Lalaland

by Αλεξάνδρα Κ*

Η Λου κι ο Τομά είναι δεκαεννέα. Δεν θέλουν να σώσουν τον κόσμο. Δεν θέλουν να σώσουν τη χώρα. Θέλουν μόνο να ερωτευτούν.

Φέτος το καλοκαίρι η Λου και ο Τομά αποφασίζουν να μη σώσουν τον κόσμο. Αλλά ούτε και τον εαυτό τους. Ενώ η χώρα πίσω τους βουλιάζει, ανεβαίνουν σ’ ένα νησί που πλέει μόνο του στο Αιγαίο και αρχίζουν να μπερδεύονται γλυκά με άλλους δραπέτες:

Τον Μίστερ Μυστήριο, που θα εξελιχθεί στον Μεγάλο Αδιέξοδο Έρωτα του Λου. Τη Φρειδερίκη, την πιο επικριτική γάτα της Μεσογείου. Τον Πάνο Ψυ, τον άνθρωπο με την πιο βαρετή ζωή του ανατολικού ημισφαιρίου. Τη Μίλβα, την πιο χιπ 70άρα του κόσμου. Τη φονική Σύνθια, τον πιο γλυκό άνθρωπο που καταζήτησε ποτέ η αστυνομία. Κι ένα ολόκληρο σμήνος μαγικών πλασμάτων ακόμη που θα έπρεπε να είναι ήδη φυλακή για υπερβολική αναισθησία, απαγορευτική ομορφιά και ανεπίτρεπτη καλοσύνη, αλλά που βρήκαν γρήγορα καταφύγιο στο νησί όπου όλα επιτρέπονται.

Όσο το καλοκαίρι προχωρά, η Λου και ο Τομά βρίσκονται μπλεγμένοι με ανθρώπους και καταστάσεις που ποτέ δεν είχαν φανταστεί πως υπήρχαν εκεί έξω. Κι όσο πολύ μπλέκονται, τόσο απομακρύνονται από τον δεκαεννιάχρονο εαυτό τους.

Κινδυνεύουν, ερωτεύονται, γκρινιάζουν, απελπίζονται, μαλώνουν, γελάνε δυνατά και υποφέρουν ό,τι χρειάζεται να περάσει κανείς για να γίνει “μεγάλος”: Ωραίες Μικρές Ιστορίες. Τι θα μείνει στο τέλος; Η Λου και ο Τομά. Αλλιώς και αλλού.

Genres: Young Adult, Romance

320 pages, Paperback

First published May 1, 2012

About the author

Η Αλεξάνδρα Κ* γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1985. Σπούδασε θέατρο στη σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, στο Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου και στη σχολή της Stella Adler στη Νέα Υόρκη. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα σεναρίου (Gotham Writers, NY) και θεατρικής γραφής (Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου, Αθήνα), ενώ παράλληλα άρχισε να αρθρογραφεί για εφημερίδες και περιοδικά. Εργάστηκε για λίγο ως ηθοποιός. Σήμερα ασχολείται πια συστηματικά με τη συγγραφή (θεατρικά έργα, παιδικά βιβλία, σενάρια, άρθρα και κείμενα διαφημίσεων), είναι συντάκτρια του "Cosmopolitan" και αγαπάει να πειραματίζεται με διαφορετικά είδη βιβλίων.. "Η πιο παράξενη ιστορία του κόσμου είναι το πρώτο της βιβλίο".

Reviews

[Eleni Spanou (Overtheplace)]

Είναι περίεργο το τι συμβαίνει με μερικά βιβλία. Το συγκεκριμένο με έπιασε απροετοίμαστη με το πόσο καλό ήταν και το πόσο με επηρέασε, είναι μια ιστορία δύο παιδιών που δεν νιώθουν έτοιμα για τις ευθύνες του ενήλικου κόσμου και περνούν ένα καθοριστικό καλοκαίρι στη Μύκονο γεμάτο εμπειρίες και ανθρώπους. Εμπειρίες ξέγνοιαστες, ερωτεύσιμες, αστείες αλλά και εμπειρίες γεμάτες σκοτάδι, πόνο και απωθημένα. Ήταν χαρούμενο αλλά ορισμένες στιγμές βουτούσε στα άβατα της ελληνικής σαπισμένης κοινωνίας. Ήταν αισιόδοξο, αλλά η μανία φυγής του σε πονούσε. Ήταν ανάλαφρο, αλλά στις κρίσεις πανικού βάραινε. Ήταν πολλά πράγματα μαζί. Δεν συνειδητοποίησα ότι κρατούσα την αναπνοή μου μέχρι και που διάβασα τις τελευταίες λέξεις του -από το Skam της δεύτερης σεζόν είχα να πάθω κάτι τέτοιο- και στο τέλος του μπόρεσα μόνο να ηρεμήσω. Πανέμορφο, ιδιαίτερο με μία συγγραφέα που έχω συμπαθήσει άπειρα.

[Constantina]

Πολύ πολύ γλυκό καλοκαιρινό ανάγνωσμα που σε αφήνει με όμορφα συναισθήματα :)

[Rêve]

Γενικά έχω την ιδιοτροπία να αποφεύγω -εν συνειδήσει και μη- τους Έλληνες συγγραφείς (εκτός φυσικά απο Βαμβουνάκη, η Μάρω είναι ευαγγέλιο θα το λέω σε κάθε ζωή), αλλά ένα περίεργο πράγμα με την Αλεξάνδρα Κ. (της οποίας την ύπαρξη και ταλέντο ανακάλυψα πρόσφατα από τις Ηρωίδες στο mega), δεν δυσκολεύτηκα καθόλου να πειστώ και να αναζητήσω τη lalaland στο κοντινότερο κατάστημα.

Αν θέλετε ένα βιβλίο με υψηλά νοήματα, μια αδιανόητα πρωτότυπη πλοκή, ακατανόητους εν τω βάθει χαρακτήρες, φερέφωνα για (αμπελο)φιλοσοφίες που προάγουν το πνεύμα σας και σας στέλνουν αδιάβαστους διερωτώμενοι "μα τι στο καλό διάβασα τώρα?!?!" ανά 15 αράδες, αυτό το βιβλίο δεν είναι ούτε κατά διάνοια για σας.

Αν όμως ψάχνετε κάτι που καταφέρνει να είναι φρέσκο, διασκεδαστικό, εξαιρετικά αστείο και σαρκαστικό, διαβάζεται μονομιάς κι είναι ανάλαφρο χωρίς να γίνεται σαχλό, δοσμένο με το μοναδικό ύφος της Αλεξάνδρας Κ.(το δυνατότερο κατ'εμέ χαρτί της), τότε η Lalaland είναι ιδανικός προορισμός.

Τι είναι η Lalaland λοιπόν;
Η Αλεξάνδρα Κ. καταλήγει πως είναι μια ιστορία αγάπης. Προσωπικά θα διαφωνήσω. Για μένα είναι μια ιστορία ενηλικίωσης, αυτή η λεπτή κι αξιοσημείωτη διαφορά που μας συμβαίνει μια και καλή στη ζωή μας, που ακόμη και μέσα σε ένα μήνα από κοριτσάκια κ αγοράκια γινόμαστε γυναίκες και άνδρες, της αναπόφευκτης αλλαγής που συμβαίνει μέσα μας όταν αποφασίσουμε πως η ζωή ξεκινάει εκεί που τελειώνει αυτή η ρημάδα η comfort zone τέλος πάντων κι ανακαλύπτεις όλους τους κόσμους που κρύβονται μέσα σε αυτόν εδώ ή πως ο δικός σου χωράει και σε άλλους μεγαλύτερους που διψούν για ανακάλυψη και δε θα σε ρωτήσουν κιόλας!
Κι από την άλλη είναι μια ιστορία για τον -μη σας ξεγελαει η καλογυαλισμενη βιτρινα- χαοτικό κόσμο των μεγάλων (αλλά όχι απαραίτητα κι ενηλίκων) όπου το ρεάλ από το σουρεάλ είναι ένα τσιγάρο δρόμος.

Σε ένα σημείο μόνο διαφωνήσαμε με την Αλεξάνδρα Κ. Σε κανένα κόσμο, σε κανένα παράλληλο σύμπαν και σε καμιά πραγματικότητα, και με καμία θεϊκή παρέμβαση δε θα συνέβαιναν οι τελευταίες 3 σελίδες. Αλλά στη Lalaland, πάλι, θα μου πεις, όλα είναι δυνατά.

Αν λοιπόν, αυτή την άνοιξη, πήρε το μάτι σας στο Μετρό του Ευαγγελισμού μια τύπισσα να κάνει δυο φορές τον γύρο του πάρκου για να τελειώσει το κεφάλαιο, αν σας σκουντούσε επανελειμμένα σε όλη τη διαδρομή της κόκκινης γραμμής μπρος και πίσω, ή αν την ακούγατε να γελάει μόνη της στο 732 τα βράδια, ήμουν εγώ να ξέρετε.
Είχα βρει τη Lalaland

[Χριστίνα]

Πολυ ευχαριστο βιβλιο με μια αστεια και γλυκια ιστορια ενηλικιωσης. Μπορει να μου αρεσε πολυ επειδη ηλικιακα ειμαι κοντα με την πρωταγωνιστρια και μπορω να ταυτιστω μαζι της και με τους προβληματισμους της. Δεν ειναι κανα βαρυ βιβλιο φυσικα που να σε κανει να προβληματιζεσαι για μερες, αλλα η φρεσκια και γρηγορη γραφη της συγγραφεος σε κραταει μεχρι τελους και πολλες απο τις σκεψεις αλλα και τις πραξεις των ηρωων τις κανουμε ολοι καποια στιγμη στη ζωη μας! Προσωπικα, το διασκεδασα πολυ!

[Philio]

Το βιβλίο αυτό ήταν δώρο, αλλά με την Αλεξανδρα Κ* ένιωθα πάντα ένα είδος οικειότητας, και αυτός που το δώρισε το ήξερε ήδη (βλ.τηλεοπτικη σειρα "Ηρωίδες" και τίτλο δανεισμένο από τραγούδι της Μ.Φαφούτη). Γράφει λες και δεν ανήκει στη γενιά της, γράφοντας όμως για τη γενια της. Συνδέω εδώ το μόνο αρνητικό σχόλιο για το βιβλίο: η Λου/Ελίζα δεν μοιάζει με 20χρονο κορίτσι στα 2012 (έτος κυκλοφορίας του βιβλίου και εξέλιξης της ιστορίας).

Μύκονος, καλοκαίρι, δύο φίλοι στα πρώτα βήματα προς την πολυπόθητη ανεξαρτησία τους, η οποία πάει χεράκι με την αναζήτηση του εαυτού/του μέλλοντος/του πού παμε/τι θα γίνουμε όταν μεγαλώσουμε. Ένα κορίτσι που δεν νιώθει οικεία μεσα σε κόσμο γίνεται το it girl του νησιού, ενω ταυτόχρονα ανακαλυπτει άγνωστες πτυχές της και κλαίει με καθε ευκαιρία. Αιτία: δύο συν ένα άντρες που γνωρίζει σε αυτές τις διακοπές. Δε θα πω άλλα για την ιστορία, γιατί στην ουσία η εξέλιξη αυτής αποκαλύπτει φράσεις για υπογράμμιση.

Για μένα το βιβλίο είναι 50% η ιστορία και 50% η συγγραφέας, η προσωπικότητα της οποίας είναι αναπόσπαστη από τους χαρακτήρες που γεννά. Χωρίς να διαβάσει κανείς το βιογραφικο της σκέφτεται: γενιά cosmopolitan, γενιά sex and the city, γενιά tumblr, τα blog σε έξαρση, τα έντυπα σε κρίση. Το χιούμορ της χτυπάει (δική μου) φλέβα, αλλά δε θα αρέσει σε όλους. Αν είσαι ρομαντικός και κυνικός μαζί, αν είσαι απελπισμένος αλλά με θράσος, αν είσαι νέος αλλά αταίριαστος με τους περισσότερους της γενιάς σου, αν δε θες να ελπίζεις στο happy ending...αλλά το σκέφτεσαι είναι για σένα.
Αν, επίσης, αγαπάς το καλοκαίρι άστο για τον Μάη, γιατί θα ονειρεύεσαι παραλίες, άμμο στα μαγιω, βεράντες και παγωμένα ποτά.

Για μένα είναι σχεδόν 5⭐️ (δεν μπορούσα να αφήσω τους ήρωες στο σπίτι, αλλά δεν ξαφνιάστικα με καμία από τις εξελίξεις - βλ.γενιά sex and the city too).

[Vasiliki]

4,5 για την ακρίβεια αλλά ας όψεται (αγαπητό Goodreads βάλε επιτέλους την επιλογή του πολυπόθητου μισού στις κριτικές! - και το Goodreads με άκουσε). Αρκετά με τα άσχετα, και με έκδηλη την επιρροή της Αλεξάνδρας Κ* ας γράψω κι εγώ δυο λόγια. Έχοντας δει τις Ηρωίδες στο Mega και έχοντας διαπιστώσει με έκπληξη και χαρά την μεγάλη διαφοροποίηση της Κ* από άλλους τεχνίτες της (συγ)γραφής, διάβασα και το Lalaland. Και δεν με απογοήτευσε. Λατρεύω τη γραφή της, ιδιαίτερη αλλά προσεγμένη που δεν βασίζεται να πουλήσει εξυπναδίστικα κλίσε. Φτιάχνει τις δικές της απίστευτες "εξυπναδίστικες" ατάκες και στις σερβίρει με λιτότητα και με άρρηκτη σύνδεση τόσο με το στόρι όσο και με τους ήρωες, κοινώς δεν γράφει "αστεία" απλώς για να είναι αστεία. Εντυπωσιάστηκα και με το λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί σε ένα αντικειμενικά ελαφρύ (και δεν το λέω αρνητικά σε καμία περίπτωση) βιβλίο. Η Αλεξάνδρα Κ* ξεχωρίζει πράγματι, φέρνει κάτι πολύ διαφορετικό στη λογοτεχνική σκηνή.

[Eirini Baklesi]

Μου αρεσε πααααρα πολυ αυτο το βιβλιο ενω δεν το περιμενα! Μου αρεσε που οι ηρωες τουυ ηταν πιο ανθρωπένιοι και οχι τελοιοι! Λατρεψα τον τροπο που αφηγουνταν τα πραγματα η πρωταγωνιστρια, με εναν τροπο που με εκανε να γελαω "απεξω μου " (που σπανια κανω με βιβλια και ταινιες), εχοντας πολυ χιουμορ ακομα και με πραγματα στα ορια του τραγικου! με εκανε να θελω να διαβασω τι θα τους συμβει στη συνεχεια και οταν τελειωσε αληθεια στεναχωρηθηκα!
Πολυ καλο βιβλιο ειδικα για διακοπες και ειδικα για young adults! Το συστηνω!

[Maria Samb]

Λοιπόν οσο διάβαζα το βιβλιο, μου άρεσε ομως κετα κατάλαβα οτι ηταν υπερβολικη η ολη κατάσταση και πολυ εύκολη η μεταβολή του χαρακτήρα της Λου. Επίσης αφου η περιγραφή λέει και για τον Τομα καλο θα ηταν η ιστορία να μοιράζεται δίκαια και στους δυο. Ο Τομα ηταν σαν καλεσμενος σε κάποια κεφάλαια. Λάτρεψα την Συνθια και θα ήθελα λιγο πιο πολυ με αυτην αλλα ένταξη. Αυτά

[Brb25]

Είμαι 21 και διάβασα σε 2 μέρες, 2 βραδιά βασικά το lalaland αντί να διαβάσω ναυτασφαλίσεις που δίνω σήμερα. Την Αλεξάνδρα την γνώρισα στις ηρωίδες (τι πιο συνηθες θα πει κανείς) και μετά στους αχινούς της που ψιλοέπιασα το νοήμα αλλά και όχι και μετά στην Παρθένο Μαρία που ήταν αυτό που περίμενα από την εποχή των ηρωίδων. Μια τύπισσα που γράφει όλα όσα θέλουμε να πούμε όλες αλλά δεν λέμε και δεν τα γράφει τόσο δυσνόητα τα νοήματα της ζωής - όπως στους αχινούς - για να καταλαβαίνουμε και οι οχι και τόσο βιβλιοφάγοι και διαβαστεροί. Το lalaland, τώρα, με έκανε να ταυτιστώ -φταίει η ονειροπαρμένη ηλικία- . Ταυτίστηκα με την λου στις αρχές της που δεν είχε ερωτευτεί ποτέ κανέναν, που ήταν καταθλιπτική, αγοραφοβική και έψαχνε το νόημα. Είχε ανθρώπους γύρω της που διψουσαν για ζωή -συνήθως όλοι έχουμε ακόμα και οι πιο αντικοινωνικοί απο εμάς- αλλά αυτή ένιωθε εκτός. Μέχρι που συνειδητοποίησε ότι είχε κάτι που της άρεσε και της έδινε νόημα, την φωτογραφία. Και κάπως μετά μπήκαν όλα σε σειρά, κάπως μπόρεσε να ερωτευτεί και να αγαπήσει, να αφεθεί, να προσπεράσει λίγο τις 528χιλιάδες φοβίες της, να βρει ένα όνειρο σε μια άλλη πόλη να την περίμενει, σ αυτήν που όλοι ψάχνουν το όνειρο, να ζήσει. Δε ξέρω αν την δύναμη την πήρε από την lalaland, την πόλη που μπορείς ακόμα να ονειρεύεσαι στην χώρα που σου χει κόψει τα όνειρα γιατί είναι ακριβά. Δε ξέρω αν την βρήκε στον έρωτα η αν την βρηκε στην απλή πραγματικότητα που συνειδητοποιείς ότι κάτι πρέπει να κάνεις με τη ζωή σου ακόμα και αν έχεις φραγκάτους γονείς. Μπορεί σε όλα μαζι. Κάπου στην αρχή του τελευταίου κεφαλαίου, η λου αναφέρει ότι ανήκει στους τυχερούς με την πολυτέλεια των επιλογών, της κατάθλιψης και των αδιέξοδων ερώτων. Και με νευρίασε γιατί με έκανε να δω πιο πολύ εμένα. Που 4 χρόνια σπουδάζω σε μια σχολή που δεν γουστάρω αλλά εχω την πολυτέλεια να λέω ότι δεν είμαι καλά και να μένω σπίτι όταν γουστάρω, γιατί υπάρχει κάποιος να μου πληρώνει το νοίκι και το φαΐ κάθε μήνα. Και ναι αυτό είναι πολυτέλεια. Όσο και αν δεν μας αρέσει, η ύπαρξη και μόνο χρόνου να μιλήσουμε για οτιδήποτε δεν μας αρέσει στη ζωή μας είναι πολυτέλεια, που άλλοι δεν την έχουν η δεν προλαβαίνουν να την σκεφτούν καν. Θα ήθελα να είμαι η λου, η λου που βρίσκει το νόημα της και τον έρωτα της και φεύγει. Ξέρω ότι δεν θα είμαι ποτέ η λου κ ότι θα συμβιβαστώ άλλα 54 χρόνια σε μια δουλειά που δεν θα μ αρέσει. Κι αν ερωτευτώ ποτέ ένα καλοκαίρι στην Μύκονο θα τελειώσει εκεί, γιατί στην πραγματικότητα έξω από τα βιβλία όλοι φοβόμαστε και μένουμε στα σίγουρα. Κι ίσως γυρίσω σε κάποιον σίγουρο γκομενο της Αθήνας σαν τον φεθ, που ναι είναι η καλή περίπτωση γκόμενου, ναι είναι το καλό παιδί και όχι ο μαλάκας, κάνει ακόμα και καλό σεξ αλλά ποτέ δεν έχει το κάτι παραπάνω. Αυτό που σε κάνει να νιώθεις ότι είσαι στη lalaland κι όχι σ' ένα διαμέρισμα της Αθήνας που αρχίζει και ζεσταίνει για να σε προετοιμάσει για τα χειρότερα. (Τον Αύγουστο στην Αθήνα). Ίσως πάλι είμαι απαισιόδοξη και ίσως κάπου να υπάρχει η lalaland και εκεί όλοι να μεταμφιεζόμαστε σε αυτούς που θέλουμε να γίνουμε, αυτούς τους γαμάτους τύπους που βλέπουμε κάθε βράδυ στον ύπνο μας και κάνουν πράγματα που εμείς δεν θα κάναμε ποτέ στην αληθινή μας ζωή. Ίσως πάλι την lalaland να πρέπει να την φτιάξουμε εμείς για εμάς και δεν πρέπει να την περιμένουμε σε κάποιο μακρινό νησί η σε κάποιον έρωτα των 5 σκαστών ημερών που θα χουμε παρει άδεια από την κωλοδουλειά και θα χουμε φύγει απ την Αθήνα. Δε ξέρω, ξέρω ότι αγάπησα την lalaland και την Αλεξάνδρα περισσότερο, γιατί κάπως έγραψε πάλι και για εμάς, εμάς που δεν έχουμε ερωτευτεί ποτέ και θέλουμε να ερωτευτούμε και να ζήσουμε όσο κανένας άλλος, αλλά φοβόμαστε γιατί πάντα φοβόμαστε. Αυτούς που θέλουν να τα παρατήσουν όλα και όλους και να κάνουν κάτι εκτός νόρμας αλλά δεν το κάνουν ποτέ τελικά γιατί δε θέλουν να απογοητεύσουν τους δικούς τους. Αυτούς που φοβούνται να πουν ότι έκαναν μαλακίες επιλογές και ρίχνουν την ευθύνη στους άλλους γιατί πάντα είναι πιο εύκολο να ρίχνεις την ευθύνη στους άλλους. Κι αυτούς που δεν θα σταματήσουν ποτέ να ονειρεύονται την lalaland, θα συνεχίσουν να ακούνε τα βράδια κόρε ύδρο, λεξ, τσανακλίδου και διονυσίου εναλλάξ, να διαβάζουν ότι εναλλακτικό υπάρχει από ελληνική λογοτεχνία νομίζοντας ότι είναι εναλλακτικοί και πάντα θα περιμένουν κάποιον Νίκο να τους αγαπήσει. Όπως δεν τους αγάπησε ποτέ κανείς, κάποιον που θα καταλάβει χωρίς να χρειάζονται λέξεις. Κάποιον που θα πει είμαι εδώ. Τόσο απλά χωρίς αλλά λόγια και φανφάρες. Αυτό δεν περιμένουμε άλλωστε όλοι μας;

[Τύπισσα]

Μόλις γύρισα και την τελευταία σελίδα του βιβλίου.Μεταξυ γέλιου και κλάματος κατατασω το βιβλίο στα 5 καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει.Φανταστικη η γραφή της συγγραφέως και την ευχαριστώ θερμά για ολα τα συναισθήματα που με έκανε να νιώσω.

[Drottnigu]

«Για τις επόμενες δέκα μέρες ο ήλιος θα στεκόταν νυχθημερόν πάνω από τη Lalaland. Μετά τις δέκα μέρες θα ακολουθούσε την συνήθη πορεία του, η παραλία θα ερήμωνε ή θα μετοικούσε εκεί κάποιος άλλος θνησιγενής έρωτας, και ύστερα άλλος και άλλος και η ζωή θα συνεχιζόταν κανονικά.»

[Mary✨]

In love

[Seleena Noted 90]

Ωραία μας τα είπες Αλεξάνδρα Κ*... Θα διαβάσω και τα υπόλοιπα.

[KonstantinosWalsh KonstantinosWalsh]

Το βιβλίο το ξεκίνησα λόγω Αλεξάνδρας (από ηρωϊδες και σαπούνι) και απλά είμαι τόσο χαρούμενος που έπραξα κάτι τέτοιο. Μια εξαιρετική ιδέα στην Ελλάδα που μόλις τότε είχε αρχίσει να καταρρέει και για μια κοπέλα της διπλανής πόρτας που παράλληλα είναι τόσο μοναδική. Όλοι οι χαρακτήρες άνθρωποι με τους οποίους μπορείς να ταυτιστείς, με ιστορίες και παθήματα αληθινά και καθημερινά. Αν και γενικά είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι η λογοτεχνεία στην Ελλάδα έχει πεθάνει (λόγω Δημουλίδου και λοιπών συγγραφι-θείτσων) ευτυχώς υπάρχει η Αλεξάνδρα και άλλοι αξιόλογοι λογοτέχνες που μου δείχνουν πόσο λάθος κάνω.

[Γεωργια]

..