De zoetheid van geweld

by Manon Uphoff

De personages in de veelal beklemmende verhalen van Manon Uphoff veranderen in angstige schaduwen, omdat ze zichzelf niet meer vertrouwen. Tegelijk zijn liefde en schoonheid constante aanwezigen, die hen onvermijdelijk toch raken en de lezer meenemen in betovering.

192 pages, Paperback

First published June 1, 2013

About the author

Manon Uphoff was born in 1962 into a family of 13 children. She left home at 16, went on to study literary theory and is now an acclaimed artist and writer, whose novels have been shortlisted for numerous prizes. Vallen is als vliegen (Falling is Like Flying) has been a literary phenomenon in the Netherlands, making 32 ‘Best of 2019’ lists, being shortlisted for 4 awards and winning the prestigious Charlotte Köhler Prize.

Reviews

[José Van Rosmalen · Rating 3 out of 5]

Manon Uphoff publiceerde deze bundel met elf verhalen in 2013. De titel ‘de zoetheid van geweld’ associeer ik met masochisme, het genot ontlenen aan macht die over je wordt uitgeoefend. Niet dat ik weet of Manon hier ‘iets’ mee heeft, maar wel wordt uit haar autobiografische verhalen en romans duidelijk dat ze een nakomer is in een groot katholiek gezin met een dominante en onderdrukkende vader. Ook deze bundel kun je dit herkennen. Het begint al in het openingsverhaal ‘ Verkloot’ waar ze in een staccatostijl haar thematiek naar voren brengt. Voor haar is het schrijverschap en de erkenning die daarbij hoort van groot belang. Diverse verhalen spelen zich ‘ver weg’ af, bijvoorbeeld in Rusland, Hanoi en New York. Niet alle verhalen vind ik even sterk, maar ze zijn wel zeer associatief geschreven. Zo spreekt mij het een na laatste verhaal ‘ Koning Henry’ aan over een man die van zijn vrouw weg gaat en de ontwikkeling van de twee dochters, die ondanks zijn hebbelijkheden iets van hem blijven verwachten.Drie sterren omdat niet alles me aansprak.

[Laurens Van · Rating 1 out of 5]

Na alle romans gelezen te hebben, heb ik langzaam geleerd uphoff te waarderen. Ik was zelfs bereid om nóg een werk van haar te lezen, ondanks dat ik haar oeuvre tamelijk laag beoordeel, puur uit fascinatie en nieuwsgierigheid. Dit is mij flink duur komen te staan. Deze verhalenbundel voelt als een zwart gat, waarin alle creativiteit en inspiratie die uphoff mogelijk gehad zou kunnen hebben tijdens het schrijven heeft opgeslokt. Het boek leest als een smerige koeienvlaai, te wijten aan het eindeloze herkauwen van hetzelfde materiaal wat we al kunnen lezen in uphoffs oudere (en latere) werk.

En begin ik nu ook al te praten zoals zij schrijft... Ik heb duidelijke een levenslange pauze van uphoffs boeken nodig.

[Hendrik Dejonckheere · Rating 1 out of 5]

Dit is het eerste boek dat ik van Uphoff las en het zal voorlopig ook wel het laatste zijn. De verhalen zijn stuk voor stuk warrig, suggestief en soms in een taal die je van een opgewonden tiener zou verwachten die constant al ratelend van de hak op de tak springt. Dat deze vrouw menigmaal voor een literatuurprijs is genomineerd zegt veel over het selectieproces van dat soort prijzen. Ik ben een 'uitlezer" maar dit werkje heb ik 4 maal moeten wegleggen. Het kan natuurlijk dat ik de diepte van haar werk niet op waarde schat, maar in ieder geval is het niet aan mij besteed.

[Marit · Rating 3 out of 5]

Door Vallen is als vliegen eerst te lezen wordt dit een heel andere verhalenbundel

[Jette]

matig

[Jeroen Sytsma · Rating 2 out of 5]

Niet echt aan mij besteed. Ik kan 5 weken na het lezen van dit boek me al geen enkel verhaal meer voor de geest halen. Nog wel dat ik blij was dat ik het uit had en weer iets anders kon gaan lezen.

[Ine · Rating 2 out of 5]

Van Manon Uphoff heb ik eerder al De ochtend valt gelezen. Ik moet eerlijk gezegd bekennen dat ik daar niet echt van onder de indruk was. Het geheel was in een directe maar tevens zorgvuldige stijl geschreven, maar het verhaal zelf vond ik oppervlakkig en bracht niet echt iets teweeg bij mij. Omdat de auteur in de Nederlandstalige literatuur toch vrij vaak wordt geprezen, besloot ik haar nog een kans te geven. Dit keer las ik haar verhalenbundel De zoetheid van geweld.

De hoofdpersonages in De zoetheid van geweld zijn steeds hetzelfde soort figuren. Personen die ergens grip op willen krijgen, die daarin falen en dat falen niet kunnen aanvaarden. Ze schakelen vervolgens over op diverse soorten van geweldpleging en leren zichzelf en anderen hun laagste kanten kennen. De verhalen zijn telkens rond hetzelfde motto opgebouwd, dat vooraan in de bundel geëxpliciteerd staat: "People are good. They’ve been taught to think that they’re evil, and they ended up believing it" (Isaac Babel).

Kortverhalen moeten in een heel beperkte tijd en ruimte impact op de lezer kunnen uitoefenen. Manon Uphoff is daar met De zoetheid van geweld voor mij niet in geslaagd. Geen van de verhalen is mij echt bijgebleven, behalve dan omdat ik er mij soms echt moest doorworstelen. Opnieuw onthoud ik van Uphoff haar mooie, weinig verbloemende, stijl, maar de kans dat ik nog iets van haar zal lezen, is vrij miniem.

Conclusie: 4/10.