Dat de Staatssicherheitsdienst, ofwel de Stasi, alle inwoners van de DDR onophoudelijk in de gaten hield en het leven zuur maakte, is bekend. Maar tot nu toe was onbekend hoezeer het klimaat van wantrouwen, angst en niet-aflatende sociale controle ook de eigen familieleden van de Stasi-werknemers beheerste, de controle van de ‘Firma’ strekte zich uit tot in de woonkamer... Stasi-kinderen laat zien hoe de beklemmende atmosfeer van de totalitaire werkmethodes van de Stasi het alledaagse leven van de betrokkenen in de greep hield. Wat wisten of vermoedden deze kinderen van de activiteiten van hun ouders? Welke werking had de – veelal geheime – missie van de ouder op het gezinsleven? Hoe ging je om met het besef dat je vader bij de Stasi was? Feit is dat veel van de Stasi-kinderen gebukt gingen onder het lidmaatschap van (een van) beide ouders, met als gevolg verdringing of breuk met de ouders tot zware psychologische problematiek. Meeslepende verhalen van slachtoffers van het regime die stuk voor stuk door hun politieke of maatschappelijke keuzes tot paria’s werden en niet zelden door hun familie werden verstoten...
Een interessant boek maar wat droog opgeschreven zonder sfeerbeschrijvingen. Ook lastig dat de verhalen van de kinderen niet per hoofdstuk worden afgerond zodat je steeds moet terug bladeren als er een naam wordt genoemd.
This book contains about fifteen personal accounts about growing up as a child with Stasi parents in the DDR. Hoffmann ends every chapter with an analysis of one of the social issues the interviewees had to cope with. These analyses (sp?) are clearly marked. This is a style of non-fiction writing that I prefer: not too dry, but still well-researched.
Oh yeah, the author interviewed both Gunther Guillaume's son and Werner Stiller's daughter. These accounts are staggering.
It is a very interesting theme. Lots of inside stories. It is not always an easy read though. Not a 'story' you can not put down. The analyses could have been a bit better written.