What do you think?
Rate this book
Τα ανθελληνικά: Αφορισμοί και σκαλαθύρματα
Ο Εμμανουήλ Ροΐδης (1836-1904) συγκαταλέγεται στους αφορισμένους της νεοελληνικής πνευματικής ζωής. Σαρδόνιος και εικονοκλάστης, θέσει απροσάρμοστος, μοιάζει να διακατέχεται από ένα τέτοιο αίσθημα ασφυξίας μέσα στο ελλαδικό τοπίο, ώστε βάλλει με σφοδρότητα κατά πάντων - όλων όσων συγκροτούν τη σύγχρονη, Ελληνική Μικρότητα... Δεν χαρίζεται ούτε στους πολιτικούς ούτε στους ψηφοφόρους, ούτε στην Εκκλησία ούτε στους πιστούς, ούτε στους προγονόπληκτους ούτε στους ευρωπιθηκίζοντες. Τα άπαντα των «σκαλαθυρμάτων» του - σύντομα άρθρα, αφορισμοί, αποφθέγματα - εδράζονται σε μια θεμέλια διαπίστωση: Η πληγή της Ελλάδας είναι οι Έλληνες... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
176 pages, Paperback
First published January 1, 2005
1 person is currently reading
35 people want to read
About the author
Emmanuel Rhoides
29 books42 followersEmmanuel Rhoides (Greek: Εμμανουήλ Ροΐδης) was a Greek writer and journalist. He is considered one of the most illustrious and reviving spirits of the Greek letters of his time.
Born in Hermoupolis, the capital of the island of Syros, to a family of rich aristocrats from Chios — who had fled the island after the massacre of its population by the Ottomans in 1822 — he spent much of his youth abroad. Rhoides was erudite and at a young age had mastered not only the languages of continental Europe, but also, ancient Greek and Latin. His early youth years he spent in Genoa, Italy in the times of the revolutions, which were a far reaching repercussion of the French revolution.
He studied history, literature and philosophy in Berlin, and later in Iasio, Romania where his merchant father had transferred the centre of his business activities. Obeying to the parental wish, he moved to Athens, where he printed the translation of Chateaubriand's Itinéraires.
In 1860, after a brief sojourn in Egypt, he decided to live and stay permanently in Athens. Later in his life, he would become very poor, especially with the bankruptcy of the family business, and the subsequent suicide of his beloved brother Nicholas. He eked out his last years by working as a curator for the national library of Greece. But, even from this position he was dismissed in 1902, when he got into a political dispute with the government. Rhoides suffered all through his life from a serious hearing problem, which eventually rendered him almost totally deafness.
In 1866 Rhoides published his notorious novel The Papess Joanne, an exploration of the legend of Pope Joan, a supposed female pope who reigned some time in the Middle Ages. Though a romantic novel, Rhoides asserted it contained conclusive evidence that Pope Joan truly existed and that the Catholic Church had been attempting to cover up the fact for centuries. The book was controversial, and led to his ex-communication from the Greek Orthodox Church.
Rhoides often adopted a clear-cut critical stance against the romanticism in literature and poetry and often was poignant and sarcastic to the romance writers and poets of his time. Rhoides, amongst his numerous translations, became the first to translate the works of Edgar Allan Poe into Greek.
Born in Hermoupolis, the capital of the island of Syros, to a family of rich aristocrats from Chios — who had fled the island after the massacre of its population by the Ottomans in 1822 — he spent much of his youth abroad. Rhoides was erudite and at a young age had mastered not only the languages of continental Europe, but also, ancient Greek and Latin. His early youth years he spent in Genoa, Italy in the times of the revolutions, which were a far reaching repercussion of the French revolution.
He studied history, literature and philosophy in Berlin, and later in Iasio, Romania where his merchant father had transferred the centre of his business activities. Obeying to the parental wish, he moved to Athens, where he printed the translation of Chateaubriand's Itinéraires.
In 1860, after a brief sojourn in Egypt, he decided to live and stay permanently in Athens. Later in his life, he would become very poor, especially with the bankruptcy of the family business, and the subsequent suicide of his beloved brother Nicholas. He eked out his last years by working as a curator for the national library of Greece. But, even from this position he was dismissed in 1902, when he got into a political dispute with the government. Rhoides suffered all through his life from a serious hearing problem, which eventually rendered him almost totally deafness.
In 1866 Rhoides published his notorious novel The Papess Joanne, an exploration of the legend of Pope Joan, a supposed female pope who reigned some time in the Middle Ages. Though a romantic novel, Rhoides asserted it contained conclusive evidence that Pope Joan truly existed and that the Catholic Church had been attempting to cover up the fact for centuries. The book was controversial, and led to his ex-communication from the Greek Orthodox Church.
Rhoides often adopted a clear-cut critical stance against the romanticism in literature and poetry and often was poignant and sarcastic to the romance writers and poets of his time. Rhoides, amongst his numerous translations, became the first to translate the works of Edgar Allan Poe into Greek.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
April 27, 2018
Απολαυστικό βιβλίο.
Κατά τα άλλα, Ροΐδη σε μονοτονικό ρε χαβαλέδες;
Κατά τα άλλα, Ροΐδη σε μονοτονικό ρε χαβαλέδες;
March 16, 2020
Ομολογώ ότι δεν έχω ξαναδιαβάσει Ροΐδη, οποτε η άποψη που εκφράζω βασίζεται μόνο σε αυτό το μικρό δείγμα.
Ελιτιστής και όχι κριτικός ή σατιρικός (η σάτιρα εξάλλου πρέπει να στρέφεται κατά της εξουσίας). Αριστοκρατικής καταγωγής, άλλωστε, δεν κρύβει την περιφρόνησή του προς αυτούς που... έχοντας ένα μικρό χωράφι ή μια καλύβα ή μια μικρή σύνταξη, έχουν λύσει το πρόβλημά τους(!) Για τον Ροΐδη, οι Έλληνες λογοτέχνες και ποιητές δεν αξίζουν σχεδόν τίποτα, και ο μόνος τρόπος να αναδειχθεί κανείς είναι να έχει μέσον. Ευτυχώς, ήρθε το τέλος του 19ου αιώνα και ο 20ος αιώνας να τον διαψεύσει με πλήθος μεγάλων Ελλήνων λογοτεχνών (Παπαδιαμάντης, Γρυπάρης, Βιζυηνός, Παλαμάς, Σουρής, Θεοτόκης, κ.ά.)
Κατά τα άλλα, και αν εξαιρέσουμε την καθαρεύουσα η οποία προσθέτει ένα ενδιαφέρον στην ανάγνωση, ένιωθα σαν να ακούω κανένα θαμώνα καφενείου από αυτούς που δεν αφήνει σε χλωρό κλαρί ο Ροΐδης - και που πράγματι δεν έχουν αλλάξει σχεδόν καθόλου από τότε. Κατακρίνει τον ελληνικό λαό για τα άπειρα ελαττώματά του (τα οποία, φυσικά, ποτέ δεν αφορούν τον ίδιο που τα κατακρίνει, παρά μόνο τους άλλους), αλλά μόνο περιστασιακά τα βάζει με την εξουσία και πιο πολύ φαίνεται να κατηγορεί τους πεινασμένους και αμόρφωτους που δεν χόρτασαν και δεν μορφώθηκαν. Εξάλλου, όπως λέει, στην Ελλάδα δεν υπάρχει ταξικός διαχωρισμός γιατί σπανίζουν τόσο αυτοί που τρώνε κάθε μέρα φασιανό, όσο και αυτοί που δεν βρίσκουν ούτε ένα ξεροκόμματο για να ξεγελάσουν την πείνα τους!
Σε άλλα σημεία, ήταν λες και διάβαζα αποφθέγματα στο Facebook: μόνο ατάκες και εξυπνάδες για εντυπωσιασμό και καμία ουσία. Καμία ανάλυση και κριτική σκέψη. Δεν ξέρω αν στα μέσα του 19ου αιώνα οι απόψεις αυτές ήταν φρέσκιες και είχαν να προσφέρουν κάτι, πάντως σήμερα μου μοιάζουν τόσο παλιές και σκουριασμένες όσο αυτές που πολεμάει ο ίδιος ο συγγραφέας.
Ελιτιστής και όχι κριτικός ή σατιρικός (η σάτιρα εξάλλου πρέπει να στρέφεται κατά της εξουσίας). Αριστοκρατικής καταγωγής, άλλωστε, δεν κρύβει την περιφρόνησή του προς αυτούς που... έχοντας ένα μικρό χωράφι ή μια καλύβα ή μια μικρή σύνταξη, έχουν λύσει το πρόβλημά τους(!) Για τον Ροΐδη, οι Έλληνες λογοτέχνες και ποιητές δεν αξίζουν σχεδόν τίποτα, και ο μόνος τρόπος να αναδειχθεί κανείς είναι να έχει μέσον. Ευτυχώς, ήρθε το τέλος του 19ου αιώνα και ο 20ος αιώνας να τον διαψεύσει με πλήθος μεγάλων Ελλήνων λογοτεχνών (Παπαδιαμάντης, Γρυπάρης, Βιζυηνός, Παλαμάς, Σουρής, Θεοτόκης, κ.ά.)
Κατά τα άλλα, και αν εξαιρέσουμε την καθαρεύουσα η οποία προσθέτει ένα ενδιαφέρον στην ανάγνωση, ένιωθα σαν να ακούω κανένα θαμώνα καφενείου από αυτούς που δεν αφήνει σε χλωρό κλαρί ο Ροΐδης - και που πράγματι δεν έχουν αλλάξει σχεδόν καθόλου από τότε. Κατακρίνει τον ελληνικό λαό για τα άπειρα ελαττώματά του (τα οποία, φυσικά, ποτέ δεν αφορούν τον ίδιο που τα κατακρίνει, παρά μόνο τους άλλους), αλλά μόνο περιστασιακά τα βάζει με την εξουσία και πιο πολύ φαίνεται να κατηγορεί τους πεινασμένους και αμόρφωτους που δεν χόρτασαν και δεν μορφώθηκαν. Εξάλλου, όπως λέει, στην Ελλάδα δεν υπάρχει ταξικός διαχωρισμός γιατί σπανίζουν τόσο αυτοί που τρώνε κάθε μέρα φασιανό, όσο και αυτοί που δεν βρίσκουν ούτε ένα ξεροκόμματο για να ξεγελάσουν την πείνα τους!
Σε άλλα σημεία, ήταν λες και διάβαζα αποφθέγματα στο Facebook: μόνο ατάκες και εξυπνάδες για εντυπωσιασμό και καμία ουσία. Καμία ανάλυση και κριτική σκέψη. Δεν ξέρω αν στα μέσα του 19ου αιώνα οι απόψεις αυτές ήταν φρέσκιες και είχαν να προσφέρουν κάτι, πάντως σήμερα μου μοιάζουν τόσο παλιές και σκουριασμένες όσο αυτές που πολεμάει ο ίδιος ο συγγραφέας.
October 28, 2016
Δεν είναι ο Ροΐδης μπροστά από την εποχή του, εμείς έχουμε μείνει απαράλλαχτοι. Η ροΐδειος γλώσσα σε μονοτονικό λίγο ξενίζει, γιατί ως νεοέλληνας έχανα τις δοτικές και πολλές φορές διάβαζα δυο φοές για να καταλάβω τη σύνταξη. "Αι μάγισσαι του Μεσαιώνος" ήταν το καλύτερο τμήμα του βιβλίου.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews