Σπουδές

by Dimitris Hatzis, Δημήτρης Χατζής

Αϊ-Γιώργης (για την ομορφιά) * το φονικό της Ιζαμπέλλας Μολνάρ (για την τέχνη) * ασήμαντες αφορμές (για τον έρωτα) * μικρό σχόλιο για την Ιφιγένεια εν Αυλίδι (από την απιστία ως την πίστη) * η νήσος Ανυδρος (ένα δοξαστικό για τους νικημένους) και ένα επίμετρο χωρίς ανάγκη ερμηνείας Σάντα Μαρία (για την πίστη)

136 pages, Paperback

First published December 1, 1976

About the author

Dimitrios Hatzis (Greek: Δημήτρης Χατζής, 1913–1981) was a Greek novelist and journalist.

Hatzis was born in Ioannina (Epirus) northwestern Greece, the son of the author and journalist, Georgios Hatzis. He graduated from the Zosimaia school in his home land. In 1930, after the dead of his father, he succeeded him as director of the newspaper Epirus. In 1932-1934 he was influenced by marxist ideologies and joined the Communist Party of Greece. In 1936 he was arrested by the regime of Ioannis Metaxas for communist activity.

Hatzis got involved in the Greek Civil War (1946-1949), where he joined the left-wing guerrillas. As a result, following the Left's defeat, he went into exile and until the legalization of the Greek Communist Party in 1975, he lived in various socialist countries in Eastern Europe.

Reviews

[Panos]

Κείμενα-διαμάντια από έναν σπουδαίο μεταπολεμικό συγγραφέα.

[Annetius]

Φοβερός ο Χατζής, υπεραγαπημένος.

[Irini Gergianaki]

Ο Δημήτρης Χατζής ήταν Έλληνας λογοτέχνης, ιστορικός και δημοσιογράφος (1913-1981). Έζησε νωρίς την απώλεια του πατέρα του, οικονομικές δυσχέρειες εξ αιτίας των οποίων δεν κατάφερε να σπουδάσει αρχικά, βασανιστήρια, εξορίες, καρκίνο. Τα κείμενά του δε θα μπορούσαν παρά να κλείνουν μέσα τους μια βαθιά επίγνωση της ζωής, όπως είναι πραγματικά. Κείμενα που σε αφήνουν να δεις, σαν να έβλεπες ένα διαμπερές τραύμα. Και κυρίως σε αφήνουν να σκεφτείς: το πριν, το μετά, το ίσως, το μπορεί, το γιατί, το "γιατί δεν".

[Margarita]

Για μένα ο Χατζής είναι από τους σπουδαιότερους Έλληνες συγγραφείς.
Από το "Το Διπλό Βιβλίο" και το " Το Τέλος της μικρής μας πόλης" ήδη είχε μπει στους αγαπημένους μου.
Στις "Σπουδές" δεν περίμενα κάτι λιγότερο.
Έξι διηγήματα , το καθένα αφιερωμένο σε κάποια ιδέα, σε κάποια αξία.
-Αϊ-Γιώργης (για την ομορφιά) : Με συγκλόνισε σε τέτοιο βαθμό που το σκεφτόμουν όλη τη μέρα και το βράδυ όταν επέστρεψα σπίτι το διάβασα στον άντρα μου πριν κοιμηθούμε.
- το φονικό της Ιζαμπέλλας Μολνάρ (για την τέχνη): Δοσμένο ακριβώς με τέτοιο τρόπο ώστε να μπεις στο μυαλό της Ιζαμπέλλας. Ο αφηγητής, αν και κάπως αποστασιοποιημένος φαίνεται να την γνωρίζει πολύ καλά.
- ασήμαντες αφορμές (για τον έρωτα): Είχε πρωτοδημοσιευτεί στο "Διπλό Βιβλίο", κι έτσι μου ήταν γνώριμο.Ακόμη μια φορά όμως με έστειλε στην Γερμανία μετανάστρια, να περνάω το βράδυ μου κάνοντας βόλτες στη μεγάλη λεωφόρο, να αγαπώ δυνατά μαζί του και να λυπάμαι στο θλιβερό τέλος.
Μικρό σχόλιο για την Ιφιγένεια εν Αυλίδι (από την απιστία ως την πίστη) :Δίνει ρέστα, και δε λέω περισσότερα γιατί θα μου φαινόταν λίγο ό,τι και να έλεγα.
-Η νήσος Άνυδρος (ένα δοξαστικό για τους νικημένους): Τρομακτικά αληθινό, από τα διηγήματα που σε αφήνουν να χάσκεις, και να λες "Ωπ, τι έγινε τώρα¨. Ο ήρωας ζει στο παραμύθι του, στη φαντασία του μόνο.
- Σάντα Μαρία (για την πίστη) :Αυτό που με συγκίνησε λιγότερο σαν αναγνώστη.

[Sevi Salagianni]

Απλά τον αγαπώ!

[ιφιγένεια παπούλη]

μια ηρωίδα που τη λένε ιφιγένεια, ωραίες προμετωπίδες, σκέψεις για τη γλυπτική και την τραγωδία, μια ιστορία για το νησί απέναντι από την αμοργό, ένα αγαπημένο κεφάλαιο από το «διπλό βιβλίο»: ο δημήτρης χατζής είναι, νομίζω, ανάμεσα στους πιο αγαπημένους μου συγγραφείς.

«αν μένει κάτι απ' αυτήν, το μικρό το μυαλό μου θα μπορούσε να το πει στρογγυλό.»
*
«οι καινούριες πόλεις, λοιπόν, δεν θα σχεδιαστούν από τεχνικούς. θα καθοριστεί πώς θα γίνουν από τις νέες κοινότητες των ανθρώπων. και όσο δεν ξέρουμε ποιες θα 'ναι αυτές και πώς θα 'ναι, θα πολεοδομούμε μεθ' αυθαιρεσίας και αυταρεσκείας.»

[Jdamaskinos]

Τέτοια ευαισθησία, βάθος και μαστοριά στον χειρισμό της ελληνικής γλώσσας ίσως να μην έχω διαβάσει ποτέ πριν…

[Γιώργος Μπένος]

Είναι ο μεγάλος, ο άπιαστος κόσμος – που δεν υπάρχει. Η φαντασία μας τον άγγιξε μια στιγμή με τον έρωτα. Μια στιγμή μονάχα – και χάθηκε.

[Amalia Giannoutsou]

Πώς γίνεται ο άτιμος ο Χατζής να γράφει τόσο απλά και τόσο συγκινητικά; Να μετατρέπει την καθημερινή ζωή σε αριστούργημα;

"Η Ιφιγένεια έφυγε - η απολύτρωση δεν ήρθε."

[Dafni Vitsou]

Do not remember much. Read again.

[Marina]

Εξαιρετικές οι ιστορίες και ο τρόπος που δείχνει το συναίσθημα χωρίς να γίνεται μελό.