Windstilte

by Inge Schilperoord

Zolang Inge Schilperoord zich kan herinneren is ze krampachtig bang. Niet bang voor het Grote Niets dat volgt op haar eigen dood, maar voor de dood van haar naasten. En dan meer in het bijzonder van haar schrandere en autonome oma, met wie ze een bijzonder hechte band heeft.

Bijna drie jaar geleden overleed de oma van Schilperoord. Om zich te dwingen vertrouwd te raken met haar dood, bezoekt ze regelmatig haar graf op Oud Eik en Duinen in Den Haag, een van de mooiste en oudste begraafplaatsen van Nederland. Hoe vaker zij er komt, hoe mooier de plek wordt. Bloemen die ontluiken, blaadjes die loslaten, flarden van gesprekken die verwaaien, de stand van de zon en het kabaal van de halsbandparkieten hoog in de bomen. Tussen alle dode zielen die daar ongestoord kunnen zweven op windstille dagen onderzoekt Schilperoord haar relatie met haar oma, Tuf. En waarom we zo krampachtig - en altijd tevergeefs - pogen de tijd te doen stollen.

63 pages, Paperback

First published June 23, 2023

About the author

Inge Schilperoord is a Dutch criminal psychologist. She also works as an editor and reviewer for a number of newspapers and magazines. "Tench", her first novel, won the Bronze Owl Prize for best debut, was shortlisted for four other major prizes in the Netherlands and Belgium, and was a five-time book of the year in the Dutch press.

Reviews

[Henneke Wateringen · Rating 4 out of 5]

Mooi verhaal

[Elisa Goudriaan · Rating 5 out of 5]

Bij Athenaeum in Amsterdam kocht ik de twee nieuwe edities van de Van Oorschot Terloops-reeks. Ik was een klein beetje ontstemd door de prijs ervan (27 euro voor 2 miniboekjes van 60p, zonder illustraties of wat dan ook dat ze duur kan maken!). Maar na lezing blijken ze allebei de prijs dubbel en dwars waard.

Ten eerste gaan ze allebei (!) over een vrouw zonder oriëntatievermogen, precies waar ik ook al mijn hele leven aan lijd. Dit wordt door Nicolien Mizee heel komisch beschreven, maar o zo herkenbaar. Veel dingen kan ze alleen vanuit haar huis vinden via één goed in haar hoofd opgeslagen weg, met herkenningspunten en als ze van de ene winkel naar de andere moet, kan ze niet even binnendoor gaan, maar moet ze eerst helemaal naar huis om die andere weg die ze kent te volgen. Precies zo laveerde ik ook altijd, voordat er navigatie voor de telefoon bestond. Ondertussen laat ze ons kennismaken met de natuur onder de rook van IJmuiden, waar ik nu absoluut heen wil een keer.

Inge Schilperoord houdt het nog kleiner en beschrijft haar gangen over begraafplaats Oud Eik en Duinen in Den Haag. De herinneringen aan haar oma, lange tijd haar enige zielsverwant in haar leven, vervlecht ze met die aan haar eigen volwassenwording. Een klein intiem boekje, met toch een groot verhaal. En ook naar deze begraafplaats wilde ik al langer eens toe gaan, omdat ik wist dat Suze Robertson hier begraven ligt. Dankzij Inge weet ik nu dat er nog meer beroemdheden liggen, en ook dat vogels er in alle rust gedijen. Ook hier wil ik spoedig eens heengaan.

[Robert Lambregts · Rating 4 out of 5]

Even snel een wandeling gemaakt, met deze wandeling in de Terloops-reeks. Ik kende Inge Schilperoord eerlijk gezegd niet en was benieuwd naar de schrijfstijl van deze auteur. Wat dat betreft zijn de Terloops-wandelingen uitermate geschikt om kennis te maken met voor mij nieuwe schrijvers. Windstilte was wederom een parel van een wandeling. Had ik onlangs al zo'n fijn boek van Annejet van der Zijl, dan doet deze er zeker niet voor onder. Een prachtig geschreven kort verhaal over verlies en diverse overdenkingen, met als rode (groene) draad de halsbandparkieten waar ons land langzaam mee bevolkt wordt. Ik vond het oprecht jammer dat ik dit boekje al uithad voor ik er erg in had. Windstilte is prachtig en zeker voor herhaling vatbaar en ik ga ook absoluut meer van Inge Schilperoord lezen. 4 sterren. Aanrader voor tussendoor.

[Naomi · Rating 4 out of 5]

Wat een prachtig boekje. De achterflaptekst greep me meteen, omdat het een angst beschrijft die ik herken. Het boek neemt je mee in de gedachtenwereld van Inge en doet dat op een open, rauwe en eerlijke manier. Met tranen in mijn ogen heb ik het gelezen, gek genoeg voelde ik daarna een soort opluchting. Een klein boekje dat grote indruk maakt.

[Sietske van Emmelo · Rating 3 out of 5]

2.5

[Marjonneke Van Den Dorpel-Guiljam · Rating 4 out of 5]

Wat een mooi boekje over rouw en (niet) gezien worden door de mensen van wie je houdt.

‘Het geeft me een weemoedig, maar ook op een vreemde manier opgetogen gevoel. Dat er zo veel wordt liefgehad over de grens van de dood heen. Het geeft een onbestemde hoop voor wie we zijn samen, de verbondenheid.’

[Jacques · Rating 4 out of 5]

Nog een leuk 'Een wandeling' deeltje.

[Bart · Rating 4 out of 5]

4*

[Delphine · Rating 4 out of 5]

Hoe ga je om met het verlies van een grootouder, wanneer het belang van die grootouder in je leven nauwelijks overschat kan worden?

Het is een vraag waar ik mee worstel sinds juli 2022, toen ik mijn laatste grootouder - de moeder van mijn moeder - verloor. Net geen 100 werd ze.

Inge Schilperoord raakte na het verlies van haar grootmoeder overweldigd door verdriet, een proces waarin ze zichzelf verloor. Om haar rouwproces vorm te geven stippelde ze een wandeling uit op de begraafplaats Oud Eik en Duinen in Den Haag, waar haar grootmoeder rust. Windstilte is het relaas van die therapeutische wandelingen.

Heel wat van haar aantekeningen zijn herkenbaar. De innige band tussen die twee, gegrift in het geheugen: in mijn hoofd staat zij, (...), op de bodem van al mijn jeugdherinneringen te lachen. Kijkt door de rookflarden in een kamer vol hevig discussiërende familieleden naar mij, en knipoogt samenzweerderig.' Er is de angst als kind om haar grootmoeder te verliezen: ' het leven werd de dood en het was alsof de dood haar leven al in eigendom had, lang voor ze daadwerkelijk stierf.'

Het proces van aftakeling, de lange aanloop naar het sterven en de weigering om los te laten, worden pijnlijk herkenbaar weergegeven: 'ze keek me aan met een hulpeloze blik. (...) Andere keren verborg zij haar gezicht door weg te kijken.'

En ook zo raak: het feit dat er ergere verliezen bestaan, dat grootouders nu eenmaal (snel) wegvallen: 'Oma's staan laag in de hiërarchie van verlies. Zeker als je zelf volwassen bent.'

Troost vindt Schilperoord in de natuur (het beeld van twee parkieten die uit de bomen tuimelen), troost biedt ook dit kleine, fijne boekje in de reeks Terloops.

[Els · Rating 4 out of 5]

Windstilte. Door: Inge Schilperoord.

Wederom een pareltje in de Terloops reeks van Van Oorschot. Deze keer neemt Inge Schilperoord ons mee naar Oud Eik en Duinen, een begraafplaats in Den Haag. Daar ligt haar grootmoeder Tuf begraven, wiens dood ze heel haar leven heeft gevreesd.

Tuf was de belangrijkste persoon in Inge’s leven; ze deelden hun liefde voor boeken en schrijven. Het wandelen over het kerkhof, doorheen de seizoenen, helpt haar omgaan met haar verlies.

Heel herkenbaar voor mij: ook ik ga regelmatig mijn moemoe bezoeken, op het kerkhof. Dat doe ik deels voor haar maar ook een stuk voor mijzelf. Ik herken wat Schilperoord zegt over het kerkhof: de speciale sfeer, de rust, stilte, de vogels,.. Hoewel ik denk dat ‘ons’ kerkhof niet zo mooi (of uitgestrekt) is als dat in Den Haag.

Tijdens het lezen van dit boekje voelde ik me dichter bij mijn moemoe, fijn. Ik hoefde er zelfs mijn huis niet voor te verlaten ;)

Dit prachtige pareltje geeft me zin om meer van de bekroonde Schilperoord te lezen. Haar taalgebruik is zo intens ontroerend, mooi!

[Febe'S Mening · Rating 5 out of 5]

5*

This was so good!

* "En toch ook altijd dat gevoel. Van verdriet. Of nou ja, verdriet is misschien een slecht woord voor wat ik toen had. Een gemis van iets, een gemis van iemand die er nog was. Die naast me zat. Wier parfum in mijn neus kringelde. Die ik kon aanraken. Een verdriet om verdriet dat onafwendbaar was en dat ik niet aandrurfde. En tegelijk denk ik: wat wist ik van verdriet? En waar was ik nu uiteindelijk zo bang voor?"

* "Dat er zo veel wordt leifgehad over de grens van de dood heen."

* "Zij was, denk ik achteraf, de enige volwassenen bij wie ik geen angst voelde voor afwijzing, ook al begreep ik toen nog niet waarvoor. Ik wist alles van haar en alles wat ik niet mocht vragen. Omgekeerd wist ik ook dat ik haar alles kon zeggen."

[Michel Schynkel · Rating 2 out of 5]

Alweer een boekje in die vaak leuke Terloops reeks van uitgeverij Van Oorschot. De hier beschreven wandeling leidt over begraafplaats Oud Eik en Duinen in Den Haag, maar het eigenlijk onderwerp is de oma (Tuf) van de schrijfster, met wie ze een speciale en innige band had. Wat volgt is heel veel beschrijving, maar wat die band nu zo speciaal maakte, werd voor mij nergens invoelbaar.
Net las ik nog een deel uit die autobiografische boeken van Gerbrand Bakker. Ook al gebeuren daar geen spectaculaire zaken in, je hangt als lezer voortdurend aan zijn lippen, je wordt bij het gebeuren betrokken. Dat geeft te maken met de manier van vertellen, de keuze voor het veelzeggende detail, de levensechte dialogen,… Dat miste ik hier allemaal. Ik bleef op een afstand. Best jammer.

[Netty · Rating 5 out of 5]

Alweer een prachtig deel uit de Terloops reeks. Net als in alle andere deeltjes vertelt de auteur over haar/zijn ervaringen tijdens een wandeling. In dit verhaal van Inge Schilperoord neemt zij ons mee naar begraafplaats Oud Eik en Duinen in Den Haag. Daar ligt haar oma, aan wie zij heel warme herinneringen heeft, begraven. Evenals meerdere bekende Nederlanders.

De Terloops boekjes zijn mijn favotiete luisterboeken tijdens mijn eigen wandelingen. Niet allemaal even geslaagd trouwens, maar deze was weer erg mooi geschreven.

[Niki Vervaeke · Rating 5 out of 5]

in de categorie wandelboekjes was dit een prachtige uitzondering
een wandelen door en met tijd, een wandelen met jezelf en met de meest dierbare andere
en dat op een kerkhof
waar je eeuwig kan blijven ronddolen, dwalen
waar is en waar ongesproken zijn kan en mag
https://www.tzum.info/2023/07/recensi...

[Janita · Rating 4 out of 5]

Mooi!

Ik denk dat dit als luisterboek nog beter tot z'n recht komt, als je afreist naar Oud Eik en Duinen en daar een lange ronde maakt, af en toe op een bankje gaat zitten en misschien zelfs lekker verdwaalt, terwijl je met Inge in je oren naar haar verhaal luistert.

"Zo is het beter"

(3,5 ster)

[Katrin · Rating 3 out of 5]

Hoewel het onderwerp mij veelbelovend leek, kon dit boekje mij nergens raken of zelfs maar boeien ...

[Maurits de Bruijn · Rating 4 out of 5]

Teder boekje over de dood van een oma, dat ook een mooi 'coming-out'-verhaal herbergt.

[Emma Van Gijn · Rating 5 out of 5]

Ondanks het beperkte aantal pagina’s een van de mooiste verhalen die ik in tijden heb gelezen in poëtisch proza op papier gezet.

[Lotte · Rating 4 out of 5]

4,5*

[Danielle · Rating 3 out of 5]

Heel mooi geschreven verhaal, wel weinig wandelen. Toch mooi.