What do you think?
Rate this book
Μυθιστόρημα
Ημιτελές, αδημοσίευτο εν ζωή έργο της ποιήτριας που πρέπει να γράφτηκε το Καλοκαίρι του 1926, όταν παραθέριζε στη Φτέρη του Αιγίου.
Πρωτοεκδόθηκε στον τόμο των Απάντων της (εκδ. Αστάρτη, 1982) με επιμέλεια του Τάκη Μενδράκου.
Πρωτοεκδόθηκε στον τόμο των Απάντων της (εκδ. Αστάρτη, 1982) με επιμέλεια του Τάκη Μενδράκου.
104 pages, ebook
First published January 1, 1982
1 person is currently reading
9 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
November 10, 2019
Πολύ σκωτσέζικο ντους το συγκεκριμένο βιβλίο. Ξεκίνησε τίμια με εύστοχο κοινωνικό σχολιασμό της αστικής τάξης της Αθήνας των '20s αλά Fitzerald με κεντρικό στοιχείο τον χαρακτήρα του ανικανοποίητου και την παρακμή, ενώ είχε πρώιμα φεμινιστικά στοιχεία που με το κατάλληλο χιούμορ θύμισαν έντονα την "Γερμανική Πανσιόν" της Μαίνσφιλντ.
Λίγο πριν την μέση έκανε μια κοιλιά που κόντεψε να με αναγκάσει σε dnf, μιας και η πλήρης απουσία συνοχής και σύνδεσης με τις προηγούμενες εξιστορήσεις οδήγησε σε εξαιρετικά ασύνδετη και κουραστική ανάγνωση (ακόμα και για τα δεδομένα ενός προσωπικού ημερολογίου όπως ήταν αυτό). Έγινε πολύ εσωτερικό, υπερβολικά εσωτερικό. Προς το τέλος όμως, εκεί μετά την σελ. 75 και για τις τελευταίες 30 ξαφνικά μετατράπηκε σε φοβερή ψυχανάλυση του έρωτα, των παρενεργειών του, του πόνου που φέρει πάντα μαζί και των θλιβερών φινάλε.
Ξεκίνησε με 2-3/5, έκανε ελεύθερη πτώση σε 1/5 και τράβηξε χειρόφρενο σε ένα αξιοπρεπέστατο 4/5. Γεγονός που, σε συνδυασμό με το ότι το συγκεκριμένο βιβλίο δεν πωλείται πουθενά αυτόνομο αλλά διαβάστηκε σε ψηφιακό αρχείο σχετικά πρόχειρο, με κάνει καχύποπτο σχετικά με το αν γράφτηκε όλο από το ίδιο χέρι, αυτό της Πολυδούρη, ή από περισσότερα. Σε κάθε περίπτωση, το τελευταίο κομμάτι είναι εξαιρετικό, δεν παραθέτω αποσπάσματα γιατί αυτά που μου άρεσαν ήταν πάρα πολλά.
Λίγο πριν την μέση έκανε μια κοιλιά που κόντεψε να με αναγκάσει σε dnf, μιας και η πλήρης απουσία συνοχής και σύνδεσης με τις προηγούμενες εξιστορήσεις οδήγησε σε εξαιρετικά ασύνδετη και κουραστική ανάγνωση (ακόμα και για τα δεδομένα ενός προσωπικού ημερολογίου όπως ήταν αυτό). Έγινε πολύ εσωτερικό, υπερβολικά εσωτερικό. Προς το τέλος όμως, εκεί μετά την σελ. 75 και για τις τελευταίες 30 ξαφνικά μετατράπηκε σε φοβερή ψυχανάλυση του έρωτα, των παρενεργειών του, του πόνου που φέρει πάντα μαζί και των θλιβερών φινάλε.
Ξεκίνησε με 2-3/5, έκανε ελεύθερη πτώση σε 1/5 και τράβηξε χειρόφρενο σε ένα αξιοπρεπέστατο 4/5. Γεγονός που, σε συνδυασμό με το ότι το συγκεκριμένο βιβλίο δεν πωλείται πουθενά αυτόνομο αλλά διαβάστηκε σε ψηφιακό αρχείο σχετικά πρόχειρο, με κάνει καχύποπτο σχετικά με το αν γράφτηκε όλο από το ίδιο χέρι, αυτό της Πολυδούρη, ή από περισσότερα. Σε κάθε περίπτωση, το τελευταίο κομμάτι είναι εξαιρετικό, δεν παραθέτω αποσπάσματα γιατί αυτά που μου άρεσαν ήταν πάρα πολλά.
Displaying 1 of 1 review