What do you think?
Rate this book
Dagome Iudex #1
Ja, Dago
Polish
240 pages, Paperback
First published January 1, 1989
About the author
Zbigniew Nienacki
52 books65 followersBest known for Pan Samochodzik series - humorous historical detective stories for children revolving around a museum employee and his unique automobile.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
May 6, 2025
Dago urodził się w plemieniu Zemlinow, jednak jego ojcem był olbrzym Boza, należący do Spalów. Wygnany z rodzinnej wioski, wychowany przez ciotkę-olbrzymkę, po latach spędzonych w królestwie Franków, wraca w swe rodzinne strony, aby objąć władzę i zjednoczyć plemiona. Czasy, w których toczy się akcja, to dwa pokolenia przed Mieszkiem I. Zapowiada się uczta czytelnicza...
I nagle zonk! Jakieś wtręty o pieszczotach dziadka i wnuczki. Mały Dago przygląda się i przysłuchuje, jak mieszkańcy wioski kopulują na sianie w stodole. Wszystko opisane w najdrobniejszych szczegółach.
Ogromne zamieszanie wprowadzają jakieś kłótnie międzyplemienne, ogromna ilość nazw, które przeciętnemu czytelnikowi nic nie mówią: Sklawinowie, Antowie, Romajowie, Spalowie, Awarowie, Sittikowie, Busani, Sebbiroci, Umlici, Meriuanowie, Willeroci, Zabroci, Zeruani... Gród Karradonon z księciem Karakiem rozszyfrowałam jako Kraków, choć nie wiem, czy prawidłowo. Rzeki i morza o dziwnych nazwach. Morze Swebskie to chyba Bałtyk. A to tylko kilka przykładów. Powieść jest uznawana za historyczną, a nie fantasy i ciężko się czyta, jeśli nie można akcji umiejscowić w konkretnym miejscu lub trzeba co chwilę sprawdzać kto to był np. książę Gedan, którego internet nie zna.
Ale to, co znalazłam w rozdziale czwartym spowodowało, że porzuciłam dalsze czytanie i postanowiłam nigdy do tej powieści nie wrócić. Jest tam dokładny opis erotycznych zabaw między trzynastoletnim Dago i jego ciotką Zelą. To kazirodztwo z pedofilią i nie waham się użyć tych określeń. Nie wiem, co poniewierało się w głowie Nienackiego, a wylazło wcześniej w "Skiroławkach" (których zresztą też swego czasu nie skończyłam) i powróciło w Dagome Iudex. W każdym razie jest to obrzydliwe.
ZDECYDOWANIE NIE POLECAM!!!
I nagle zonk! Jakieś wtręty o pieszczotach dziadka i wnuczki. Mały Dago przygląda się i przysłuchuje, jak mieszkańcy wioski kopulują na sianie w stodole. Wszystko opisane w najdrobniejszych szczegółach.
Ogromne zamieszanie wprowadzają jakieś kłótnie międzyplemienne, ogromna ilość nazw, które przeciętnemu czytelnikowi nic nie mówią: Sklawinowie, Antowie, Romajowie, Spalowie, Awarowie, Sittikowie, Busani, Sebbiroci, Umlici, Meriuanowie, Willeroci, Zabroci, Zeruani... Gród Karradonon z księciem Karakiem rozszyfrowałam jako Kraków, choć nie wiem, czy prawidłowo. Rzeki i morza o dziwnych nazwach. Morze Swebskie to chyba Bałtyk. A to tylko kilka przykładów. Powieść jest uznawana za historyczną, a nie fantasy i ciężko się czyta, jeśli nie można akcji umiejscowić w konkretnym miejscu lub trzeba co chwilę sprawdzać kto to był np. książę Gedan, którego internet nie zna.
Ale to, co znalazłam w rozdziale czwartym spowodowało, że porzuciłam dalsze czytanie i postanowiłam nigdy do tej powieści nie wrócić. Jest tam dokładny opis erotycznych zabaw między trzynastoletnim Dago i jego ciotką Zelą. To kazirodztwo z pedofilią i nie waham się użyć tych określeń. Nie wiem, co poniewierało się w głowie Nienackiego, a wylazło wcześniej w "Skiroławkach" (których zresztą też swego czasu nie skończyłam) i powróciło w Dagome Iudex. W każdym razie jest to obrzydliwe.
ZDECYDOWANIE NIE POLECAM!!!
October 13, 2026
Zapomniany dziad polskiej fantastyki, nad którego dziełem ktoś powinien przysiąść. Uwielbiam tekst do konia: "Kocham cię jak kobietę. Kocham cię jak siebie samego". CRINGE i szkoda czasu.
This entire review has been hidden because of spoilers.
September 7, 2023
Przez przypadek trafiłem na tę książkę jako jedną z pierwszych polskich książek fantasy.. Pierwszy tom zdecydowanie zaspokoił moją ciekawość, ale po kolejne już nie sięgnę. Kolejne tomy to byłby już masochizm ;)
January 7, 2022
Przez ponad 30 lat znałem pana Nienackiego tylko jako pan Samochodzik. Zawsze spotykam się z dużymi oczami jak mowie innym ze często powtarzam sobie te powieści, dlatego cały czas myślałem że muszę być dziwakiem. Aż przyszła mi myśl żeby sprawdzić czy jest „online forum” w tym temacie i… szok… forum lubicieli pana samochodzika… szok dwa… pan Nienacki pisał powieści dla dorosłych… szok trzy… Dagome Iudex… skrawek papieru spisany ponad 1000 lat temu i powieść/legenda o powstaniu państwa Polan. Dla Polaka wychowanego na obczyźnie ponad trzydzieści lat ta powieść jest mega. To jest „miód w gębie”. Szczególnie pierwsze dwa tomy. Pan Nienacki po prostu zagina swoją wyobraźnią i historyczną fikcją. Tak powstał kraj Polan i nikt nie powie mi że było inaczej, bo jak mogło być inaczej? Niech mi ktoś powie lepszą legendę.
Według mnie ta opowieść pobiją opowieść pani Cherezinskiej „Gra w kosci”, chociaż obraz końcowy tej opowieści jest równie mocny.
Polecam tą książkę.
Według mnie ta opowieść pobiją opowieść pani Cherezinskiej „Gra w kosci”, chociaż obraz końcowy tej opowieści jest równie mocny.
Polecam tą książkę.
August 15, 2026
W sumie pozytywne zaskoczenie. Stareńka polska fantastyka (>35 lat), która ... mimo pewnych wad i ekhm, specyfiki nie trąci myszką i nie razi językiem.
No dobra, ale po kolei.
1. Narracja Nienackiego - jak w "Panach Samochodzikach" - broni się naprawdę nieźle, książka ma klarowną konstrukcję i mimo tego, że skacze pomiędzy kilkoma liniami czasu, czytelnik nie gubi się i nie doświadcza dyskomfortu. Motywacje postaci są jasne i zrozumiałe, natomiast same postaci (jak w "Panach Samochodzikach" ...) raczej płaskie, jednowymiarowe i niekoniecznie fascynujące
2. Aspekt historyczny jest potraktowany ... różnie. Dużo tu nawiązań i nie-post-modernistycznej stylistyki (ale nie takiej pachnącej Cepelią), ale: po pierwsze momentami ciężko odnaleźć się we wszystkich nazwach, a poza tym Nienacki zupełnie swobodnie mieszał wszystko ze wszystkim: mity, historie, swoje własne wymysły, różne czasy i epoki; nie zrozumcie mnie źle - wyszedł z tego całkiem strawny miszmasz, ale np. tytułowy Dago to miks Domana, Piasta Kołodzieja i Mieszka I - z elementami właściwymi każdemu z nich
3. Elementy fantastyczne są podane fajnie, bo nienachalnie - i to jeszcze w taki sposób, że sam nie wiesz, że są faktycznym elementem świata, czy tylko elementem wiary bohaterów (czyli są wyolbrzymione w ich oczach). Bardzo zgrabnie to Nienacki spiął.
4. Naprawdę nieźle wyszło autorowi wejście "w głowy" pradawnych Słowian - totalnie widać, że mają oni inną moralność, żyją inaczej niż człowiek obecny - pewne tematy są dla nich akceptowalne i normalne i przykładem tego jest sam Dago, który nie ma pewnych zachamowań/dylematów, co raczej nie przeszłoby tak łatwo w książce napisanej w 2026 roku ... Czy to razi? Zależy kogo - mnie nie, bo traktuję to jako element budowy świata, ale nie gwarantuje, że nie będzie to razić innych
5. Bardzo fajnie jest przedstawiona rozkmina Dago na temat czym jest "władza". Stopniowe i coraz ciekawsze rozmyślania/wnioski bynajmnie nie rażą płycizną/oczywistością - sama instrumentalizacja tematu była naprawdę ciekawa i dość ... ożywcza.
6. Coming of age Dago całkiem się broni, spięcie z popularnymi mitami (np. Popiel i myszy) również, przedstawienie geopolityki świata pradawnych Słowian - też topka.
Czego zatem zabrakło? Dlaczego mimo wszystko nie 5 gwiazdek? Zarzutów właściwie mam tylko kilka:
- sama historia o ile logiczna i łatwa do śledzenia, nie jest specjalnie ciekawa - a za to całkiem przewidywalna; u mnie historia zawsze na pierwszym miejscu
- no i bohaterowie -> żaden z nich mnie do siebie nie przekonał, żaden nie zapada w pamięć
4.2-4.3 gwiazdki, równam w dół do 4-ech.
No dobra, ale po kolei.
1. Narracja Nienackiego - jak w "Panach Samochodzikach" - broni się naprawdę nieźle, książka ma klarowną konstrukcję i mimo tego, że skacze pomiędzy kilkoma liniami czasu, czytelnik nie gubi się i nie doświadcza dyskomfortu. Motywacje postaci są jasne i zrozumiałe, natomiast same postaci (jak w "Panach Samochodzikach" ...) raczej płaskie, jednowymiarowe i niekoniecznie fascynujące
2. Aspekt historyczny jest potraktowany ... różnie. Dużo tu nawiązań i nie-post-modernistycznej stylistyki (ale nie takiej pachnącej Cepelią), ale: po pierwsze momentami ciężko odnaleźć się we wszystkich nazwach, a poza tym Nienacki zupełnie swobodnie mieszał wszystko ze wszystkim: mity, historie, swoje własne wymysły, różne czasy i epoki; nie zrozumcie mnie źle - wyszedł z tego całkiem strawny miszmasz, ale np. tytułowy Dago to miks Domana, Piasta Kołodzieja i Mieszka I - z elementami właściwymi każdemu z nich
3. Elementy fantastyczne są podane fajnie, bo nienachalnie - i to jeszcze w taki sposób, że sam nie wiesz, że są faktycznym elementem świata, czy tylko elementem wiary bohaterów (czyli są wyolbrzymione w ich oczach). Bardzo zgrabnie to Nienacki spiął.
4. Naprawdę nieźle wyszło autorowi wejście "w głowy" pradawnych Słowian - totalnie widać, że mają oni inną moralność, żyją inaczej niż człowiek obecny - pewne tematy są dla nich akceptowalne i normalne i przykładem tego jest sam Dago, który nie ma pewnych zachamowań/dylematów, co raczej nie przeszłoby tak łatwo w książce napisanej w 2026 roku ... Czy to razi? Zależy kogo - mnie nie, bo traktuję to jako element budowy świata, ale nie gwarantuje, że nie będzie to razić innych
5. Bardzo fajnie jest przedstawiona rozkmina Dago na temat czym jest "władza". Stopniowe i coraz ciekawsze rozmyślania/wnioski bynajmnie nie rażą płycizną/oczywistością - sama instrumentalizacja tematu była naprawdę ciekawa i dość ... ożywcza.
6. Coming of age Dago całkiem się broni, spięcie z popularnymi mitami (np. Popiel i myszy) również, przedstawienie geopolityki świata pradawnych Słowian - też topka.
Czego zatem zabrakło? Dlaczego mimo wszystko nie 5 gwiazdek? Zarzutów właściwie mam tylko kilka:
- sama historia o ile logiczna i łatwa do śledzenia, nie jest specjalnie ciekawa - a za to całkiem przewidywalna; u mnie historia zawsze na pierwszym miejscu
- no i bohaterowie -> żaden z nich mnie do siebie nie przekonał, żaden nie zapada w pamięć
4.2-4.3 gwiazdki, równam w dół do 4-ech.
July 22, 2020
ksiazka zmienila moje zycie jak mialem 20 lat, polecam wszystkim :)
August 7, 2026
Dla mnie w formie słuchowiska z Audioteki. Super - świetne głosy i fajna pozycja. Na pewno zachęciło mnie to do wgryzienia się głębiej w kolejne części.
April 27, 2026
3,75⭐️
--- Trzecioosobowy narrator, stylizowany na starośredniowieczny język, sporo opisów, dużo pojęć związanych z obrzędami, bogami, nazwami władców, plemion i ludów Europy w IX wieku oraz mechanizmów władzy i intryg. Brzmi przerażająco, zawile i nudno, ale przygody głównego bohatera, białowłosego rycerza, hrabiego Dagoberta zwanego Dago (z czasem Dago Pan Piastun), syna olbrzyma Bozy z rodu Spalów potrafią pochłonąć czytelnika jak najlepsze dark fantasy, okraszone naturalistycznymi opisami dzikiego, pierwotnego seksu czy barbarzyńskich, krwawych scen walk.
--- Akcja prowadzona jest dwutorowo. Pierwszy rozdział opisuje teraźniejszość, kiedy to Dago na pięknym białym koniu Vindos przedziera się z kraju Franków na wschód, do swej rodzinnej krainy Spalów z zamiarem utworzenia potężnego królestwa za rzeką Viaduą na północ od gór Karpatos i przyjęcia tytułu Piastuna. W drugim przenosimy się do domu Zemlinów, gdzie siedmioletni chłopak ma mieć podstrzyżyny, jednak zostaje posądzony o domieszkę krwi olbrzymów, Spalów i wygnany na tułaczkę na mokradła i do Czarnego Boru, gdzie w końcu znajduje go ostatnia z rodu Spalów, olbrzymka Zely, która odtąd wychowuje chłopca... W trzecim rozprawia się z bandytami i ratuje od śmierci skrybę-mnicha Herima, który się do niego przyłącza. W czwartym lata nastoletnie w domu Zely, od której dostaje potężny miecz Tyrfing, uczy się sztuk walki, łowiectwa, miłości i w końcu wyrusza w daleki świat. Kolejne rozdziały stopniowo podkręcają fabułę aż do epickiego finału...
Cytaty:
"Tam, na południu jest rzeka Notecz, która wpada do Warty, a potem do Viaduy. Tam ma swój środkowy bieg Visula, która uchodzi do morza u grodu Gedana. Takie są granice księstwa Popiołowłosego. Obok jednak żyje wiele ludów i państw plemiennych, mówiących tą samą mową: Zuireani, Busani, Sittice, Sebirocci, Unlice, Neriuani, Vilerocci, Zabroci, Znatelici, Pyrysjanie, Luboszanie, Ślęzanie. Na północ od gór Karpatos znajduje się państwo Visulan z wielkim grodem zwanym Karradonon. Przepowiedziano mi, że wszystkie te ziemie i ludy zjednoczę oraz zostanę ich władcą."
"Odrzucił miecz i nóż, wszedł w nią pchnięciem tak silnym, że aż krzyknęła z bólu. Miał wielkiego żołędzia na końcu długiego członka i sięgnął w nią głębiej niż kiedykolwiek sięgał w nią jej mąż, Ottar. Ale po bólu doznała uczucia całkowitego wypełnienia, sprawiającego rozkosz, dlatego jeszcze bardziej wypięła się, aby w nią sięgał wciąż głębiej i głębiej."
"Wówczas do namiotu weszło kilku mężczyzn i wszyscy mieli z nią stosunek płciowy, a potem położyli ją obok zmarłego; dwóch wzięło ją za nogi, dwóch za ręce, a stara kobieta zwana Aniołem Śmierci założyła jej sznur na szyję i dała koniec sznura dwóm mężczyznom, aby ciągnęli, sama zaś wzięła nóż o szerokim ostrzu i zaczęła wbijać go raz po raz między żebra kobiety, a tymczasem dwaj mężczyźni dusili kobietę sznurem tak, że skonała."
"A powiada "Księga Grzmotów i Błyskawic": Poszczególni ludzie mogą plątać nici historii, ale nie potrafią ich zrywać."
--- Trzecioosobowy narrator, stylizowany na starośredniowieczny język, sporo opisów, dużo pojęć związanych z obrzędami, bogami, nazwami władców, plemion i ludów Europy w IX wieku oraz mechanizmów władzy i intryg. Brzmi przerażająco, zawile i nudno, ale przygody głównego bohatera, białowłosego rycerza, hrabiego Dagoberta zwanego Dago (z czasem Dago Pan Piastun), syna olbrzyma Bozy z rodu Spalów potrafią pochłonąć czytelnika jak najlepsze dark fantasy, okraszone naturalistycznymi opisami dzikiego, pierwotnego seksu czy barbarzyńskich, krwawych scen walk.
--- Akcja prowadzona jest dwutorowo. Pierwszy rozdział opisuje teraźniejszość, kiedy to Dago na pięknym białym koniu Vindos przedziera się z kraju Franków na wschód, do swej rodzinnej krainy Spalów z zamiarem utworzenia potężnego królestwa za rzeką Viaduą na północ od gór Karpatos i przyjęcia tytułu Piastuna. W drugim przenosimy się do domu Zemlinów, gdzie siedmioletni chłopak ma mieć podstrzyżyny, jednak zostaje posądzony o domieszkę krwi olbrzymów, Spalów i wygnany na tułaczkę na mokradła i do Czarnego Boru, gdzie w końcu znajduje go ostatnia z rodu Spalów, olbrzymka Zely, która odtąd wychowuje chłopca... W trzecim rozprawia się z bandytami i ratuje od śmierci skrybę-mnicha Herima, który się do niego przyłącza. W czwartym lata nastoletnie w domu Zely, od której dostaje potężny miecz Tyrfing, uczy się sztuk walki, łowiectwa, miłości i w końcu wyrusza w daleki świat. Kolejne rozdziały stopniowo podkręcają fabułę aż do epickiego finału...
Cytaty:
"Tam, na południu jest rzeka Notecz, która wpada do Warty, a potem do Viaduy. Tam ma swój środkowy bieg Visula, która uchodzi do morza u grodu Gedana. Takie są granice księstwa Popiołowłosego. Obok jednak żyje wiele ludów i państw plemiennych, mówiących tą samą mową: Zuireani, Busani, Sittice, Sebirocci, Unlice, Neriuani, Vilerocci, Zabroci, Znatelici, Pyrysjanie, Luboszanie, Ślęzanie. Na północ od gór Karpatos znajduje się państwo Visulan z wielkim grodem zwanym Karradonon. Przepowiedziano mi, że wszystkie te ziemie i ludy zjednoczę oraz zostanę ich władcą."
"Odrzucił miecz i nóż, wszedł w nią pchnięciem tak silnym, że aż krzyknęła z bólu. Miał wielkiego żołędzia na końcu długiego członka i sięgnął w nią głębiej niż kiedykolwiek sięgał w nią jej mąż, Ottar. Ale po bólu doznała uczucia całkowitego wypełnienia, sprawiającego rozkosz, dlatego jeszcze bardziej wypięła się, aby w nią sięgał wciąż głębiej i głębiej."
"Wówczas do namiotu weszło kilku mężczyzn i wszyscy mieli z nią stosunek płciowy, a potem położyli ją obok zmarłego; dwóch wzięło ją za nogi, dwóch za ręce, a stara kobieta zwana Aniołem Śmierci założyła jej sznur na szyję i dała koniec sznura dwóm mężczyznom, aby ciągnęli, sama zaś wzięła nóż o szerokim ostrzu i zaczęła wbijać go raz po raz między żebra kobiety, a tymczasem dwaj mężczyźni dusili kobietę sznurem tak, że skonała."
"A powiada "Księga Grzmotów i Błyskawic": Poszczególni ludzie mogą plątać nici historii, ale nie potrafią ich zrywać."
May 10, 2014
Powieść bardzo nierówna, momentami sięgająca literackich wyżyn, by kilka chwil później popaść w pornograficzną grafomanię, która mocno kontrastuje z nieco baśniowym stylem narracji. Bohater, Dago, postać z pozoru niezbyt skomplikowana, budowana na wzorcu rycerza z poematów epickich, z czasem nabiera głębi, zdarza się mu wątpić w predestynację naznaczoną przez los, która miała wieść go ku byciu wielkim. Najlepszymi wątkami w książce, są zdecydowanie fragmenty, kiedy Dago przebywa wśród Wikingów, jakkolwiek długa podróż po terenach dzisiejszej Polski - gromadzenie drużyny i droga "na szczyt" - jest równie ciekawa i, bywa, ze zbacza w zaskakujących kierunkach.
Powieść dobra, chwilami wręcz magnetyzująca - jedynym mankamentem zdaje się być nadmierne epatowanie pornografią, które burzy ogólny, baśniowo-apokryficzny klimat całości. Polecam!
Powieść dobra, chwilami wręcz magnetyzująca - jedynym mankamentem zdaje się być nadmierne epatowanie pornografią, które burzy ogólny, baśniowo-apokryficzny klimat całości. Polecam!
Displaying 1 - 9 of 9 reviews