Αγεφύρωτες Σιωπές

by Μαρία Κωνσταντούρου

Ένα μυστικό που το ξέρουν δύο παύει να είναι μυστικό... Πόσο βαρύ είναι για ένα πληγωμένο παιδί το δικό του μυστικό; Πόσο απάνθρωπο είναι το μυστικό ενός εγκληματία; Πόση αγάπη κρύβει το μυστικό ενός ερωτευμένου; Πόσο αιώνια είναι τα σκοτεινά μυστικά που κρύβονται στην καρδιά μιας γέφυρας;

Μια τραγική ιστορία του 17ου αιώνα ξετυλίγεται δίπλα στις όχθες του ποταμού Άραχθου και αφήνει μέσα από τους ήρωές της να ζωντανέψει ο θρύλος του γεφυριού της Άρτας. Παράλληλα, μια ιστορία του σήμερα, με ήρωες που δε φαίνεται να διαφέρουν, αντίθετα μοιάζουν να κουβαλούν μαζί τους τον ίδιο πόνο, την ίδια αγάπη, τα ίδια λάθη, τα ίδια μυστικά... Κι όλα αυτά αγκιστρωμένα πάνω σε παιδικές ψυχές που πληγώθηκαν και δε μεγάλωσαν ποτέ. Κι αυτές που το κατάφεραν, ήταν μόνο για να πληγώσουν με τη σειρά τους, παίρνοντας έτσι τη δική τους εκδίκηση που -τι ειρωνεία!- δεν κατόρθωσε ποτέ να τους χαρίσει ούτε την ευτυχία που στερήθηκαν, αλλά ούτε τη λύτρωση που αναζητούσαν...

388 pages, Paperback

First published January 1, 2013

About the author

See also: Μαίρη Κωνσταντούρου
Η Μαρία Κωνσταντούρου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Εργάστηκε για περισσότερο από δέκα χρόνια ως μεταφράστρια λογοτεχνικών βιβλίων. Η συγγραφή είναι για αυτή μια αστείρευτη πηγή ζωής, αφού, όπως λέει η ίδια, «η ζωή μού δίνει καθημερινά ερεθίσματα. Είναι απίστευτα τα σενάρια που παίζονται κάθε τόσο δίπλα μας. Και είναι τρομερό το πόσοι από εμάς γίνονται πρωταγωνιστές σε ιστορίες που θυμίζουν επιστημονική φαντασία...»

Reviews

[Άρτεμις Βελούδου-Αποκότου · Rating 5 out of 5]

Οι Αγεφύρωτες Σιωπές είναι ένα από τα βιβλία που λίγες φορές συναντά ο αναγνώστης -αλλά και ο ίδιος ο συγγραφέας- στην ζωή του. Είναι από εκείνα τα βιβλία που σε αφήνει με ένα μούδιασμα μετά από όσα βίωσες, μέσα από την ιστορία, για να οδηγηθείς στο τέλος...
Η ιστορία εκτυλίσσεται πρωταρχικά σαν ένα αστυνομικό θρίλερ, το οποίο μου άρεσε, καθώς ήταν δεξιοτεχνικά στημένο. Μέχρι το τέλος υπήρχε αγωνία, αντικρουόμενα στοιχεία και θεωρίες, αλλά ακόμη κι όταν όλες οι ενδείξεις κατευθύνονται σε μια λύση του, ο αναγνώστης βρίσκεται μπροστά σε μια έκπληξη – κι αυτό το καθορίζει ως επιτυχημένο-.
Όμως το ουσιώδες θέμα του βιβλίου, αφορά μια μάστιγα, έναν εφιάλτη που δεν βρίσκει δίκιο ούτε σε ανθρώπινο ούτε σε θείο δικαστήριο, που όλοι το αντιμετωπίζουμε σαν αστικό θρύλο, ενώ είναι δίπλα στην πόρτα μας, ίσως μέσα στα πόδια μας...Βγάζω το καπέλο στην συγγραφέα, γιατί πραγματικά είναι ένα θέμα που πρέπει να θίγεται, με οποιονδήποτε τρόπο, ώστε να αφυπνίζεται ο κόσμος!! Πόση δύναμη ψυχής έπρεπε να επιδείξει ώστε να το φέρει εις πέρας, μόνο να υποψιαστώ μπορώ. Τι θαρραλέα υπέρβαση εαυτού αλλά και συγγραφικών πεπατημένων!
Στην εξέλιξη του, το ταξίδι είναι ελπιδοφόρο, με αντίβαρο το σθένος των πρωταγωνιστών, την ικανότητα τους να αγαπήσουν, να μπορούν να δουν το καλό παρά τα όσα γέμισαν φρίκη τα μάτια και τις ψυχές τους...
Στο παρασκήνιο, μια ιστορία αγάπης, σαν σπόρος ομορφιάς, που ανθίζοντας οδήγησε σε ένα λυτρωτικό τέλος. Αφήνοντας το αίσθημα της αναγέννησης, της αέναης συνέχειας της ζωής, της δυνατότητας του να πάνε όλα καλά....
Τέλος, μαγεύτηκα, ανατρίχιασα με τον τρόπο που έδωσε η συγγραφέας πνοή σε έναν από τους πιο αγαπημένους μου λαογραφικούς μας μύθους. Το γιοφύρι της Άρτας, αποδόθηκε ....όπως πρέπει όντως να διαδραματίστηκε! Λάτρεψα αυτές τις παρεμβάσεις του παρελθόντος, που πέρα από την θέση κλειδί για την πλοκή, κατείχαν και μια συμβολική επαλήθευση του ρητού «η ιστορία επαναλαμβάνεται».
Και όχι, δεν δίνω στοιχεία για την ιστορία του βιβλίου, αναφέρομαι στους ανθρώπους και το πόσο λίγο έχουν αλλάξει ανά τις εποχές. Πάντα διχασμένοι ανάμεσα στην επιλογή του καλού και του κακού, βασανισμένοι από την ευχή και κατάρα της ελεύθερης βούλησης.

[Maria Stefanou · Rating 5 out of 5]

Το βιβλίο της Μαρίας Κωνσταντούρου “Αγεφύρωτες Σιωπές” πραγματεύεται ένα θέμα που τσακίζει κόκκαλα. Και αρχικά θα ήθελα να της πω ένα μεγάλο μπράβο που δεν δίστασε να γράψει, να μιλήσει με την πένα της γι’ αυτό. Δεν ξέρω πως ακριβώς διαχειριζόταν τις ανάσες της κάθε φορά που έμπαινε στα σκοτεινά μονοπάτια αυτής της ιστορίας, η δική μου πάντως πιανόταν στον λαιμό μου και αγωνιζόμουν να συγκρατήσω την φρίκη που αισθάνθηκα το δίχως άλλο αρκετές φορές.

Η Θάλεια, μία νεαρή γυναίκα αποφασίζει να διερευνήσει την υποτιθέμενη αυτοκτονία της μητέρας της και σταδιακά ξετυλίγει ένα κουβάρι μυστικών και απρόσμενων καταστάσεων οι οποίες συνταράσσουν και συγκλονίζουν την ίδια της την ύπαρξη. Είναι ιδιαίτερα μοναδικός ο τρόπος που ανακαλύπτει μέσα απ’ όλη αυτή τη διαδικασία τον ίδιο της τον εαυτό.

Παράλληλα στο παρασκήνιο, φαντάσματα του παρελθόντος ξετρυπώνουν μέσα από ένα λαϊκό παραμύθι, οι ήρωες παίρνουν σάρκα και οστά και μας παρουσιάζουν μία άλλη, διαφορετική εκδοχή από τη γνωστή που όλοι ξέρουμε.

Ο λόγος της συγγραφέως, η εκφραστικότητα της και ο τρόπος που περιγράφει σε παρασύρουν ταυτόχρονα σε ομορφιές που μαγεύουν και ασχήμιες για τις οποίες λίγο έως πολύ, οι περισσότεροι από εμάς τις αποφεύγουμε αν και αυτές υπάρχουν στην καθημερινή μας ζωή, στη διπλανή πόρτα, μπορεί και στο ίδιο μας το σπίτι.

Οι χαρακτήρες και τα πρόσωπα κρύβουν πολλά περισσότερα από αυτά που δείχνουν επιφανειακά και καλούμαστε να ανακαλύψουμε μέσα από αυτό το ταξίδι τις προσωπικότητες τους, τους λόγους και τις αιτίες για τους οποίους πράττουν και αντιδρούν αντίστοιχα.

Παραδέχομαι ότι σε μερικά σημεία εξοργίστηκα με κάποιους από τους ήρωες αλλά παράλληλα προβληματίστηκα και εν τέλει κατάλαβα για μία ακόμα φορά πως το καλό και το κακό είναι δύο έννοιες οι οποίες συνδέονται μεταξύ τους με τρόπους παράδοξους και ανατρεπτικούς.

Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στην κυρία Κωνσταντούρου που τόλμησε να καταπιαστεί με το θέμα της παιδεραστίας, κάτι που νομίζω ότι δεν είναι πολύ συνηθισμένο ίσως επειδή πονάει, ίσως επειδή είναι πιο εύκολο να γυρνάμε την πλάτη και να προσποιούμαστε πως δεν υπάρχει όμως η σκληρή αλήθεια είναι πως η κοινωνία μαστίζεται από τέτοιου είδους συμπεριφορές και εδώ η συγγραφέας αν μη τι άλλο χτυπάει ένα καμπανάκι υπενθυμίζοντας μας το μέγεθος του προβλήματος.

Νιώθω κερδισμένη που διάβασα αυτό το βιβλίο το οποίο άφησε μία γλυκόπικρη γεύση στα χείλη μου την στιγμή που γύρισα την τελευταία του σελίδα και δεν θα πρότεινα απλά σε όλους σας να το διαβάσετε, θα σας έλεγα πως είναι απαραίτητο να το κάνετε!

[Aggeliki · Rating 5 out of 5]

Η Μαρια Κωνσταντούρου με τις αγεφύρωτες σιωπες, δένει αριστοτεχνικά το παρελθόν με το παρόν και τον μύθο με μια υπόθεση δολοφονίας. Παρ' όλα αυτά ούτε βιβλίο φαντασιάς είναι, ούτε μυστηρίου. Είναι ένα βιβλίο, που αναλύει τις σχέσεις, τηςν οικογένεις και ένα δύσκολο αλλά επίκαιρο θέμα της εποχής μας όπως η παιδεραστεία. Συγχέρω την κα. Κωνσταντούρου που είχε την γενναιότητα να θίξει και να αγγίξει ένα τόσο σκληρό θέμα με επιμονή και σε βάθος αναλύοντας ακόμα και το κατεστημένο και την σαπίλα του συστήματος.
Από την άλλη η πένα της κας Κωνσταντούρου έχει την δύναμη να αποτυπώνει στο χαρτί λέξεις που παράγουν συναισθήματα, εικόνες, μυρωδιές. Έχει την καταπληκτική ικανότητα να χειρίζεται τις κατάλληλες λέξεις - που τις παίζει στα δάχτυλα - και να παράγει προτάσεις με βαθιά νοήματα.
Ένα βιβλίο, που πραγματικά, δεν το άφησα από τα χέρια μου μέχρι το τέλος.
Συγχαρητήρια.

[Despoina Xr · Rating 5 out of 5]

4,5!!!
Ενα καταπληκτικο βιβλίο με πολύ ωραία γραφή και χωρίς περιττες επαναλήψεις. Μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, οπου η κεντρική ηρωίδα έρχεται αντιμέτωπη με μια σκληρή αλήθεια. Για να φτάσει σε αυτήν την αληθεια η σύγχρονη ιστορία μπλεκεται με μύθο της γέφυρας της Άρτας. Πραγματικά δεν έχω αρκετά καλά λόγια και το συγκεκριμένο βιβλίο. Η βαθμολογια μου ειναι 4,5, ο μόνος λόγος που δεν του βαζω 5 στα 5 είναι γιατί δεν μου άρεσε ο τρόπος που τημωρηθηκαν οι θυτες, ήθελα κάτι πιο σκληρο οπως και οι πράξεις τους. Είναι ένα από τα πιο αξιόλογα βιβλια που εχω διαβάσει.

[Mariana · Rating 3 out of 5]

Η Θάλεια συγγραφέας στο επάγγελμα στα τριάντα τρία της χρόνια χάνει την πολυαγαπημένη της μητέρα Μαργαρίτα η οποία ζούσε στην Άρτα μαζί με τον πατέρα της Θεόδωρο και την δεκατριάχρονη ψυχοκόρη τους Κάτια. Μετά την κηδεία η κοπέλα επισκέπτεται το σημείο όπου η μητέρα της έδωσε τέλος στη ζωή της αφού το πόρισμα της αστυνομίας μιλά για αυτοκτονία. Η Μαργαρίτα έπεσε από το γεφύρι της Άρτας. Εκεί λοιπόν η νεαρή γυναίκα βλέπει μια παράξενη γυναικεία μορφή να βγαίνει μέσα από το γεφύρι. Πολύ σημασία δεν δίνει σε αυτό το γεγονός αφού θεωρεί ότι το μυαλό της της έπαιξε κάποιο παιχνίδι και επιπλέον έχει άλλα πράγματα πολύ πιο σημαντικά να σκεφτεί τα οποία εκμυστηρεύεται στον μικρότερο αδερφό της τον Αργύρη. Η Θάλεια δεν δέχεται το πόρισμα της αστυνομίας και αδυνατεί να πιστέψει ότι η μητέρα της θα ήταν ικανή να δώσει τέλος στη ζωή της. Η γυναίκα ψάχνει στις στιγμές του παρελθόντος για να δει κάποια παράξενη συμπεριφορά από τη Μαργαρίτα που να δικαιολογεί την απόφασή της αλλά δεν βρίσκει τίποτα. Λίγες μέρες νωρίτερα φαίνονταν και ακούγονταν μια χαρά.. τί έγινε λοιπόν και αυτοκτόνησε?? Η Θάλεια πιστεύει πως ο θάνατος της μητέρας της δεν είναι αυτοκτονία αλλά εγκληματική ενέργεια. Κάποιος την οδήγησε στο γεφύρι και την έσπρωξε για να της κλείσει για κάτι το στόμα. Τις υποψίες της επιβεβαιώνουν πρώτον η ‘’τρελή’’ της πόλης η λωλό-Τασία μια γυναίκα που αν και δεν στέκει πολύ καλά στα μυαλά της μετά τις ατυχίες που αντιμετώπισε στη ζωή όποτε ανοίγει το στόμα της μιλά σοφά και λέει πράγματα που συμβαίνουν στο μέλλον, δεύτερον η ψυχρότητα και η απάθεια του πατέρα της και τρίτον το σημείωμα που άφησε η μητέρα της ‘’Δεν αντέχω άλλο ..θα κάνω αυτό που πρέπει’’…. Έτσι αν και τα πάντα είναι εναντίον της και η αστυνομία αρνείται να τη βοηθήσει η Θάλεια αποφασίζει να βρει την αλήθεια και να τιμωρήσει το δολοφόνο της μητέρας της. Είναι αποφασισμένη να πάει μέχρι τέλους παίρνοντας όσα ρίσκα χρειάζεται. Στο πλευρό της έχει τον πρώην φίλο της Κωνσταντίνο ψυχίατρο στο επάγγελμα που ετοιμάζεται να παντρευτεί αλλά περισσότερο μαζί της είναι παρά με την αρραβωνιαστικιά του και τον πρώτο έρωτα της μητέρας της τον Λευτέρη που ούτε εκείνος πιστεύει την εκδοχή της αυτοκτονίας. Όλα τα στοιχεία που έχει δείχνουν τον πατέρα της και το παρελθόν του και έτσι αρχίζει να ερευνά τη ζωή του. Η Θάλεια ποτέ δεν είχε καλή σχέση μαζί του. Πάντα την απέρριπτε και την κρατούσε σε απόσταση και ήταν ψυχρός μαζί της. Και εκείνη δεν μπορούσε να καταλάβει το γιατί. Όση αγάπη πήρε από τη μητέρα της στα παιδικά και εφηβικά της χρόνια τόση απόρριψη δέχτηκε από τον πατέρα της. Μεγάλωσε έχοντας αντικρουόμενα συναισθήματα και πολλά ερωτηματικά. Είναι αποφασισμένη όμως αν ο πατέρας της φταίει για το θάνατο της μητέρας της να τον τιμωρήσει όσο κι αν αυτό την πονά. Η έρευνα ξεκινά και σιγά σιγά τα στοιχεία που συγκεντρώνει την οδηγούν σε μονοπάτια επικίνδυνα και σε πράγματα που δεν μπορούσε να φανταστεί ότι συμβαίνουν στο ίδιο της το σπίτι. Το παρελθόν του πατέρα της τη σοκάρει την τρομάζει και την αηδιάζει. Αλλά και το παρόν του δεν φαίνεται να είναι καλύτερο. Καλά κρυμμένα μυστικά έρχονται στο φως κάποια της χαρίζουν στιγμές λύτρωσης και χαράς αλλά τα περισσότερα τη γεμίζουν εφιάλτες. Και ενώ βρίσκεται αντιμέτωπη με όλα αυτά και προσπαθεί να λύσει το μυστήριο της δολοφονίας παράλληλα θα πρέπει να λύσει και έναν ακόμα γρίφο.. εκείνον της κατασκευής του γεφυριού της Άρτας με πρωταγωνιστές τη Λένη τον Λάμπη τον Κερίμ και την Λυγερή. Άνθρωποι μιας διαφορετικής εποχής σε μια άλλη Ελλάδα ψάχνουν μέσα από την περιπέτεια της Θάλειας και τη λύση του γρίφου του θανάτου της Μαργαρίτας τη δική τους προσωπική λύτρωση. Γιατί κατά ένα παράξενο τρόπο η αυτοκτονία της Μαργαρίτας στο γεφύρι της Άρτας ένωσε το παρελθόν με το παρόν και η μόνη που μπορεί να λυτρώσει όλες τις αυτές τις ψυχές αλλά και πολλές ακόμα που δεν γνωρίζει προσωπικά είναι η Θάλεια.. Θα τα καταφέρει άραγε???

Την Μαρία Κωνσταντούρου ως συγγραφέα δεν την γνώριζα. Αλλά αυτό δεν είναι και παράξενο για μένα αφού όταν μπήκα στην εφηβεία από ένα σημείο και μετά έπαψα να διαβάζω σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς. Διάβαζα μόνο ξένη λογοτεχνία. Βλακεία μου βασικά, τώρα ξέρω ότι δεν ήταν και η καλύτερη απόφαση που πήρα ποτέ στη ζωή μου λάθος μου το παραδέχομαι. Από την άλλη όσο μεγαλώνουμε μαθαίνουμε και ωριμάζουμε και εντάξει ο κάθε αναγνώστης έχει και τις στιγμές του. Μπορεί για ένα διάστημα να διαβάζει μόνο ξένους κάποια άλλη χρονική στιγμή να διαβάζει μόνο Έλληνες κάποιες φορές να προτιμά μόνο βιβλία της φανταστικής λογοτεχνίας άλλες ιστορικά συμβαίνει και αυτό. Τέλος πάντων εγώ το τελευταίο διάστημα είτε επειδή βαρέθηκα και κουράστηκα να διαβάζω αποκλειστικά ξένους είτε γιατί είδα στα βιβλιοπωλεία τίτλους και περιλήψεις ελληνικών βιβλίων που μου κίνησαν το ενδιαφέρον είτε εξαιτίας της μητέρας μου και της θείας μου που διαβάζουν πολύ ελληνική λογοτεχνία αποφάσισα να δώσω μια ευκαιρία στους σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς και κυρίως σε αυτούς που βρίσκονται στις πρώτες θέσεις των ευπόλητων στις λίστες των βιβλιοπωλείων και που έχουν δεχτεί αρκετή κριτική αρνητική και θετική. Τις αγεφύρωτες σιωπές δεν τις αγόρασα της δανείστηκα από τη θεία μου -βασικά τα περισσότερα από τα βιβλία αυτού του είδους δεν τα αγοράζω να είναι καλά η θεία μου και η μαμά μου που με προμηθεύον με ότι θέλω- η οποία μου είπε τα καλύτερα. Εγώ διαβάζοντας την περίληψη πιο πολύ στάθηκα στο μύθο του γεφυριού της Άρτας κάτι που από μικρή με γοήτευε και πάντοτε όταν μιλούσαμε για αυτό στο σχολείο ενεργοποιούσα όλες μου τις αισθήσεις και συμμετείχα ενεργά στο μάθημα! Έχω πάει στην Άρτα έχω δει το γεφύρι έχω βγάλει και φωτογραφίες δεν ξέρω γιατί αλλά από μικρούλα η ιστορία του και ο μύθος του με έλκυαν.. Δεν είχα ιδέα ότι το θέμα του βιβλίου δεν ήταν ο μύθος του γεφυριού ήταν κάτι πολύ πιο σημαντικό και επίκαιρο και ξαφνιάστηκα όταν είδα την αφιέρωση της συγγραφέως.. ’’Στις αθώες παιδικές ψυχές’’ έλεγε και ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβα ότι αυτό το βιβλίο θα ασχολούνταν με κάτι πολύ σοβαρό. Οι αφιερώσεις των συγγραφέων πάντοτε έχουν κάποιο νόημα δεν είναι τυχαίες για κάποιο λόγο ο συγγραφέας αφιερώνει το βιβλίο σε κάποιον ή κάποιους. Όταν λοιπόν είδα την αφιέρωση κατάλαβα ότι κάτι σοβαρό θα διαβάσω το μυαλό μου πήγε στην ενδοοικογενειακή βία ή στο bullying αλλά όχι στην παιδεραστία.. Μέχρι που ξεκίνησα το βιβλίο και γρήγορα κατάλαβα το θέμα του. Και μια ανατριχίλα και ένα ψυχοπλάκωμα τα ένιωσα να πω την αλήθεια και από το μυαλό μου ξεπετάχτηκε και η σκέψη ‘’ωχ!! δύσκολο θέμα!! θα καταφέρω να τελειώσω το βιβλίο?’’ γιατί βλέπετε για αυτό το θέμα δεν χρειάζονταν μόνο η πρωταγωνίστρια της ιστορίας ψυχική δύναμη και κουράγιο και ο αναγνώστης πρέπει να έχει αυτές τις δυνάμεις .Δεν είναι και το καλύτερο πράγμα ούτε είναι εύκολο να διαβάζεις πώς ένας άντρας 50-60 χρόνων βίαζε και σκότωνε ουσιαστικά τα όνειρα και τη ζωή ενός οχτάχρονου παιδιού!! Από την άλλη δεν είμαι από εκείνους που γυρνούν την πλάτη σε τέτοια φαινόμενα ή αρνούνται να διαβάσουν βιβλία ή έρευνες πάνω σε αυτά επειδή στενοχωριούνται ντρέπονται φρικάρουν και τα σχετικά. Δεν ξορκίζεις το κακό αγνοώντας το η άγνοια ή η άρνηση να δεχτείς ότι δυστυχώς αυτά συμβαίνουν γύρω μας και είναι κομμάτι της κοινωνίας μας δεν βοηθούν στη λύση αυτών των θεμάτων. Μικρότερη απέφευγα να διαβάζω βιβλία που είχαν να κάνουν με τον θάνατο και τελικά κατάλαβα ότι έκανα λάθος γιατί μπορεί με τον τρόπο τους να με βοηθούσαν όταν τελικά χτύπησε την πόρτα της δικής μου οικογένειας. Παρόμοιο λάθος δεν πρόκειται να ξανακάνω έτσι λοιπόν ήξερα βαθιά μέσα μου ότι το βιβλίο θα το τελείωνα. Τώρα αν θα μου άρεσε ή όχι αυτό θα ήταν άλλον θέμα θα είχε να κάνει με την συγγραφέα τη γραφή της τους χαρακτήρες της τον τρόπο παρουσίασης της παιδεραστίας κτλ κτλ .Αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να το αφήσω εξαιτίας του θέματός του όσες ανατριχίλες κι αν μου προκαλούσε…

Το θέμα της παιδεραστίας παρουσιάζεται με αφορμή την έρευνα που ξεκινά η Θάλεια για να βρει τα αίτια δολοφονίας της μητέρας της. Σαν μια ιδιωτική ντετέκτιβ ψάχνει το παρελθόν του πατέρα της επισκέπτεται παλιούς του γνωστούς και προσπαθεί να ενώσει τα στοιχεία που μαζεύει και να λύσει το γρίφο. Παράλληλα προσπαθεί να καταλάβει τί σημαίνουν τα όνειρά της και τί σχέση έχει το χτίσιμο του γεφυριού της Άρτας με τη δική της υπόθεση! Θα μπορούσε άνετα κάποιος να πει ότι το βιβλίο έχει αρκετά αστυνομικά και μεταφυσικά στοιχεία και όλα αυτά υπάρχουν για να στηριχθεί ο βασικός λόγος που γράφτηκε η παρουσίαση δηλαδή του φαινομένου της παιδεραστίας.. Το βιβλίο έχει πάρει εξαιρετικές κριτικές και εδώ και σε άλλες σελίδες έχουν γραφτεί τα καλύτερα η βαθμολογία του είναι αρκετά υψηλή και πήγε και πολύ καλά στις πωλήσεις. Στο goodreads είμαι η πρώτη που του δίνει τρία αστεράκια και για ακόμα μια φορά δεν συμφωνώ 100% με την πλειοψηφία. Δεν είναι κακό αυτό και σίγουρα δεν σημαίνει ότι εγώ έχω δίκιο και οι άλλοι άδικό. Απλώς κάποια στοιχεία του βιβλίου εμένα μάλλον με ενόχλησαν πολύ περισσότερο απ’ ότι ενόχλησαν τους άλλους. Εντάξει ο καθένας έχει τη δική του προσωπικότητα το δικό του χαρακτήρα. Βασικά μέχρι τη μέση πίστευα ότι θα του έβαζα τέσσερα αστεράκια αλλά δυστυχώς τα τελευταία του κεφάλαια το έριξαν στα τρία.. Αν με ρωτάτε αν μου άρεσε η απάντηση μου είναι ‘’Φυσικά και μου άρεσε. Δεν υπάρχει αμφιβολία είναι ένα καλογραμμένο βιβλίο και παρουσιάζεσαι με σωστό τρόπο το θέμα της παιδεραστίας’’. Τα τρία αστεράκια εξάλλου σημαίνουν ότι το βιβλίο είναι καλό. Απλώς κάποια στοιχεία του δεν με ενθουσίασαν και μου χάλασαν τη γενική εικόνα. Με λίγα λόγια δεν θεωρώ τις Αγεφύρωτες Σιωπές αριστούργημα και σχεδόν από την αρχή ήξερα ότι είχε χάσει την ανώτερη βαθμολογία αλλά δεν τις θεωρώ και ένα κακογραμμένο βιβλίο. Υπήρχαν σημεία που μου άρεσαν και με ικανοποίησαν υπήρχαν όμως και άλλα που μου φάνηκαν ότι ήταν βιαστικά γραμμένα και γενικά μου άφησαν τη γεύση του ανικανοποίητου…

Δεν ξέρω αν φταίει το γεγονός ότι πριν λίγο καιρό είχα διαβάσει τα τρία βιβλία της Φλιν- μια συγγραφέα που τη θεωρώ πανέξυπνη και κορυφή στο χώρο του αστυνομικού θρίλερ η οποία ξέρει πως να παρουσιάζει σωστά το ψυχογράφημα των ηρώων της- και επηρεάστηκα αλλά εδώ το αστυνομικό κομμάτι δεν μου άρεσε καθόλου, δεν με ικανοποίησε. Σχεδόν από τις πρώτες σελίδες, τα πρώτα κεφάλαια, είχα λύσει το μεγαλύτερο κομμάτι του γρίφου και με το χέρι στην καρδία λίγο πριν τη μέση του βιβλίου είχα καταλάβει ποίος είναι αυτός που σκότωσε τη Μαργαρίτα. Δεν ήταν έκπληξη για μένα η εμπλοκή του μοναχού. Πιο πολύ με σόκαρε που ένας μοναχός ήταν ικανός για κάτι τέτοιο παρά το ότι αυτός ήταν ο δολοφόνος. Αυτό το είχα ανακαλύψει σχετικά νωρίς.. Λυπάμαι αλλά σε ότι έχει να κάνει με την αστυνομική υπόθεση και τη λύση του μυστηρίου για μένα το βιβλίο αυτό με το ζόρι παίρνει δύο αστεράκια. Έχω διαβάσει αρκετά αστυνομικά βιβλία και έχω δει και πολλές τέτοιες σειρές και δεν μου ήταν καθόλου δύσκολο να βρω τι γίνεται. Έτσι όλες οι αποκαλύψεις και τα στοιχεία που έβρισκε ή Θάλεια και τη σόκαραν εμένα ως αναγνώστρια δεν μου προκαλούσαν καμία έκπληξη απλώς ένιωθα μια ικανοποίηση ότι είχα πέσει μέσα και οι σκέψεις μου ήταν σωστές. Από ένα σημείο και μετά οι σκέψεις της Θάλειας και τα αναπάντητα ερωτηματικά της στα οποία εγώ ήξερα τις απαντήσεις με κούρασαν πάρα πολύ.. Βαρέθηκα να τα διαβάζω!! Όχι λυπάμαι που το λέω αλλά το αστυνομικό κομμάτι του βιβλίου σε εμένα δεν λειτούργησε και βρήκα πολύ απλοϊκό τον τρόπο που όλο αυτό λύθηκε. Δηλαδή γέλασα πολύ με τον τρόπο που ο Λευτέρης συνέλαβε τον μοναχό, έναν δολοφόνο. Τον κυνηγούσε με το αυτοκίνητο τον προσπέρασε εκείνος σταμάτησε στη μέση του δρόμου να φορέσει τα ράσα ο άλλος θυμήθηκε ότι είχε δει ένα αυτοκίνητο μαύρο γύρισε πίσω του έδωσε δυο τρεις μπουνιές, ήξερε βλέπετε και πολεμικές τέχνες ο δημοσιογράφος, τον έπιασε λοιπόν τον έδεσε με ένα σχοινί και τον παρέδωσε στην αστυνομία ο ήρωας!! Εντάξει λυπάμαι αλλά σε εμένα όλο αυτό το σκηνικό μόνο γέλια μου προκάλεσε!! Να μην πω για το ότι δύο άνθρωποι τα έβαλαν με ολόκληρο κύκλωμα παιδεραστίας και το κύκλωμα ήταν τόσο απρόσεκτο που δεν τους είδε να κοιτούν το σπίτι δεν έσβησε αμέσως με το που κατάλαβαν τί γίνεται όλα τα στοιχεία αλλά περίμενε μέρες και όταν πήγε να το κάνει μπήκε η αστυνομία! Εντάξει καταλαβαίνω ότι πρέπει να λύσεις την υπόθεση και στο τέλος να υπάρχει δικαίωση αλλά τα κυκλώματα παιδεραστίας δεν αντιμετωπίζουν με τόσο επιφανειακό τρόπο αυτά τα πράγματα. Όταν καταλαβαίνουν ότι κάποιος βρίσκεται κοντά στο να ανακαλύψει και το παραμικρό οργανώνονται πολύ καλύτερα και πολύ πιο γρήγορα από το κύκλωμα του βιβλίου που υποτίθεται ότι είχε και ρίζες στο εξωτερικό!! Δεν πείστηκα.. Ούτε μου άρεσε το πως οι Θάλεια βρήκε τα πρώτα στοιχεία. Επισκέφτηκε το σπίτι της ‘’τρελής’’ της πόλης με την έκτη αίσθηση και εκείνη σαν άλλη Πυθία άρχισε τις προφητείες και τους γρίφους και η Θάλεια απλώς έπρεπε να τους αποκρυπτογραφήσει!! η λωλό Τασία ήξερε τί θα γίνει πριν γίνει! Έσωσε και τη Θάλεια από τη φωτιά,.. δεν μπορούσε να περπατήσει ήταν μεγάλη πόναγε παντού αλλά μια χαρά μπήκε στη φωτιά και την έσωσε... Εμ όχι λυπάμαι δεν συγκινήθηκα από όλα αυτά, δεν λειτούργησαν σε εμένα….

Επίσης με χάλασαν πάρα πολύ οι χαρακτήρες. Η Θάλεια, ο Λευτέρης, ο Κωνσταντίνος, η Τασία ήταν χαρακτήρες που δεν με έπεισαν ούτε ταυτίστηκα μαζί τους ούτε τους ένιωσα.. Πιο πολύ με ενδιέφεραν οι χαρακτήρες του παρελθόντος και μακάρι η δική τους ιστορία να κάλυπτε περισσότερες σελίδες του βιβλίου. Η Λένη, ο Λάμπης, ο Κερίμ, η Λυγερή ήταν χαρακτήρες που με συγκίνησαν που τους κατάλαβα που στεναχωρήθηκα με τα όσα περνούσαν που ήθελα το καλύτερο για εκείνους. Η ιστορία του παρελθόντος είναι εξαιρετικά γραμμένη με κορυφαίες τις σκηνές που η μικρή Λυγερή βιάζεται από δύο ανώμαλα κτήνη και εκείνη του θανάτου της Λένης που την έθαψαν ζωντανή στο γεφύρι. Να μην πω για την τελευταία σπαρακτική σκηνή που ο Λάμπης, ο Κερίμ, και η Λυγερή κάθονται στο γεφύρι μετά το θάνατο της Λένη στενοχωρημένοι και σκέφτονται τη ζωή τους, τις πράξεις τους, το μέλλον τους. Η τελευταία φράση της Λυγερής με λύγισε πραγματικά. Το κοριτσάκι αυτό μπήκε στην καρδιά μου, με συγκλόνισε. Στο αστυνομικό κομμάτι δεν ικανοποιήθηκα αλλά στο πως ένωσε η συγγραφέας το παρόν με το παρελθόν έμεινα 100% ικανοποιημένη. Με την ιστορία του παρελθόντος έκανε εξαιρετική δουλειά. Με την ιστορία του παρόντος όμως δεν μπορώ να πω το ίδιο. Η Θάλεια από την αρχή μέχρι το τέλος μου φαίνονταν ψυχρή και ούτε για μια στιγμή δεν την ένιωσα και δεν με άγγιξε. Έλεγε τον Θόδωρο ψυχρό που ήταν αλλά και αυτή δεν πήγαινε πίσω. Οι σκέψεις της από ένα σημείο και μετά με ενοχλούσαν και με εκνεύριζαν. Ειδικά τα όσα έλεγε ότι θα κάνει με το αγέννητο παιδί της. Ένιωσα θυμό όταν διάβασα για την έκτρωση και ήθελα να τη χαστουκίσω όταν αποφάσισε να κρύψει την εγκυμοσύνη από τον Κωνσταντίνο επειδή εκείνος θα παντρεύονταν. Και τί έγινε?? Όταν κοιμήθηκε μαζί του δεν σκέφτηκε τη μέλλουσα νύφη?? Τώρα που έμεινε έγκυος βρήκε να τη σκεφτεί και να τη βάλει πάνω από το παιδί της? Με ποιό δικαίωμα αποφασίζει για τη ζωή του? με ποιό δικαίωμα αποφασίζει να κρατήσει τον πατέρα του μακριά από το παιδί και να του στερήσει αυτή τη χαρά? Έναν πατέρα που θα το δεχόταν σίγουρα. Η δικαιολογία της ότι θα έμενε μαζί της από υποχρέωση απλώς με εκνεύρισε ακόμα περισσότερο. Του στέρησε το πρώτο του παιδί κάνοντας έκτρωση χωρίς καν να του πει ότι ήταν έγκυος και τώρα θέλει να του στερήσει και το δεύτερο παιδί του!! Έ όχι!!! Δεν ήταν μόνο ψυχρή ήταν και τυφλή η συγκεκριμένη αφού δεν μπορούσε να δει αυτό που έβλεπαν όλοι, ότι ό άλλος παρόλα τα λάθη της και τις πράξεις της έλιωνε για αυτή, σαν σκυλάκι την ακολουθούσε. Λίγο με πείραξε αυτό να πω την αλήθεια. Ο Κωνσταντίνος με την πρώτη κουβέντα της Θάλεια αμέσως έτρεχε να την εξυπηρετήσει. Και εκείνη ως αντάλλαγμα αποφάσισε να μην του πει για το παιδί!! Το τέλος της σχέσης είναι το αναμενόμενο αλλά ο τρόπος που τελείωσε πάλι δεν με έπεισε. Με λίγα λόγια ο Λευτέρης που είναι ο πραγματικός πατέρας της Θάλειας είπε στον Κωνσταντίνο ότι εκείνος φταίει περισσότερο από τη Θάλεια για όλο αυτό και ο άλλος συμφώνησε.. Ας γελάσω δυνατά!!!.. Τώρα που είπα Λευτέρης. Άλλος μη πιστευτός χαρακτήρας. Υποτίθεται ότι είναι δημοσιογράφος αλλά πιο πολύ με πράκτορα της CIA μοιάζει. Σπάει κωδικούς υπολογιστών πιο γρήγορα και από κανονικούς πράκτορες, μπαίνει σαν κλέφτης στα σπίτια πιο εύκολα και από τους κλέφτες, παραλίγο να πεθάνει αλλά με το που παρουσίασε τα πρώτα σημάδια βελτίωσης έγινε πολύ γρήγορα καλά, άλλοι ασθενείς κάνουν ένα δύο μήνες να συνέλθουν από παρόμοια θαύματα ο Λευτέρης τα ξεπέρασε αμέσως και μπήκε πάλι στη δράση!! Μεταξύ εμού και των χαρακτήρων αυτών υπήρχε μεγάλο χάσμα.. σε καμία περίπτωση δεν μου φάνηκαν αληθινοί και πειστικοί. Οι χαρακτήρες πάλι που συνδέονταν με την παιδεραστία μου φάνηκαν και φυσικοί και αληθινοί. Αυτοί ναι με έπεισαν...

Η συγγραφέας στο θέμα της παιδεραστίας κάνει πολύ καλή δουλειά αυτό πρέπει να τις το αναγνωρίσω. Το έχει ψάξει το θέμα, το έχει ερευνήσει, ξέρει τι ισχύει με τους νόμους, ξέρει τί γίνεται όταν κάποιος από αυτά τα καθίκια μπαίνει στη φυλακή. Είναι πολύ καλά ενημερωμένη και όλο αυτό αποτυπώθηκε σωστά στο χαρτί. Μου άρεσε που μέσα από το Θόδωρο, τη Δέσποινα και το Σπανό προσπάθησε να εξηγήσει την ψυχολογία των παιδεραστών και τους λόγους που κάποιος οδηγείται σε τέτοια φρικιαστικά εγκλήματα. Κανείς δεν γεννιέται παιδεραστής η οικογένεια και το περιβάλλον ο τρόπος που τα παιδιά μεγαλώνουν καθορίζει και το μέλλον τους. Και με προβλημάτισε πολύ στο τέλος με τη λύση που έδωσε στον χαρακτήρα του Θόδωρου και με τις σκέψεις της Θάλειας για την τιμωρία αυτών των καθαρμάτων. Δεν χωρεί αμφιβολία ότι όλοι αυτοί θέλουν κρέμασμα από την άλλη στην κοινωνία μας αυτό δεν γίνεται και δεν υπάρχει και η θανατική ποινή αν τους πιάσουν θα μπουν στη φυλακή και έτσι όπως είναι το σύστημα κάποιοι λίγα χρόνια μετά θα βρουν ένα παραθυράκι στο νόμο και θα βγουν αν τη γλιτώσουν από τους συγκρατούμενους τους βέβαια. Και αυτό δεν δίνει λύση στο πρόβλημα γιατί όταν βγουν θα καταστρέψουν πάλι τις ζωές κάποιων. Δεν λύνεται το πρόβλημα της παιδεραστίας με την φυλάκιση μόνο. Γιατί η ψυχή όπως είπε και η συγγραφέας όλων αυτών είναι κατεστραμμένη από το παρελθόν τους. Για αυτό καταστρέφουν και άλλες αθώες ψυχές που δεν τους φταίνε σε τίποτα. Αν στη φυλακή δεν τους δει κάποιος ειδικός, δεν ασχοληθεί κάποιος σοβαρά μαζί τους όταν βγουν πάλι κάποια αθώα παιδική ψυχή θα την πληρώσει.. Με έβαλε σε πολλές σκέψεις το θέμα της παιδεραστίας και το πώς μπορεί να σταματήσει και αυτό χάρη στη συγγραφέα. Εδώ δεν μπορώ να πω τίποτα κακό όσα παράπονα έχω για τους χαρακτήρες το γρήγορο τέλος το αστυνομικό κομμάτι τόσα καλά λόγια έχω να πω για τον τρόπο που παρουσιάζει ένα τόσο δύσκολο και δυστυχώς επίκαιρο θέμα. Βούτηξε στα βαθιά και τα κατάφερε…

Είδα ότι η κυρία Κωνσταντούρου έχει κυκλοφορήσει και άλλα βιβλία αλλά δεν νομίζω να τα διαβάσω γιατί οι περιλήψεις τους δεν με ενθουσίασαν. Ίσως στα τριάντα μου να τα διαβάσω. Τώρα δεν είμαι στη φάση να διαβάζω για τα γυναικεία προβλήματα και τέτοια. Αλλά η γραφή της δεν με άφησε αδιάφορη. Αν θα διαβάσω το επόμενο βιβλίο της? Τα πάντα εξαρτώνται από την περίληψή του... Οι αγεφύρωτες σιωπές για μένα ως σύνολο έχουν αρκετά προβλήματα υπήρχαν πολλά στοιχεία τους που με πείραξαν από την άλλη όμως θα έλεγα να το διαβάσετε γιατί στο θέμα της παιδεραστίας η συγγραφέας κάνει πολύ καλή δουλεία ενημερώνει και προβληματίζει ταυτόχρονα με τη γραφή της. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό αυτό που πρέπει να κρατήσουμε από το βιβλίο…

[Ειρηνη · Rating 5 out of 5]

Πολύ καλό βιβλίο!

[Kelly Giantsidi · Rating 5 out of 5]

Διαβάζεται απνευστι, πολύ ωραία πλοκή, με ευφάνταστο σενάριο και πολύ ωραίο ψυχογραφημα των ηρώων.

[Πάνος Τουρλής · Rating 3 out of 5]

Ένα δύσκολο και σκληρό θέμα διαπραγματεύεται σε αυτό το βιβλίο της η κυρία Κωνσταντούρου: την παιδεραστία. Και η γυναικεία της ματιά μεταφέρει αυτούσια στον αναγνώστη τα συναισθήματα του θύματος από την κακοποίηση αλλά και του περίγυρου από την αναλγησία και την ατιμωρησία από το ίδιο το κράτος. Τρυφερό κι σκληρό, ωμό και ρεαλιστικό, φλύαρο σε κάοπια σημεία, παρ’ όλ’ αυτά με κέρδισε.

Στο σήμερα, η Θάλεια δυσκολεύεται να χωνέψει ότι η δραστήρια, ζωηρή και που φροντίζει για όλους και για όλα μητέρα της, Μαργαρίτα, αυτοκτόνησε πέφτοντας από το γεφύρι της Άρτας. Ο πατέρας της, υποψήφιος βουλευτής στις επερχόμενες εκλογές, είναι τόσο αδιάφορος για το γεγονός που αρχίζει να τη βάζει σε υποψίες. Με τη βοήθεια του Λεωνίδα, ενός δημοσιογράφου (που μαθαίνει ένα συγκλονιστικό μυστικό που θα αλλάξει για πάντα τη ζωή του) και του Κωνσταντίνου, φίλου της και ψυχολόγου, ξεκινάει μια έρευνα γύρω από τον θάνατο της Μαργαρίτας. Ακολουθεί ένα νήμα που θα τη φέρει μπροστά σε σοκαριστικές αποκαλύψεις για το παρελθόν του πατέρα της, σε αδιέξοδο για το αν όντως αυτοκτόνησε το αγαπημένο της πρόσωπο ή τη δολοφόνησαν και με τον ίδιο τον θάνατο. Παράλληλα, ξετυλίγεται η ιστορία της Λένης, της γυναίκας του πρωτομάστορα, που την έχτισε ο άντρας της για να στεριώσει το γεφύρι της Άρτας.

Συνολικά το βιβλίο μου άρεσε αρκετά και μου έκανε εντύπωση η ανατροπή για το ποιος ήταν ο δολοφόνος της μητέρας της Θάλειας. Η κλιμάκωση της υπόθεσης, τα εμπόδια, η κάλυψη, τα μυστικά, η κακία στις ψυχές κάποιων, η διάλυση του κυκλώματος της παιδεραστίας, ο μυστηριώδης ρόλος του πατέρα της Θάλειας σε όλα αυτά και η μεγάλη αποκάλυψη είναι επιμέρους στοιχεία που με κράτησαν. Ένιωσα πάρα πολύ άσχημα με τα ανήλικα παιδιά που έπεφταν θύματα βιασμού και κακοποίησης, γιατί κάποια περιστατικά περιγράφονταν ολοζώντανα και χωρίς ωραιοποίηση, οπότε οι γροθιές μου σφίχτηκαν πολλές φορές.

Ο Θόδωρος, ο πατέρας της Θάλειας, είναι μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα και η συγγραφέας φωτίζει το ερωτικό του παρελθόν κομματιαστά, συνδέοντάς τον με πρόσωπα που καταστράφηκαν ψυχολογικά εξαιτίας του. Ήταν ένας άντρας που πειραματιζόταν ερωτικά στην εφηβεία του και η παιδόφιλη στάση του κρατιόταν σφιχτά από τα ομοφυλοφιλικά του ένστικτα. Χρόνια αργότερα αποκατέστησε τη ζωή του με τη Μαργαρίτα, οι φήμες όμως τον ακολουθούσαν πάντα. Συγκινητική η ιστορία του μοναχού Ελπίδιου (δε μου άρεσε η επιλογή του ονόματος, τόσα όμορφα ιερατικά ονόματα υπάρχουν) που κατέφυγε στην ιεροσύνη για να ξεχάσει και να συγχωρέσει. Συμπάθησα την ψυχοκόρη Κάτια που περιμάζεψε η οικογένεια της Θάλειας, μόνο και μόνο για να ανακαλύψουμε ότι υπήρξε κι αυτή θύμα του Θόδωρου και συγκρότησε έναν ψυχισμό γεμάτο τραύματα.

Σε μικρότερη έκταση περιγράφεται η ιστορία της γυναίκας του πρωτομάστορα, η οποία εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια της Θάλειας με τέτοιον τρόπο που είναι σαν κάτι θέλει να της πει, να την οδηγήσει να ταυτοποιήσει κάποιους χαρακτήρες του τότε με το σήμερα και να βρει τη λύση στο αίνιγμα που την ταλανίζει. Πράγματι, η Λένια, η Λυγερή, ο Κερίμ είναι πρόσωπα που ταυτίζονται με τους σημερινούς πρωταγωνιστές και ζουν μια ιστορία που κουμπώνει πρωτότυπα με το σήμερα και τον κύριο κορμό της αφήγησης. Και στη διήγηση αυτή τα ήθη, τα έθιμα, η νοοτροπία, οι αντιλήψεις της εποχής καταγράφονται ωραιότατα και παραστατικότατα.

Ως άντρας που είμαι, δε μου άρεσαν οι χιλιάδες αναλυτικές σκέψεις που έκαναν οι πρωταγωνιστές και κυρίως η Θάλεια, εις βάρος της αφήγησης και της εξέλιξης της πλοκής. Επίσης σε πολλά σημεία θεώρησα τους διαλόγους ψεύτικους και καθόλου προφορικούς. Και πιστεύω πως κανένας άνθρωπος δε θα ανοιγόταν τόσο εύκολα και τόσο γρήγορα σε έναν δημοσιογράφο, όσο φίλος και αν παρουσιαζόταν, όσο η Θάλεια στον Λεωνίδα! Εντόπισα δηλαδή κάποιες αδυναμίες που δε μου χάλασαν όμως τη συνολική εικόνα και είμαι σίγουρος ότι η συγγραφέας θα βελτιωθεί στο επόμενο βιβλίο της. Άλλωστε το Σκιές στο χρόνο δεν έχει καμία σχέση ως κείμενο και ως πλοκή με το παρόν βιβλίο, κάτι που δείχνει ότι η κυρία Κωνσταντούρου ανεβαίνει κάθε φορά και ψηλότερα!

[Χ. ΚΟΥΡΟΥΠΑΚΗ · Rating 5 out of 5]

Ένα πολύ ωραίο βιβλίο που συνδέει δύο ιστορίες , μια από το παρελθόν το θρύλο του γεφυριού της Άρτας και μια σήμερα την «αυτοκτονία» της Μαργαρίτας μητέρας της Θάλειας. Όλοι επαναπαύονται με αυτήν την αιτία για τον θάνατο της Μαργαρίτας εκτός από την κόρη της που πιστεύει πως πρόκειται για δολοφονία και αρχίζει να το ψάχνει.
Η Θάλεια , με την βοήθεια του Λεωνίδα ενός δημοσιογράφου, και του Κωνσταντίνου φίλου της και ψυχολόγου, αρχίζει να αναζητά την αλήθεια και έτσι αποκαλύπτονται μυστικά θαμμένα από χρόνια, ψέματα και ψευδαισθήσεις που καταρρίπτονται. Η συγγραφέας με την πένα της και την εκφραστικότητα της τολμάει να θίξει ένα σκληρό θέμα αυτό της παιδεραστίας και μας κάνει να νιώσουμε τα συναισθήματα των θυμάτων, τα παιδικά τους τραύματα, τον φόβο όπως επίσης και τον τρόπο που η κοινωνία μας καλύπτει τους θύτες και την ανύπαρκτη τιμωρία τους. Μέσα από το βιβλίο της μας μιλάει και για την οικογενειακή βία, για εγκαταλελειμμένα παιδιά και πως κάποιοι τα εκμεταλλεύονται προς όφελος τους, για διεφθαρμένους πολιτικούς αλλά και για το πόση αγάπη μπορεί να κρύβει μέσα της η Θάλεια ώστε να ψάχνει την άκρη του νήματος για το πώς πέθανε η μητέρα της. Μας περιγράφει γεγονότα και εικόνες δυνατές που προκαλούν αντίστοιχα συναισθήματα! Αγωνία, προσμονή, έκπληξη, φόβο, χαρά, θλίψη, λύπη, φρίκη, ελπίδα, ένταση και επιθυμία έντονη για κάθαρση και δικαίωση! Η ψυχή συνεχώς πάλλεται υπό την επήρεια αντιφατικών συναισθημάτων καθώς τα γεγονότα ξετυλίγονται ψάχνοντας μαζί της την αλήθεια, φτάνοντας στο τέλος του βιβλίου η μεγάλη ανατροπή για το πρόσωπου του δολοφόνου της Μαργαρίτας.
Συγχαρητήρια στην κα Κωνσταντούρου για αυτό το όμορφο ανάγνωσμα!

[Georgia · Rating 5 out of 5]

Το βιβλίο αυτό της κυρίας Κωνσταντούρου είναι πραγματικά απίστευτο. Το θέμα του είναι πολύ λεπτό, πολύ επίπονο και δυστυχώς πολύ επίκαιρο. Ο τρόπος που περνάει όλα αυτά τα μηνύματα που θέλει να μας πει, μέσα από την ιστορία των ηρώων της είναι μοναδικός. Το βιβλίο χαρακτηρίζεται από μια αστυνομική πλοκή που πραγματικά δεν μπορείς παρά να περιμένεις το τέλος του, αλλά για να βρεθείς ουσιαστικά μπροστά σε μία έκπληξη. Το μυστήριο έχει σίγουρα την τιμητική του εδώ. Αλλά και η όλη ιστορία των ηρώων, προκαλεί συναισθήματα που δεν τα ζούμε καθημερινά, καθώς τέτοιες καταστάσεις θεωρούμε ότι δεν μας αφορούν. Δυστυχώς, όπως πολύ πετυχημένα φαίνεται στο συγκεκριμένο βιβλίο, ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τι μυστικά μπορεί να κρύβει κάποιος... Ο ίδιος σου ο γονιός... Συγχαρητήρια κα Κωνσταντούρου για το υπέροχο ανάγνωσμα!

[Georgette Nanou · Rating 4 out of 5]

Ενα ωραίο βιβλίο που θίγει ένα συγκλονιστικό κοινωνικό θέμα έχοντας μέσα και στοιχεία ιστορικά,αστυνομικά,ψυχολογικά.Μια ιστορία με μυστήριο,ανατροπές και εξελίξεις που δεν τις περιμένεις.Κάθε πρόσωπο της ιστορίας κουβαλά τα δικά του μυστικά .Οικογενειακή βία,εγκαταλελειμένα και πληγωμένα παιδιά,τρόμος,μίσος,εγκατάλειψη,απανθρωπιά και πολλά άλλα.Καταπληκτικός ο μύθος της Άρτας που μπαίνει εμβόλιμα στην ροή του μυθιστορήματος συνδέοντας τις δύο ιστορίες του παρελθόντος και του παρόντος εξαιρετικά.Ένα επίπονο ταξείδι με πολλά μηνύματα που δυστυχώς οι υπαίτιοι που προκαλούν τόσα δεινά σε παιδικές ψυχές μένουν ατιμώρητοι και κυκλοφορούν ανάμεσά μας κυρίως από την αδιαφορία των ανθρώπων σε ένα τόσο θλιβερό και απάνθρωπο γεγονός.

[Rena Xrusopoulou · Rating 5 out of 5]

Ενα πραγματικά πολυ ωραίο βιβλίο που δεν σε κουραζει στιγμή, με πολύ δραση και μυστήριο. Μου άρεσε Ιδιαίτερα η σύνδεση με την ιστορία απο το παρελθον με την γνωστο μύθο του γεφυριου της Άρτας και επειδή έτυχε να βρισκομαι στην Αρτα το διάστημα που το διαβαζα πραγματικα μαγευτηκα. Μπραβο μια πολυ ωραια προσπάθεια!!!