نویسنده، کتاب رو با یه مقدمه ی خیلی خوب شروع کرد ولی متاسفانه محتوای کتاب نه روشمند بود و نه هدفدار. شیوه های مختلف سخت کشی و شکنجه هایی رو که در طول تاریخ اتفاق افتاده بود جمع آوری کرده و نه بر اساس سیر تاریخی، نه روش های قومی، نه جغرافیایی و نه ایدئولوژی، ... مطلقا هیچ روشی تو جمع اوری داده ها وجود نداره. صرفا انواع سخت کشی ها رو دسته بندی کرده و حتی زیر مجموعه ی شکنجه مورد نظر هم سیر تاریخی منظمی ارائه نشده، از صفوی می پره به خلفای عباسی ، از خلفای عباسی می پره هخامنشی، از هخامنشی میپره به عثمانی... حتی مختص ایران هم نیست و امپراتوری عثمانی ، روم و اقوام کوچکتری مثل سکاها رو هم در بر میگیره (!) ایوان مخوف روسیه رو هم به عنوان یک نمونه از امپراتوری روسیه آورده؛ شاید به عنوان قسی القلب ترین امپراتور تاریخ که مثلا حسن ختام کتاب باشه!! حتی راه و روش دیکشنری مدل هم نداره... چرا اینقد بی هدف؟ چرا انقد پراکنده؟ حتی در مورد واقعیت روایت هایی هم که میاره کلی بحث و جدل هست و خیلی هاش مردوده ، چرا که نویسنده روایت با جهت گیری های خاصی و به منظور خاصی، که نیازمند بررسی های دقیقتر تاریخیه، روایت رو نوشته. صرفا بحث های کوتاهی درمورد یکی از خلفای عباسی و خسرو انوشیروان داده که اگه اونا رو نمی داد بهتر بود، کتاب یکدست تر میشد و می تونستیم بگیم نویسنده تو کتاب دست نبرده و صرفا جمع کرده همه روایتها رو...
جدا از این دو مورد که نویسنده دخالت نصفه نیمه کرده، شاید بشه گفت "صرفا" گرداوری یه سری اطلاعات/روایات تاریخیه که شاید فقط دسترسی به منابع و روایت ها رو برای پژوهشگرای حوزه تاریخی راحتتر کنه...
مقدمه خیلی خوبی داشت و دلنشین بود که می تونست با فرمون هدفمند تری حرکت کنه ولی متاسفانه نکرده.
همونطور که از کلمه مشخصه، "سختکشی" یعنی کشتن به شیوههای سخت و کتاب "تاریخ سختکشی" موارد متعدد و متفاوتی از کشتن به روشهایی مثل تکه تکه کردن فرد، پوست کندن، کباب کردن، در دیگ روغن جوشان انداختن و غیره رو از تعدادی از منابع دست اول و دوم مربوط به تاریخ ایران جمعآوری کرده و کنار هم گذاشته و حقیقتاً تنها کاری که کرده همینه این دقیقا ضعف بزرگ کتاب هست که نویسنده هیچ تلاشی نکرده توضیحی فراتر از متن اون منابع بده (گاهاً متن منبع رو عیناً نقل کرده بدون هیچ توضیحی) یا دربارهاش پژوهش کنه، شیوههای متفاوت انجام کار رو توضیح بده، تاریخچهش رو توضیح بده یا حتی تلاش کنه بفهمه روایتی که نقل کرده اصلا واقعیت هست یا نه در واقع کتاب نه یک کار عمیق بلکه صرفاً یک جمعآوری سطحیه اما چرا 4 ستاره؟ چون باز هم جذابیت خودش رو داره اگر حالمون رو بد نکنه و سریع قیدش رو نزنیم، ممکنه تا لحظهای که کتاب رو تموم نکردیم نتونیم ولش کنیم فقط باید در نظر گرفت که جایگاه واقعی کتاب کجاست و در همون حد هم جدیش گرفت ما با یک پژوهش تاریخی طرف نیستیم، با یک گردآوری طرفیم
سخته ریت کردن یا ریویو کردن این کتاب، بدون این که بتونی هستی کتاب رو به عنوان یک شیء از موضوعش جدا کنی. کتاب عجیبیه. وقتی بازش میکنی انگار صدای زنجیر و ابزار شکنجه رو که به هم میخورن، صدای نالههای محکومان، و صدای فریاد دژخیمان رو میشنوی. با اون جلد قرمزش یه هیبت شیطانی داره. و اساسا خوندنش و نگه داشتنش یه کار کاملا مازوخیستیه. البته کتاب برخلاف اسمش تاریخِ هیچ چیز نیست. روایتهای پراکنده از نمونههای مختلف شکنجه و قتل در اعصار مختلفه، بدون این که اینها رو به هم و به زمینهی تاریخی اجتماعیشون ربط منطقی بده.
کتابی بود که طی 4 روز تمومش کردم، خیلی لذت بردم! البته از کتاب لذت بردم نه شکنجه هایی که توضیح داده بود! خیلی کتاب جذابی هست که به نظرم میتونست خیلی منسجم تر بشه . توضیح در مورد اشخاص خوب بود ولی بعضی وقت ها خیلی موضوع هایی که واقعا ارتباطی نداشت توضیح داده شده بود و از انسجام کتاب خیلی کم کرده بود ضمنا بعضی لغات خیلی سخت دیدم که حتی از واژه یاب هم نتونستم پیدا بکنم، خلاصه چند هفته درگیر کتاب بودم ولی لذت بخش بود میتونست لذت بخش تر هم باشه . قسمت مورد علاقه من کشتن بابک و منصور حلاج بود جالب ترین قسمت در پوست گاو کردن بود و ترسناک ترین قسمت چیگ بین ها بود واقعا وحشتناک بود . ای کاش حتی یکی از این موضوعات تبدیل به یک فیلم درست و حسابی میشد . وحشتناک ترین قسمت کتاب روش پر کردن دهان و سوراخ های گوش و بینی با پنبه که در تخصص استاد معتضد خلیفه عباسی بود !!
گفت آن یار کزو گشت ســَـرِ دار بلند جرمش این بود که اسرار هویدا میکرد
زندهخواران شاه عباس اول صفوی دست از سر من برنمیدارند. در این کتاب هم بارها به آنها اشاره شده است. در شب هول حتماً به یاد دارید: «شاید نقاشی در خلوت تصویر آدمخوارهای مخصوص را هم کشیده باشد. کسی چه میداند؟ وحشت چنان برنقاش غالب میشده است که تصویر را میخورده است تا مبادا خبرش به گوش نااهل برسد.»
فکرش را بکنید رفته باشی تئاتر «سقراط» را ببینی و از کتابفروشی کوچک تالار وحدت کتاب سخت کُشی را بخری و شب تا صبح آن را تورق کنی و خوابت نبرد...جدا از شوخی، کتاب مرور تاریخی خوبی دارد (هر چند به نظرم خیلی شتابزده بود که احیانا از کمبودن منابع یا علاقه ی نویسنده ناشی میشده است) ولی به هر حال به عنوان تنها منبع در این حوزه ی مفهومی(تا جایی که من میدانم) کتاب درخوری است.
متن کتاب برام هیچ جذابیت و گیرایی نداشت ارجاعاتش خیلی نادقیق و گاها ناموثق بود با توضیح بیش از حد جزئیات و اشخاص حوصلهی خواننده رو سر میبرد و از هدف اصلی کتاب که بررسی شیوههای سخت کشی بود دور میشد درواقع بیش از ۹۰٪ کتاب حول داستانهای متفرقه میچرخید و معمولا توی یکی دو خط آخر هر داستان اشارهی مختصری به شیوهی سختکشی میکرد.
Some of the dear readers of this book have said that its not good because it doesn't demonstrate the ways of the killings more precisely. Well I think it's a good book as it tells about the killing and then starts to tell about the story behind each killing. I liked it because it showed me the darker history of Iran and history as it is.
کتابی خوب برای فهم بی حاصل بودن خشونت در جلوگیری از جرم کتابی گاها بی هدف در بیان دسته بندی شده و خشک انواع قتل هایی که گاها اشخاص به هیچ شکل در حافظه ی خواننده جایی ندارن
کتاب به نظرم دو تا مشکل داره یک شیوه نگارش که همون اول پیشگفتار کاملا مشخص هست با چه کتابی از نظر نگارشی و بیانی طرف هستیم که به نظرم زیاد برای این دوره زمانی مناسب نسیت و دومی هم فقط گفتن و گردآوری داستانها و روایتهای سخت کشی افراد هست و چیز خاصی نداره نه بررسی و نحوه این کار و دلایلش اگه کل مطلبی که درباره فرد سخت کشی شده و داستانهای قبل از سخت کشی رو حذف کنیم شاید کتابی کمتر از 100 صفحه داشته باشیم