Мегастрашно. Мегакруто. Мегатяжело. Некоторые ходы взяты из Тарантино. Некоторые потом к себе взял Михаил Хазин. Но в остальном - это очень популярное объяснение природы истории России в 1990е. Рекомендую читать в паре со " Временем Березовского" Петра Авена. Накроет ещё сильнее.
Фильм "Олигарх" смотрел много раз - пусть даже и не целенаправленно, а случайно натыкаясь на него время от времени по ТВ. Хорошее кино, но книга, как это часто бывает, оказалась лучше. Ну и как-то не догадывался до этого, что главный герой списан с Березовского (для закрепления эффекта можно страницу в Вики потом полистать).
იული დუბოვი ბიზნესმენია. ინტერვიუებშიც ეტყობა - სხარტი გონების კაცი უნდა იყოს, სწრაფი პასუხებით და კიდევ უფრო სწრაფად მორბენალი თვალებით. ბორის ბერეზოვსკისთან და ბადრი პატარკაციშვილთან ერთად ვიყავი მანქანების ბიზნესში ჩართულიო. სწორედ ამას, უეცრად უზარმაზარ ტორტად ქცეულ დაუნაწილებელ ქვეყანაში მოფუსფუსე სწრაფადმოფიქრალი მტაცებლების ამბებს ეხება ეს სქელტანიანი რომანი, რომლის პირველი ნაწილი ბიზნესმენისთვის გასაოცარი ოსტატობით არის ნაწერი, მერე კი თანდათან უფერულდება და ბოლოში უსახურად იფერფლება. მაგრამ დუბოვმა რომ კარად იცის 90-იანების რუსული ბიზნესი და დიდ ფულს თან მოყოლილი სიმძიმეები ეს ნაღდია. ამ წიგნის მიხედვთაა გადაღებული მხატვრული ფილმი "ოლიგარქი" და მიუხედავად იმისა, რომ წიგნს ორ ვარსკვლავს ვუწერ, ჩემი აზრით ფილმზე მაინც გაცილებით უკეთესია - დაუნდობელი და საინტერესო - ისეთი როგორიც იყო გასული საუკუნის 90-იანები.