Η Κατερίνα Μανανεδάκη, είναι μια ιδιαίτερα γνωστή συγγραφέας, με πολλά επιτυχημένα βιβλία στο ενεργητικό της τα οποία, φημίζονται για το χιούμορ το οποίο χρησιμοποιεί προκειμένου να περιγράψει κωμικοτραγικές καταστάσεις της σύγχρονης, ελληνικής, γυναικείας πραγματικότητας. Η αλήθεια είναι πως δεν έχει τύχει να διαβάσω κάποιο από τα έργα της, που κυκλοφόρησαν μέσα στα προηγούμενα χρόνια, όμως φτάνοντας στα χέρια μου το νέο της πόνημα, "Ίδια Η Μάνα Σου Έγινες!", και όντας γυναίκα που πλέον, ανήκει στην συγκεκριμένη κατηγορία στην οποία υπάγεται και η πρωταγωνίστριά της, δεν μπόρεσα να αποφύγω τον πειρασμό και έτσι, μέσα σε ένα μόλις μεσημέρι, έκατσα και διάβασα το προαναφερόμενο βιβλίο το οποίο, οφείλω να ομολογήσω, μου άφησε ανάμεικτα, μπερδεμένα συναισθήματα.
Η Χριστίνα, η πρωταγωνίστρια του βιβλίου, είναι μια γυναίκα της οποίας η φυσιογνωμία, μας είναι ιδιαίτερα γνωστή. Σύζυγος, μητέρα ενός κοριτσιού που μπαίνει στα πρώτα στάδια της εφηβείας, με μια δουλειά από την οποία έχει αρκετά καλές απολαβές, που παλεύει για να κάνει την καθημερινότητα της οικογένειάς της καλύτερη. Αποτέλεσμα; Να είναι επιτυχημένη στον επαγγελματικό τομέα αλλά, ανεπαρκής ως σύζυγος και μάνα, με τον άντρα της να αισθάνεται μειονεκτικά που πλέον, βγάζει λιγότερα χρήματα από εκείνη, με την κόρη της να την εχθρεύεται επειδή ποτέ δεν έχει αρκετό χρόνο για εκείνη, επειδή δεν θέλει να της μοιάσει και εντέλει, επειδή έτσι είναι οι σχέσεις ανάμεσα σε μάνα και κόρη, κάποια στιγμή της ζωής του. Τα πράματα όμως θα αλλάξουν δραματικά όταν η Χριστίνα, θα χάσει την δουλειά της, και θύμα της οικονομικής κρίσης κι εκείνη, θα αναγκαστεί να υιοθετήσει τον ρόλο της δικής της μητέρας, τον ρόλο της νοικοκυράς, τον οποίο απεχθάνεται και νιώθει να της καταναλώνει, κάθε ρανίδα καλής διάθεσης και δημιουργικότητας.
Η αφήγηση, γίνεται σε πρώτο πρόσωπο και έτσι, βλέπουμε από πρώτο χέρι, ποια είναι η προσωπική εκτίμηση της πρωταγωνίστριας για την ζωή της αλλά και για την σχέση της με όσους την περιβάλλουν, συναδέλφους, φίλους και οικογένεια. Το στοιχείο αυτό, μας επιτρέπει να έρθουμε πιο κοντά με την Χριστίνα και έτσι, να κατανοήσουμε τους φόβους και τις αγωνίες της, τόσο σε προσωπικό, όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο, όπως και το ότι ο άντρας της ζει στον κόσμο του. Τώρα, κατά πόσο μπορούμε να ταυτιστούμε μαζί της... υποθέτω ότι έχει να κάνει με το πόσο κοντά βρίσκεται το δικό μας πρότυπο ζωής, σε σχέση με το δικό της. Όντας νέα μητέρα, απελευθερωμένη και έχοντας μάθει να έχω το δικό μου πορτοφόλι, μπορώ να δεχτώ την πίεσή της ως πως το πως να τα φέρει βόλτα, άνεργη και μην μπορώντας να βρει νέα εργασία, ειδικά σε μια περίοδο τόσο δύσκολη που λίγο-πολύ, όλοι την βιώνουμε στον ίδιο βαθμό. Το σημείο εκείνο που προσωπικά δεν μπορώ να ταυτιστώ, σχετίζεται με την μητέρα της και την μεταξύ τους σχέση αλλά αυτό, ίσως να οφείλεται πως στο ότι η δική μου μητέρα, δεν είναι το κλασσικό, επαρχιώτικο πρότυπο της δικής της και έτσι, η μεταξύ μας επαφή, επεκτείνεται και σε άλλα επίπεδα.
Τώρα, ας προχωρήσω στις ενστάσεις μου και στα σημεία εκείνα που όπως προανέφερα στον πρόλογό μου, μου προκάλεσαν ανάμεικτα συναισθήματα. Αν και η οικογένεια της πρωταγωνίστριας παρουσιάζεται ως τυπική ελληνική, με κάποια οικονομική άνεση, έχουν έναν τρόπο ζωής που δεν ταιριάζει και τόσο πολύ στο πρότυπο αυτό. Πολλές γυναίκες ανήκουμε στην ίδια κατηγορία, το ότι όμως είμαστε εργαζόμενες, δεν σημαίνει πως παύουμε να είμαστε υπεύθυνες για το νοικοκυριό μας, με όποιον τρόπο μπορούμε και όσο πιο καλά μπορούμε. Η δεύτερη έντασή μου, έχει να κάνει σχετικά με το κωμικό του πράγματος. Είναι ξεκάθαρο πως η συγγραφέας, προσπαθεί με κωμικό και ευχάριστο τρόπο να σατιρίσει την σύγχρονη γυναικεία πραγματικότητα στην Ελλάδα. Δεν ξέρω όμως κατά πόσο το αποτέλεσμα, είναι το αναμενόμενο και κατά πόσο, είναι επιτυχημένο, διατηρώντας μια ισορροπία. Υπάρχουν στιγμές που το χιούμορ της δημιουργού είναι κατανοητό και φέρνει ένα καλοπροαίρετο χαμόγελο στα χείλη μας αλλά ως εκεί. Δεν έπιασα τον εαυτό μου να γελάει, πόσω μάλλον να ξεκαρδίζεται, και από ένα βιβλίο σαν κι αυτό, είναι κάτι που όχι μόνο περιμένω αλλά, το επιζητάω.
Συνολικά, το "Ίδια Η Μάνα Σου Έγινες!", είναι ένα βιβλίο άνετο, εύκολο, καλοκαιρινό, που θα σας ψυχαγωγήσει, όσες ώρες κρατήσει η ανάγνωσή του αλλά ως εκεί. Δεν θα το ξεχωρίσετε για το κορυφαίο, διασκεδαστικό χιούμορ του ωστόσο, θα το απολαύσετε μέχρι ενός σημείου. Προσωπικά, σκοπεύω να διαβάσω και άλλα έργα της συγγραφέως, προκειμένου να διαπιστώσω και μόνη μου αν αυτή είναι η κωμική της αισθητική, γιατί κάτι μου λέει πως μπορεί να είναι και καλύτερη και σαφώς, πιο διασκεδαστική. Δεν ξέρω αν τελικά εσείς, γίνατε ίδιες οι μανάδες σας το σίγουρο όμως είναι πως είτε το δέχεστε είτε όχι, όπως κι αν είναι η δικιά σας ζωή, τις αγαπάτε και με το να γίνετε μανούλες, καταλάβατε γιατί μας έλεγαν, "θα γίνεις μάνα και θα δεις..." Ναι... έγινα μάνα, μοιάζω με την δικιά μου σε αρκετά, όχι σε όλα, και είδα... όχι όλα όσα μου έλεγε αλλά ναι, τα είδα, ακόμα κι αν οι εποχές περνάνε και αλλάζουν.