az çok başını sonunu bildiğimiz bir hikaye. 3. sınıf tv tiyatrolarında her sezon en az bi kaç kez görmeye alışık olduğumuz bir şey.
Fakat burada Manu Larecenet sazı eline alıyor ve "kardeş ben o bayıla bayıla okuduğun Sıradan Zaferleri yaratan adamım. Brodeck Raporu'nu ben çizdim. Bak sana klişe bir konuyu nasıl da hevesle okutuyorum." diyor. Ve bu çektiği yaratamama sıkıntısını o kadar iyi anlatıyor ki ortalama 160 sayfalık bir kitabı, 12 duraklık bir metro yolculuğunda bitirdiğinizi fark ediyorsunuz.
Mesela ben bu kitaptan Muş'lu berberim Ferhat'la Fransız bir kasabın çok fazla ortak noktası olduğunu öğrendim. Belki biraz iddialı bir tabir ama Larcenet ile ortak sıkıntılarımın, ortak kaygılarımın olduğunu gördüm. Geçen haftalarda bir çırpıda okuduğum Inside Moebius serisinden sonra, onunla çok benzer paralellikte olan bu kitap ilaç gibi geldi.
Genel olarak özetlemek gerekirse, bu kitap Larcenet'le tanışmak için uygun bir kitap değil. Şayet onun diğer hikayelerine alışık değilseniz, Bu kitabı okurken yine de eğlenebilirsiniz ama çoğu yer havada kalacaktır.
Birden fazla çizgi stili olan Larcenet, bu kitapta tıpkı Sıradan Zaferler kitabında olduğu gibi daha "comic" bir stil kullanıyor. Bu da hikaye ile bağ kurmanızı epeyce kolaylaştırıyor.
Baskı konusunda KaraKarga yayınları gerçekten muazzam bir özen göstermiş. Sert Kapaklı olması, iç kapak tasarımı, kuşe kağıt vs gerçekten çok güzel. Tek içimde kalan ukte, kitabın belli bölümlerinde yer alan Fransızca gazete kupürleri oldu. Keşke onlar da biraz grafik işçiliği ile Türkçeleştirilse ya da en azından altlarına çevirileri eklenseydi. Ama o kadar kusur kadı kızında da oluyor :)
Şayet bu kitabın bir soundtracki olsaydı, bu kesinlikle Özkan Uğur'dan "Olduramadım" olurdu.
Larcenet'in diğer kitapları gibi tekrar tekrar dönüp okuyacağım keyif alacağım bir iş. Harika!
February 22, 2024
Do tej pory dzieła Larceneta podporządkowane były konkretnym konwencjom, a czytelnikowi trudno było ukryć podziw, że są one każdorazowo inne. Trochę jak w teorii spiskowej Dicka, który zarzucał Lemowi, że nie istnieje, a jest jedynie bytem stworzonym przez różnych autorów, działających w ramach komunistycznego spisku. Otóż w „Terapii Grupowej” autor „Blasta” idzie o krok dalej, bo te różne stylistyki upycha w ramach jednego komiksu.
Tematyka wydaje się dosyć hermetyczna. „Terapia” to relacja z kryzysu twórczego znanego artysty, który po usilnych próbach poszukiwania pomysłu stulecia i stworzenia dzieła życia, ostatecznie przekuwa swoje zmagania w powieść graficzną. Starczyło pary na 160 stron jazdy bez trzymanki, w której zatracają się różnice między kreacją, a obłędem czy chorobą. Kontekst wydaje się bardzo osobisty, a pomysłów co niemiara. Prawdziwe komiksowe ADHD, wymagające od odbiorcy większego zaangażowania, niż do tej pory, ale jednocześnie dające sporo czytelniczej satysfakcji. Wiele nawiązań do znanych twórców, dzieł i gatunków. Cała masa przerysowanych scen z drugim dnem i towarzyszący jej graficzny majstersztyk. Warto
Tematyka wydaje się dosyć hermetyczna. „Terapia” to relacja z kryzysu twórczego znanego artysty, który po usilnych próbach poszukiwania pomysłu stulecia i stworzenia dzieła życia, ostatecznie przekuwa swoje zmagania w powieść graficzną. Starczyło pary na 160 stron jazdy bez trzymanki, w której zatracają się różnice między kreacją, a obłędem czy chorobą. Kontekst wydaje się bardzo osobisty, a pomysłów co niemiara. Prawdziwe komiksowe ADHD, wymagające od odbiorcy większego zaangażowania, niż do tej pory, ale jednocześnie dające sporo czytelniczej satysfakcji. Wiele nawiązań do znanych twórców, dzieł i gatunków. Cała masa przerysowanych scen z drugim dnem i towarzyszący jej graficzny majstersztyk. Warto
June 29, 2023
Maalesef yarım bıraktım…
Okuma bayram, nöbet koşturmacasına denk geldiği için mi? Sanırım bahane arıyorum. Larcenet’nin kredisi çok olduğundan epey zorladım ama nihayetlendiremedim. Öncelikle kitabı elinize aldığınızda çok heybetli, çok güzel basılmış olduğu dikkatinizi çekiyor. Son zamanlarda gördüğüm en güzel baskılardan biri. Ciltli, büyük boy, kuşe, renkli. Zemin olumlu :) Esere başlayınca Larcenet’nin önceki kitaplarından çok başka bir üslupla karşılaşıyoruz. Bu üslup değişimi ve tercihi aslında anlatı ile uyumlu. Kullanılan teknik aynı bizdeki mizah dergiciliği/karikatür ekolü gibi (ki fransaya ve avrupaya yakın olduğumuzu düşünürüm zaten). Ve yine anlatılan konu ise bizim dergiciliğimizde de sık sık karşılaştığımız sanatçının üretim sürecinde yaşadığı kabızlık üzerine. Her hafta üretmek zorunda kalan ve medyanın tabiatı sebebiyle okurla hayli yakın ilişki kurulan dergicilikte bu üretememe ve kendi bunalımlarından bahsetme teması (bazen bezdirici vaziyette) sık kullanılır. Bu kitapta da (bizim haftalık üretimin daha ötesinde) başarılar yakalamış sanatçının irtifasını koruyarak üretme arzusu ve fakat netice alamaması üzerine “contayı yakması” ve sınırlarda gezmesi üzerine okuyoruz. Yarım bıraktığım kitapla ilgili ne çok yazdım değil mi :) fikir, tema, sanat başta uyumlu olsa da arka arkaya okumak sayfalar ilerledikçe zor gelmeye başladı. Çok balonlu, çok METİNLİ, çok dolu sayfalar, biraz da benzer lakırdılar… Derdini anlatırken popüler çizgi janrlarından, sanat tarihine, sanatçılara, kendi ailesine götürüyor bizi Larcenet ama oralara gitmeye benim ciğerim yetmiyor :) Yoruluyorum. Bu kadar ciddi okumaya, kafa yormaya mecalim yok belki… Finale az kala terk ettim. Nadasta bekleyecek, belki zamanı gelir.
Özellikle sanatsal üretim yapanlar, hele hele çizerler, benzer bunalımları yaşadıklarından daha verimli bir okuma yapabilirler. Taş gibi baskısıyla da mutlaka göz atmayı hak ediyor ama benden bu kadar…
Okuma bayram, nöbet koşturmacasına denk geldiği için mi? Sanırım bahane arıyorum. Larcenet’nin kredisi çok olduğundan epey zorladım ama nihayetlendiremedim. Öncelikle kitabı elinize aldığınızda çok heybetli, çok güzel basılmış olduğu dikkatinizi çekiyor. Son zamanlarda gördüğüm en güzel baskılardan biri. Ciltli, büyük boy, kuşe, renkli. Zemin olumlu :) Esere başlayınca Larcenet’nin önceki kitaplarından çok başka bir üslupla karşılaşıyoruz. Bu üslup değişimi ve tercihi aslında anlatı ile uyumlu. Kullanılan teknik aynı bizdeki mizah dergiciliği/karikatür ekolü gibi (ki fransaya ve avrupaya yakın olduğumuzu düşünürüm zaten). Ve yine anlatılan konu ise bizim dergiciliğimizde de sık sık karşılaştığımız sanatçının üretim sürecinde yaşadığı kabızlık üzerine. Her hafta üretmek zorunda kalan ve medyanın tabiatı sebebiyle okurla hayli yakın ilişki kurulan dergicilikte bu üretememe ve kendi bunalımlarından bahsetme teması (bazen bezdirici vaziyette) sık kullanılır. Bu kitapta da (bizim haftalık üretimin daha ötesinde) başarılar yakalamış sanatçının irtifasını koruyarak üretme arzusu ve fakat netice alamaması üzerine “contayı yakması” ve sınırlarda gezmesi üzerine okuyoruz. Yarım bıraktığım kitapla ilgili ne çok yazdım değil mi :) fikir, tema, sanat başta uyumlu olsa da arka arkaya okumak sayfalar ilerledikçe zor gelmeye başladı. Çok balonlu, çok METİNLİ, çok dolu sayfalar, biraz da benzer lakırdılar… Derdini anlatırken popüler çizgi janrlarından, sanat tarihine, sanatçılara, kendi ailesine götürüyor bizi Larcenet ama oralara gitmeye benim ciğerim yetmiyor :) Yoruluyorum. Bu kadar ciddi okumaya, kafa yormaya mecalim yok belki… Finale az kala terk ettim. Nadasta bekleyecek, belki zamanı gelir.
Özellikle sanatsal üretim yapanlar, hele hele çizerler, benzer bunalımları yaşadıklarından daha verimli bir okuma yapabilirler. Taş gibi baskısıyla da mutlaka göz atmayı hak ediyor ama benden bu kadar…
January 23, 2024
Manu Larcenet jedan je od meni omiljenih majstora stripa čiji rad duže vrijeme pratim i uvijek jedva čekam vidjeti što će novo napraviti.
A Grupna terapija je upravo ono što mi se najviše sviđa kod Larceneta - autobiografski elementi povezani samopodsmijehom i odličnim smislom za humor. U ovom albumu koji se sastoji od 3 broja donosi nam prikaz umjetnika/crtača stripova koji se nalazi u stvaralačkoj krizi nakon godina uspjeha. U svojoj maničnoj potrazi za "idejom stoljeća" i pokušajima dokazivanja da nije "propali umjetnik", Manu se u svojim mnogobrojnim tripovima konzultira s velikim umjetnicima, završava na psihijatriji, odlazi na putovanja, ona stvarna i psihička te se potpuno ogoljuje pred čitateljem. Ne mogu niti opisati tu razinu humora i inteligencije utkane u ovo djelo, dok istovremeno potresa svojim stanjem potpune rastrojenosti. Eksplozija boja, različiti stilovi crtanja i veća količina teksta koji slijede njegov tok misli to dodatno dočaravaju, a ideje koje usput izbacuje su ili genijalne ili apsurdne ili oboje. Štoviše i on sam o njima iznosi svoje mišljenje. Da Vincijevi savjeti, muze, izlet u vestern i mange, pokušaj spašavanja Van Gogha su mi samo neke od najjačih i najsmješnijih epizoda u epizodama.
Baš sam uživala u ovom stripu i smijala se svom tom kaosu itekako suosjećajući s njime dok je prolazio kroz sve moguće faze i muke stvaralaštva.
Larcenet je moj stripovski Doppler (roman Erlenda Loea) - obojica su otkačeni, ludi,kaotični, puni humora i uvrnutog slijeda misli koji na kraju nekako ispada ljudski logičan (barem s njihove strane). Također su moji go-to autori kad mi je potrebna doza utješne zabave i dobrog raspoloženja s dozom samokritike, ali i kritike društva.
A Grupna terapija je upravo ono što mi se najviše sviđa kod Larceneta - autobiografski elementi povezani samopodsmijehom i odličnim smislom za humor. U ovom albumu koji se sastoji od 3 broja donosi nam prikaz umjetnika/crtača stripova koji se nalazi u stvaralačkoj krizi nakon godina uspjeha. U svojoj maničnoj potrazi za "idejom stoljeća" i pokušajima dokazivanja da nije "propali umjetnik", Manu se u svojim mnogobrojnim tripovima konzultira s velikim umjetnicima, završava na psihijatriji, odlazi na putovanja, ona stvarna i psihička te se potpuno ogoljuje pred čitateljem. Ne mogu niti opisati tu razinu humora i inteligencije utkane u ovo djelo, dok istovremeno potresa svojim stanjem potpune rastrojenosti. Eksplozija boja, različiti stilovi crtanja i veća količina teksta koji slijede njegov tok misli to dodatno dočaravaju, a ideje koje usput izbacuje su ili genijalne ili apsurdne ili oboje. Štoviše i on sam o njima iznosi svoje mišljenje. Da Vincijevi savjeti, muze, izlet u vestern i mange, pokušaj spašavanja Van Gogha su mi samo neke od najjačih i najsmješnijih epizoda u epizodama.
Baš sam uživala u ovom stripu i smijala se svom tom kaosu itekako suosjećajući s njime dok je prolazio kroz sve moguće faze i muke stvaralaštva.
Larcenet je moj stripovski Doppler (roman Erlenda Loea) - obojica su otkačeni, ludi,kaotični, puni humora i uvrnutog slijeda misli koji na kraju nekako ispada ljudski logičan (barem s njihove strane). Također su moji go-to autori kad mi je potrebna doza utješne zabave i dobrog raspoloženja s dozom samokritike, ali i kritike društva.
February 26, 2025
3,5*
Osobista opowieść mistrza francuskiego komiksu o jego walce z kryzysem psychicznym, chorobą dwubiegunową i blokadą twórczą. Ekstremalnie chaotyczny, splątany, jak sam autor w czasie, który opisuje. Podczas poszukiwania tańczącej gwiazdy, czyli pomysłu na komiks stulecia, spotykamy najsłynniejszych malarzy i filozofów, lądujemy w snach i narkotycznych wizjach, odwiedzamy kwaśne krainy, szpital psychiatryczny, Tybet i studio telewizyjne, wszystko, wszędzie, na raz.
Larcenet jest brutalnie szczery, pokazuje się sauté dosłownie i w przenośni, obnaża własne lęki i kompleksy, ale też megalomanię, egoizm, nieumiejętność wzięcia odpowiedzialności za własne życie, lelactwo i totalną niezaradność. Przez cały komiks głównie współczułam jego rodzinie, która ma przerąbane na całego. Żona ma na głowie cały dom, dzieci, utrzymanie rodziny, a on jeszcze oczekuje, że cała jej uwaga będzie skupiać się na nim. Relacje z dziećmi zaniedbane całkowicie, do tego muszą ciągle być świadkami problemów ojca z przyjmowaniem odpowiednich dawek leków, zgonów na podłodze w łazience, wizyt na pogotowiu. Być może jemu też powinnam współczuć, bo to w końcu chory człowiek, ale nic z tego, głównie mnie irytował. Jednocześnie nie byłam w stanie się na niego złościć, bo ewidentnie drwi z siebie samego i doskonale zdaje sobie sprawę, że bywa nie do zniesienia. Śmieje się też z wielu innych rzeczy, głównie tych „nowoczesnych” zasad i osób, które każą mówić o równości, tolerancji i inkluzywności. Ale doskonale sobie zdaje przy tym sprawę, że zachowuje się jak dziaders i szydzi z samego siebie bezlitośnie.
Jest to ciekawe, bo teoretycznie powinien być moim najmniej ulubionym bohaterem literackim - użalający się nad sobą facet 50+ o cechach narcystycznych - ale przez szaleństwo formy i treści, miks stylów, nieokiełznaną wyobraźnię i czarny humor, nie odkładałam komiksu i zaciskając czasem zęby śledziłam jego podróż do końca, a nawet mu kibicowałam. Nie będę tego komiksu lubić tak jak „Codziennej walki”, ale muszę przyznać, że koleś jest prawdziwym artystą.
I jeszcze propsy dla tłumacza, dużo smaczków tu powplatał, a zadanie na pewno nie było łatwe, bo jest to rzecz bardzo mocno umocowana we francuskiej rzeczywistości.
Osobista opowieść mistrza francuskiego komiksu o jego walce z kryzysem psychicznym, chorobą dwubiegunową i blokadą twórczą. Ekstremalnie chaotyczny, splątany, jak sam autor w czasie, który opisuje. Podczas poszukiwania tańczącej gwiazdy, czyli pomysłu na komiks stulecia, spotykamy najsłynniejszych malarzy i filozofów, lądujemy w snach i narkotycznych wizjach, odwiedzamy kwaśne krainy, szpital psychiatryczny, Tybet i studio telewizyjne, wszystko, wszędzie, na raz.
Larcenet jest brutalnie szczery, pokazuje się sauté dosłownie i w przenośni, obnaża własne lęki i kompleksy, ale też megalomanię, egoizm, nieumiejętność wzięcia odpowiedzialności za własne życie, lelactwo i totalną niezaradność. Przez cały komiks głównie współczułam jego rodzinie, która ma przerąbane na całego. Żona ma na głowie cały dom, dzieci, utrzymanie rodziny, a on jeszcze oczekuje, że cała jej uwaga będzie skupiać się na nim. Relacje z dziećmi zaniedbane całkowicie, do tego muszą ciągle być świadkami problemów ojca z przyjmowaniem odpowiednich dawek leków, zgonów na podłodze w łazience, wizyt na pogotowiu. Być może jemu też powinnam współczuć, bo to w końcu chory człowiek, ale nic z tego, głównie mnie irytował. Jednocześnie nie byłam w stanie się na niego złościć, bo ewidentnie drwi z siebie samego i doskonale zdaje sobie sprawę, że bywa nie do zniesienia. Śmieje się też z wielu innych rzeczy, głównie tych „nowoczesnych” zasad i osób, które każą mówić o równości, tolerancji i inkluzywności. Ale doskonale sobie zdaje przy tym sprawę, że zachowuje się jak dziaders i szydzi z samego siebie bezlitośnie.
Jest to ciekawe, bo teoretycznie powinien być moim najmniej ulubionym bohaterem literackim - użalający się nad sobą facet 50+ o cechach narcystycznych - ale przez szaleństwo formy i treści, miks stylów, nieokiełznaną wyobraźnię i czarny humor, nie odkładałam komiksu i zaciskając czasem zęby śledziłam jego podróż do końca, a nawet mu kibicowałam. Nie będę tego komiksu lubić tak jak „Codziennej walki”, ale muszę przyznać, że koleś jest prawdziwym artystą.
I jeszcze propsy dla tłumacza, dużo smaczków tu powplatał, a zadanie na pewno nie było łatwe, bo jest to rzecz bardzo mocno umocowana we francuskiej rzeczywistości.
September 1, 2024
Creerse especial es el primer paso hacia la frustración y el fracaso. Les pasa a muchos artistas endiosados, el éxito desdibuja la realidad, porque no está realmente en el propio artista, si no en la apreciación de los demás y eso escapa al control de cualquiera.Sin duda alguna Manu, autor de uno de los cómics que más aprecio, necesitaba expresar sus sentimientos, lo que no tengo tan claro es si nosotros, su público, necesitábamos bucear en semejante abismo. Me ha resultado muy angustioso, ha despertado una tristeza profunda en mí, no por el peligro de perder a un artista, o por verle sufrir, si no por la certeza de cómo se ha perdido a sí mismo, cómo su familia ha vivido una vida con su ausencia y él pretendiendo ser especial también en sus vidas menospreciando las suyas.
En el tercer tomo toca tierra de nuevo, y surge el Manu que me habla de dolor y se abre, pero en un nivel asumible y empático para mí. Con el que establezco puentes.
De su dibujo y narrativa nada que objetar: fantástico.
En el tercer tomo toca tierra de nuevo, y surge el Manu que me habla de dolor y se abre, pero en un nivel asumible y empático para mí. Con el que establezco puentes.
De su dibujo y narrativa nada que objetar: fantástico.
January 24, 2024
Çizgi romanın içeriği, anlatımı ama aslen görselliği ile hikaye uyumu muhteşem. Bağımsız çizgi roman sevenler bayılacaktır. Fakat Karakarga'nın baskısı o kadar özensiz, çevirisi o kadar dikkatsiz olmuş ki yazıklar olsun diye diye okudum.
July 9, 2024
Biraz karışıktı (hikaye icabı öyle olması gerekiyordu, o başka), hikayeye tutunmak bazen zor oldu. Lakin Manu Larcenet'in çizimlerini beğeniyorum, hani ne yazsa okurum demem de, ne çizse bakarım. O yüzden dört yıldız.
April 21, 2024
Metatekstów o szukaniu pomysłów i pisaniu było już tyle, że trudno o coś odkrywczego. Terapia… nadrabia jako uczta dla oka, ale opowieścią jest wtórną, nawet w obrębie samej siebie.
June 8, 2024
W czasach kiedy co drugi komiksiarz ma kryzys i pisze o tym komiks, bardzo ciężko napisać dzieło stulecia w tym temacie, a jednak się udało 😉
June 30, 2024
Stracony czas
July 8, 2024
Smiješan strip o starenju egotripera koji se opire odlasku u kreativnu penziju.
August 4, 2024
Benim gibi çizgi roman üretmeye,genel olarak bir şey üretmeye çalışan biriyseniz tam kitabı.Manu Larcenet bir dâhi!
March 26, 2025
Chachi pistachi, locura (xd)
August 21, 2025
Aunque no es tan divertido como pensé que iba a serlo, es caóticamente hermoso desde lo visual. La historia central es una gran excusa para explorar técnicas, estilos y bastante absurdo que funciona.
January 3, 2026
3'5/5
Mejor degustado poco a poco que en una lectura del tirón. El arte de Larcenet, en cualquier caso, siempre es sublime.
Mejor degustado poco a poco que en una lectura del tirón. El arte de Larcenet, en cualquier caso, siempre es sublime.
March 26, 2024
Excelente cómic de Larcenet en el que, en clave de humor, ahonda en el proceso de creación, en las crisis que ha de superar todo artista y en la «genialidad» que lo convierte en un incomprendido incluso entre los suyos (aunque en realidad la mayor parte del tiempo solo sea un desquiciado drogadicto que tiene la fortuna de que alguien lo soporte).
Realmente, Larcenet es un grande, pero también es cierto que desde la increíble «Blast» se ha tomado su tiempo para publicar nuevas obras, y las que ha realizado, sin ser en absoluto desdeñables, no han estado a la altura de esa obra magna. Es razonable, pues, suponer, que, aunque riéndose de sí mismo en el proceso, Larcenet describa un proceso real, autobiográfico, el pozo sin fondo en el que se haya el artista que teme que haya llegado al final de su trayectoria creativa. Es un libro divertido, sí, pero también angustioso. También es un sarcástico alegato contra los tiempos en los que vivimos, en los que, si un cómic carece de gravitas, parece un simple divertimento para tarados, o poco menos, mientras que si la tiene, lo exaltan gurús iluminados que parece que han descubierto que este medio es ideal para contar historias de todo tipo hace dos días.
He de decir, para terminar, que prefiero con mucho al Larcenet serio al Larcenet humorístico, por lo que tenía mis dudas acerca de leer esta obra, pero el resultado me ha convencido. No es una obra menor, desde luego. Se trata de un cómic denso, agridulce, como toda sátira, contado desde la entraña del autor, pero a la vez esperanzado y tierno. Con el tiempo se verá si esta «Terapia de grupo» abre una nueva etapa en la obra de Larcenet o se trata del último gran álbum de un autor que hoy por hoy es ya historia viva de la BD, pero al que se le nota un tanto cansado del medio.
Realmente, Larcenet es un grande, pero también es cierto que desde la increíble «Blast» se ha tomado su tiempo para publicar nuevas obras, y las que ha realizado, sin ser en absoluto desdeñables, no han estado a la altura de esa obra magna. Es razonable, pues, suponer, que, aunque riéndose de sí mismo en el proceso, Larcenet describa un proceso real, autobiográfico, el pozo sin fondo en el que se haya el artista que teme que haya llegado al final de su trayectoria creativa. Es un libro divertido, sí, pero también angustioso. También es un sarcástico alegato contra los tiempos en los que vivimos, en los que, si un cómic carece de gravitas, parece un simple divertimento para tarados, o poco menos, mientras que si la tiene, lo exaltan gurús iluminados que parece que han descubierto que este medio es ideal para contar historias de todo tipo hace dos días.
He de decir, para terminar, que prefiero con mucho al Larcenet serio al Larcenet humorístico, por lo que tenía mis dudas acerca de leer esta obra, pero el resultado me ha convencido. No es una obra menor, desde luego. Se trata de un cómic denso, agridulce, como toda sátira, contado desde la entraña del autor, pero a la vez esperanzado y tierno. Con el tiempo se verá si esta «Terapia de grupo» abre una nueva etapa en la obra de Larcenet o se trata del último gran álbum de un autor que hoy por hoy es ya historia viva de la BD, pero al que se le nota un tanto cansado del medio.
April 24, 2024
🖌Buenos días! ¿Qué tal el Día del Libro? Hoy traigo una nueva reseña, esta vez de un descubrimiento nuevo: @manularcenetestamour
🖌Lo que ha llegado a mis manos ha sido #TerapiaDeGrupo una delirante obra que trata sobre la falta de inspiración de un autor de cómics. Me gusta mucho que te hace plantearte si el propio autor se ha basado en su propia experiencia.
🖌Es un libro dividido en 3 partes (que son las ediciones individuales que había anteriormente, ya que esta es una edición integral).
🖌Es muy fácil en un principio empatizar con el problema de inspiración que el autor nos plantea, pero a medida que te adentras en la obra, se convierte en una sucesión de escenas llenas de humor irónico y diversas críticas.
🖌En cuanto a las ilustraciones son de diferentes estilos. La mayoría son en clave de humor claro y directo; pero también aparecen unas pocas en una apariencia más seria que son las que me han conquistado.
🖌Es un libro para leer poco a poco, porque puede parecer un poco reiterativo en el tema central. Por ello, si lo vamos disfrutando en pequeñas dosis, acabará siendo una lectura fresca, divertida y provocadora.
🖌La edición es en tapa dura, a todo color, 180 páginas de cómic en estado puro. Publica @normaeditorial a los que agradezco la oportunidad de descubrir a #ManuLarcenet
🖌Perfecta para leer entre novelas más densas, para esos pequeños momentos en los que buscamos reír, no me queda más que recomendarla.
🖌Lo que ha llegado a mis manos ha sido #TerapiaDeGrupo una delirante obra que trata sobre la falta de inspiración de un autor de cómics. Me gusta mucho que te hace plantearte si el propio autor se ha basado en su propia experiencia.
🖌Es un libro dividido en 3 partes (que son las ediciones individuales que había anteriormente, ya que esta es una edición integral).
🖌Es muy fácil en un principio empatizar con el problema de inspiración que el autor nos plantea, pero a medida que te adentras en la obra, se convierte en una sucesión de escenas llenas de humor irónico y diversas críticas.
🖌En cuanto a las ilustraciones son de diferentes estilos. La mayoría son en clave de humor claro y directo; pero también aparecen unas pocas en una apariencia más seria que son las que me han conquistado.
🖌Es un libro para leer poco a poco, porque puede parecer un poco reiterativo en el tema central. Por ello, si lo vamos disfrutando en pequeñas dosis, acabará siendo una lectura fresca, divertida y provocadora.
🖌La edición es en tapa dura, a todo color, 180 páginas de cómic en estado puro. Publica @normaeditorial a los que agradezco la oportunidad de descubrir a #ManuLarcenet
🖌Perfecta para leer entre novelas más densas, para esos pequeños momentos en los que buscamos reír, no me queda más que recomendarla.
November 22, 2025
"Grup Terapisi", farklı dönemlere ait çeşitli çizim tekniklerini, zeki ve eğlenceli biçimde bir araya getirmesi yönünden doygun bir eser olsa da anlatıya uygun bir tutumla olsa bile karmaşık ve değişken bir kurgu tercih edilmesi, konunun (yazar/çizer tıkanıklığı) yeterince ilgi çekici olmaması veya zaten büyük olan sayfa boyutlarının yoğun bir mizanpajla yoruculaşması, okuma keyfine halel getirebiliyor.
Displaying 1 - 22 of 22 reviews