Тихий Дон. В двух томах. Том 1. Книги 1, 2

by Mikhail Sholokhov, Михаил Александрович Шолохов

Η τσαρική Ρωσία, στο πρώτο τέταρτο του 20ού αιώνα: η πτώση του τσάρου, η επανάσταση, ο εμφύλιος. Οι Κοζάκοι της περιοχής του ποταμού Ντον βιώνουν τα συνταρακτικά γεγονότα. Οι Μελέχωφ είναι χαρακτηριστικοί Κοζάκοι· εργατικοί και δυναμικοί, ατίθασοι και ανυπότακτοι.

Το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου βρίσκει τα αδέρφια Πέτρο και Γρηγόρη στην πρώτη γραμμή. Ταυτόχρονα, τα κελεύσματα της μεγάλης πολιτικοκοινωνικής αλλαγής που έρχεται δεν αφήνουν ασυγκίνητο τον Γρηγόρη· προβληματίζεται, αμφισβητεί, διεκδικεί, επαναστατεί. Ένας Κοζάκος μετατρέπεται σε Μπολσεβίκο. Η Οκτωβριανή Επανάσταση, οι αντιξοότητες, ο μόχθος και η θυσία, μέσα από τα μάτια των ατίθασων και ανυπότακτων Κοζάκων...

Genres: Fiction

656 pages, Hardcover

Published January 1, 1980

About the author

Mikhail Aleksandrovich Sholokhov was awarded the 1965 Nobel Prize in Literature "for the artistic power and integrity with which, in his epic of the Don, he has given expression to a historic phase in the life of the Russian people."

Reviews

[Allexiss · Rating 5 out of 5]

"Тихият Дон I" прочетена. Накратко мога да каже, че Шолохов още повече ме убеди и вглъби в руската литература и селският живот през XX век.
Баталните сцени бяха много реалистични, любовта малко ми убягна в края на книгата, а отдадеността на казака на фронта и готовността на всичко за родината ме вдъхновиха особено много. Липсваше ми само по-голяма разгърнатост на любовта между Аксиния и Григорий. Очаквам огромна кулминация в част II.
А дотогава, за да си събера мислите и за да прочета повече на Октомврийската революция и Гражданската война, ще отпочина с нещо по-леко.
И не на последно място станицата беше разгърната много добре, картините на селото бяха много докосващи и чувствени. Отведоха ме направо в Мелеховата къща.
"В години на смут и разврат не съдете, братя, своя брат."

[Tina Argirova · Rating 5 out of 5]

Прочитала книгу - будто жизнь прожила. И какую! Как тяжело людям жилось, а в рамках истории не так и давно было. Очень актуально, особенно в свете последних войн. Интересно было почитать про отношение белых, повстанцев и коммунистов, про то, какие кадры по каждую сторону встречались. Книга совсем не агитка, а очень честно подсвечивает все «хорошее» или «плохое» в каждой стороне. Интересно было почитать, какую роль играли «наши уважаемые партнеры» из-за бугра - вот уж по правде, ничего не поменялось. Хочу, ко всему прочему, отметить, насколько вкусная, хлесткая речь повествования. В этом я категорически согласна с Горьким - «Тихий Дон» играет важную культурно-историческую роль

[Bahman Bahman · Rating 5 out of 5]

"از آن پس او به ندرت دیده در دیده شد، حتی هرگز در اجتماعات قزاق‌ها شرکت نکرد. تنها و منزوی در خانه پرت افتاده‌اش در کنار دون بسر می‌برد. در دهکده داستان‌های عجیبی درباره‌اش گفته می‌شد. پسر بچه‌هایی که گوساله‌ها را در چمن‌زارهای آن‌سوی جاده به چرا می‌بردند حکایت می‌کردند که عصر یک روز هنگام غروب آفتاب دیدندش که زن خود را سردست گرفته تا پشته‎ای که گورستان تاتارهاست می‌برد. آنچه پروکوفی زنش را با پوستین خود پوشاند و به خانه باز برد. مردم ده برای توضیح این رفتار حیرت انگیز هزارگونه حدس و گمان می‌زدند. زن‌ها چندان پرگوئی می‌کردند که وقت آن‌که سر یکدیگر را شپش بجویند نیز نداشتند. درباره‎ی زن پروکوفی نیز شایعات فراوان بود. برخی می‌گفتند زیبائی خیره کننده‌ای دارد و برخی دیگر برخلاف آن معتقد بودند. مطلب هنگامی روشن شد که یمی از بی چشم و روترین زنان به نام ماورا- زن یک سرباز- به بهانه‌ی گرفتن کمی خمیرمایه به خانه پروکوفی شتافت. پروکوفی برای آوردن مایه به زیر زمین رفت و ماورا فرصت یافت تا کشف کند که لعبتی ترکی که پروکوفی به غنیمت آورده چیز بسیار حرف مفتی است."