Στα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας της Γ΄ Λυκείου μελετώνται έργα των λεγόμενων μεταπολεμικών ποιητών και των νεότερων λογοτεχνών. Οι μεταπολεμικοί ποιητές εμφανίζονται στα πρώτα χρόνια της Κατοχής και χωρίζονται σε δύο γενιές. Στην πρώτη γενιά συμπεριλαμβάνονται όσοι ενηλικιώθηκαν από το 1918 ώς το 1928, ενώ στη δεύτερη γενιά συμπεριλαμβάνονται όσοι εξέδωσαν την πρώτη ποιητική τους συλλογή τη δεκαετία 1955-1965. Οι δύο γενιές μεταπολεμικών ποιητών παρουσιάζουν σημαντικές διαφορές μεταξύ τους, οι οποίες επικεντρώνονται κυρίως στη σχέση που έχουν οι γενιές αυτές με την ιστορική συνθήκη κατά τη διάρκεια της οποίας ζουν. Το βιβλίο επίσης περιέχει πεζογραφήματα που ανήκουν στη μεταπολεμική περίοδο (1945-1974). Οι μεταπολεμικοί πεζογράφοι έχουν κοινό σημείο αναφοράς την κρίσιμη δεκαετία του 1940 και τα χρόνια μετά το τέλος της Κατοχής και του Εμφυλίου. Οι μεταπολεμικοί πεζογράφοι έχουν κοινή συνείδηση ότι διαφέρουν από τους προηγούμενους, ενώ οι μεταπολεμικοί ποιητές βρίσκουν στους προηγούμενους τα εργαλεία για να μιλήσουν για αυτό το οποίο τους απασχολεί. Η μεταπολεμική λογοτεχνία στο σύνολό της επιχειρεί να σκιαγραφήσει τα δύσκολα χρόνια μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου και τις ραγδαίες πολιτικοκοινωνικές εξελίξεις μετά το τέλος του πολέμου. Τα δοκίμια που συμπεριλαμβάνονται στο βιβλίο εξετάζουν τις συνθήκες της λογοτεχνικής παραγωγής και πώς η πραγματικότητα επηρεάζει όχι μόνο τη λογοτεχνική παραγωγή αλλά και την πρόσληψή της από το αναγνωστικό κοινό. Παράλληλα, μελετώνται έργα-σταθμοί της ξένης λογοτεχνίας, τα οποία επιδεικνύουν όχι μόνο τις ποικίλες τάσεις της παγκόσμιας λογοτεχνικής παραγωγής αλλά και την άρρηκτη σύνδεση της ιστορικής πραγματικότητας και της λογοτεχνικής δημιουργίας. Ειδικότερα, η παρουσίαση των κειμένων στηρίζεται στα παρακάτω λογοτεχνικά είδη:
Σε σχέση με τα δύο προηγούμενα είναι σαφέστατα αυτό με τη λιγότερη λογοτεχνική αξία. Τα περισσοτερα κείμενα ήταν αδιάφορα και μόνο ως χρονογραφήματα έχουν ένα μικρό ενδιαφέρον. Ορθώς κατ' εμέ έχει καταργηθεί απο τα σχολεία το συγκεκριμένο ανάγνωσμα. Εκτός από την μικρή λογοτεχνική αξία των περισσότερων κειμένων η μεταπολεμικές γενιές φαίνεται να καταπιάνονται με ιδιαίτερα δύσκολα θέματα. Μια διάχυτη κατάθλιψη διαπερνούσε σχεδόν όλα τα κείμενα. Αν δεν δεν κάποιος να χρησιμοποιήσει τα κείμενα ως αφορμή να καταδυθεί στα σκοτάδια του για να κάνει δουλειά με τον εαυτό του τότε κινδυνεύει σοβαρά να πέσει πολυ ψυχολογικά μετά το πέρας της ανάγνωσης του βιβλίου. Εξαίρεση αποτελούν κάποια ελάχιστα ποιήματα.
Αν και εκνευρίζομαι απίστευτα από τον τρόπο που πρέπει να προσεγγίζουμε τα κείμενα στις εξετάσεις (είναι ο λόγος που αποστρέφομαι τη λογοτεχνία) ομολογώ ότι μου φάνηκε καλύτερη η επιλογή των κειμένων και η δομή του βιβλίου από αυτό που είχαμε όταν πήγαινα στο σχολείο.