Κατ’ αρχήν, υπέροχα τα σχέδια του Δ. Καλοκύρη, αντάξια της γενιάς παραμυθιών με τα οποία μεγάλωνα, άλλωστε αυτής της εποχής είναι. Την τωρινή ασάφεια, βιασύνη, φτήνια δεν την κατανοώ, δεν την αποδέχομαι. Το παιδί πρέπει να μεγαλώνει με χρώμα, με λεπτομέρειες, ας αφήσουμε τον υπαινιγμό και τις αλληγορίες για τις λέξεις, για το ρόλο των γονιών, εκείνες τις νυχτερινές στιγμές που υπήρχαν ακόμη όταν μεγάλωνα με το παραμύθι απ’ το στόμα του γονιού και το δίδαγμα μέρος παιχνιδιού και συζήτησης. Το παιδικό παραμύθι πρέπει να ταξιδεύει το παιδί, είτε διαβάζει, είτε του διαβάζουν.
Λυρικός κι ορθολογιστής ο Χικμέτ παίρνει παραμύθια παλιά και προσπαθεί να μην τους στερήσει την ομιχλώδη μαγεία τους, να τα κάνει πιο αληθοφανή. Αντάξια μιας εποχής που έχει σταματήσει να γεννά εικόνες και τρώει ό,τι της σερβίρει η τηλεόραση και τα ηλεκτρονικά μπλιμπλίκια. Μεταφρασμένο το 1979, ξεχασμένο ίσως πια, μα όχι λιγότερο ωραίο.
Ωστόσο, είτε ο Χικμέτ πέφτει θύμα του ρεαλισμού που θέλει να διδάξει, είτε εμείς θύματα μιας πρόχειρης μετάφρασης, ή λόγω διαφορετικής κουλτούρας κάποια πράγματα δε μας ταιριάζουν. Ή τελικά όλη αυτή η περιφρούρηση, για τα νήπια να είναι λαθεμένη.
ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟ ΣΥΝΝΕΦΟ: αληθινά με ταξίδεψε
ΧΙΖΙΡΗΣ: δε μου άρεσε το μήνυμα της επιβράβευσης γιατί ο καλός άνθρωπος είπε ψέματα, ενώ απ’ την άλλη καταλαβαίνω το λόγο και δεν ξέρω ίσως να το ‘κανα κι εγώ κι εν πάση περιπτώσει δεν έφυγε αλλά έμεινε να υποστεί τις συνέπειες
ΑΛΕΜ ΚΑΛΕΜ: η ύπαρξη του γαϊδάρου κι η αναφορά στο πείσμα του ασύνδετα με όλα τα υπόλοιπα. Ο γίγαντας έκανε απόσταση 40 ημερών σε 23,5 ώρες, το παλικάρι πως έκανε το ίδιο εκτός κι αν γίνεται κι αυτό γίγαντας που όμως δεν το λέει πουθενά. Ενδιαφέρον το μαγικό παιχνίδι της οφθαλμαπάτης. Δε μ’ άγγιξε η ιστορία.
ΤΥΦΛΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ: βάναυσο
ΑΕΤΟΣ: τα γνωμικά των δρόμων ασύνδετα, το κόκκινο νερό υπερβολικά άγριο για παιδικό παραμύθι. Είχε όμως αέρα περιπέτειας και φαντασία.
ΚΕΛΟΓΛΑΝ: Αν και βιάστηκε στο τέλος και κάποιες λεπτομέρειες ήταν παρόμοιες με προηγούμενα παραμύθια, είχε τα σωστά συστατικά.
ΚΕΛΟΓΛΑΝ ΚΑΙ ΔΡΑΚΑΙΝΑ: Κακή επιλογή λέξεων, καλό μήνυμα.
ΚΕΛΟΓΛΑΝ ΚΑΙ ΑΛΕΠΟΥ: δεν είμαι σίγουρος ότι τα μηνύματα της πονηριάς και της εκδίκησης ταιριάζουν για να διαδίδονται κι επίσης δε μ’ άγγιξε.
ΓΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΓΡΗ: Κρίμα κι είχε προοπτικές.
ΥΦΑΝΤΟΥΡΓΟΙ: Διδακτικό για όλες τις ηλικίες, παρότι λίγο περίεργο.
ΓΡΙΑ ΚΙ ΑΛΕΠΟΥ: Πολύ καλό, διττά.
ΑΓΚΑΘΙ: Περίεργο, αλλά είχε πλάκα.
ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ: Θα ‘θελα να το ακούσω, ή να το τραγουδήσω από ψυχής.
ΠΑΡΑΜΥΘΙ Α: Εξαιρετικό.
ΠΑΡΑΜΥΘΙ Β’: Εξαιρετικό.
Σε καμία περίπτωση δεν είμαι γονιός, ούτε τον παριστάνω. Επειδή όμως είμαι σε μια ηλικία που έχουν βαρέσει οχτώ χιλιάδες καμπανάκια, τα οποία αγνοώ αλλά θυμάμαι και το πώς μεγάλωνα, όπως και το πώς έφριττα βλέποντας τα σύγχρονα παιδικά παραμύθια, μια περίοδο φοιτητής που είχα δουλέψει σε κάποιο βιβλιοπωλείο ( και για να μην το κρύψω, ακόμα χαζεύω παιδικά βιβλία μερικές φορές ), έτσι κάνω αυτό το σχολιασμό.