تاریخ فلسفه

by Frederick Charles Copleston

مجموعه تاريخ فلسفه در دوره نه جلدي به ترتيب به تاريخ فلسفه در دوران‌هاي زير مي‌پردازد:

» جلد اول: يونان و روم
» جلد دوم: فلسفه قرون وسطي از آوگوستينوس تا اسكوتوس
» جلد سوم: فلسفه اواخر قرون وسطي و دوره رنسانس از اوكام تا سوئارس
» جلد چهارم: از دكارت تا لايب نيتس
» جلد پنجم: فيلسوفان انگليسي از هابز تا هيوم
» جلد ششم: از ولف تا كانت
» جلد هفتم: از فيشته تا نيچه
» جلد هشتم: از بنتام تا راسل
» جلد نهم: از مِن دوبيران تا ساتر

Genres: Philosophy, History

Set

First published January 1, 1962

About the author

Frederick (Freddie) Charles Copleston was raised an Anglican and educated at Marlborough College from 1920 to 1925. Shortly after his eighteenth birthday he converted to Catholicism, and his father subsequently almost disowned him. After the initial shock, however, his father saw fit to help Copleston through his education and he attended St. John’s in Oxford in 1925, only managing a disappointing third in classical moderations. He redeemed himself somewhat with a good second at Greats in 1929.

In 1930 Copleston became a Jesuit, and, after two years at the Jesuit novitiate in Roehampton, he moved to Heythrop. He was ordained a Jesuit priest at Heythrop College in 1937 and soon after went to Germany (1938) to complete his training. Fortunately he made it back to Britain before the outbreak of war in 1939. The war made it impossible for him to study for his doctorate, as once intended, at the Gregorian University in Rome, and instead Copleston was invited to return to Heythrop to teach the history of philosophy to the few remaining Jesuits there.

While in Heythrop Copleston had time and interest to begin the work he is most famous for, his "A History of Philosophy" - a textbook that originally set out to deliver a clear account of ancient, medieval and modern philosophy in three volumes, which was instead completed in nine volumes (1975). To this day Copleston’s history remains a monumental achievement and stays true to the authors it discusses, being very much a work in exposition.

Copleston adopted a number of honorary roles throughout the remainder of his career. He was appointed Visiting Professor at Pontifical Gregorian University in Rome, spending half of each year lecturing there from 1952 to 1968. He was made Fellow of the British Academy (FBA) in 1970, given a personal professorship from his own university (Heythrop, now re-established in the University of London) in 1972 and made an Honorary Fellow of St. John’s College, Oxford, in 1975. He was Visiting Professor at the University of Santa Clara between 1974 and 1982, and he delivered the Gifford Lectures at the University of Aberdeen between 1979 and 1981. His lectures were published under the title Religion and the One, and were largely a metaphysical tract attempting to express themes perennial in his thinking and more personal than in his history. Gerard J. Hughes notes Copleston as remarking "large doses of metaphysics like that certainly don’t boost one’s sales".

He received honorary doctorates from a number of institutions, notably, Santa Clara University, California, University of Uppsala and the University of St. Andrews (D.Litt) in later years. He was selected for membership in the Royal Institute of Philosophy and in the Aristotelian Society, and in 1993 he was made CBE.

Copleston’s personality saw him engage in the many responsibilities bestowed upon him with generous commitment and good humour.

Reviews

[حسن صنوبری · Rating 3 out of 5]

معتبر ترین مرجع مطالعه ی تاریخ فلسفه در جهانِ روزگار ما، تاریخ فلسفه ی نه جلدی فردریک چارلز کاپلستون است. هرکس می خواهد فلسفه غرب بخواند چه در دانشگاه چه در خانه، میرود سراغ اوراق مرحوم کاپلستون. حق هم دارد این هرکس که کاپلستون را بخواند، چون کس دیگری را نمی شناسد، حق هم دارد کاپلستون که خوانده شود، چون رقیب دیگری ندارد. او بهترین است. نه به گفته ی یک وبلاگ نویس، به گفته ی همه آنها که در فلسفه غور می کنند و غرق هستند، کاپلستون بهترین تاریخ فلسفه را نوشته است. بهترین یعنی جامع ترین و بی طرفانه ترین. مناظره ی کاپلستون با برتراند راسل (فیلسوف به نام بریتانیایی) درباره ی وجود خدا، بسیار معروف است. با این حال کاپلستون در تاریخ فلسفه اش آنقدر بخش مربوط به راسل را خوب و بی طرفانه نوشته است که وقتی خود راسل آن را می بیند نامه ای به کاپلستون می نویسد و از او قدردانی می کند.

با اینهمه مدحی که در پاراگراف بالا برای کاپلستون نوشتم، خود او در مقدمه تاریخ فلسفه اش میگوید:
«هیچ مورخ راستینی نمی تواند بدون داشتن دیدگاه به تالیف تاریخ بپردازد، ولو دست کم به این دلیل که باید اصلی برای انتخاب داشته باشد که او را در گزینش و تنظیم هوشمندانه ی امور واقع راهبری کند» و این «تظیم هوشمندانه» عاقبت کار دست ما و تاریخ فلسفه داد. چرا؟ کافیست نگاهی بیندازیم به زندگی نامه ی جناب کاپلستون و انگیزه شان از نگارش این تاریخ فلسفه. اول زندگینامه ی کاپلستون : 1907 : در خانواده ای مسیحی (انگلیکان) به دنیا آمد. 1925 : به مذهب کاتولیک درآمد. 1930 : به ژزوئیت ها پیوست. 1937 : کشیش شد. به افتخارات قبلی باید اضافه کرد که او یک تومیست (یعنی پیروی فلسفه ی توماس آکوئینی مهم ترین فیلسوف مسیحی) هم بود. حالا برویم سراغ هدف کاپلستون از نگارش تاریخ فلسفه : «انگیزه ی عمده ی من در نگارش این کتاب... مجهز ساختن مدارس کلیسای کاتولیک...است». حالا به دو بخش نارنجی رنگ قبلی باید این را هم اضافه کنیم : تاریخ فلسفه ی کاپلستون به تایید واتیکان (مرجعیت کاتولیک) هم رسیده است. تو خود حدیث مفصل بخوان از این سه تـّـا. هرچند که کاپلستون بعده ها (شاید به خاطر استقبال شگرفی که از کتابش شد) نظرش عوض می شود و می گوید : می شود مورخ باشی و صددرصد هم بی طرف. اما در عمل می بینیم اعتراف صادقانه ای که در پیشگفتار کتابش خواندیم به حقیقت نزدیک تر است. چه اینکه اگر این پیاده نظام پاپ در همه ی بخش های تاریخ فلسفه در مقام بی طرفی مقیم بوده باشد، در یک بخش از این مقام تنزل کرده است، بخشی که با اعتقادات او و نگاه خاصش به جهان سر و کار دارد، یعنی تاریخ فلسفه ی قرون وسطی. در این بخش بسیاری از مطالب که به ضرر کلیساست، یا خیلی به نفعش نیست، به صورت رندانه ای خلاصه شده و یا حتی نا دیده گرفته شده است. قدر بوئتیوس شهید به خاطر کشیش نبودن و پایان زندگی زیادی فلسفیش! (با نوشتن کتاب "در تسلای فلسفه") جایگاه فیلون اسکندرانی به خاطر یهودی بودنش و اهمیت ابن سینا به خاطر مسلمان بودنش، در کتاب کاپلستون بسیار بسیار کم نشان داده شده است. من فکر می کنم اگر هم بخش مربوط به راسل آنقدر قابل تحسین نوشته شده است به این خاطر است که کاپلستون حواسش بوده که حساسیت ها در این زمان روی این اسم بسیار بالاست. نمی خواهم این محقق و مورخ بزرگ فلسفه را متهم کنم. شاید همه این گزینش ها و ارزشگذاری ها در ناخودآگاه انسان شکل می گیرد. شاید این از اختیار آدمی بیرون است. اما اگر نویسنده را نشاید متهم کرد، نوشته را باید متهم کرد. کاپلستون امروز مهم ترین مرجع تاریخ فلسفه است. اما بخش مربوط به فلسفه ی قرون وسطایش مشکلات فراوانی دارد. یعنی پر مشکل ترین و قابل نقد ترین بخش این تاریخ فلسفه ی نه جلدی همین بخش قرون وسطی ست. حالا منِ جهان سومی که کشورم بیشتر از مولف و محقق، مترجم و خطیب دارد باید چه کار کنم؟ من که می خواهم با تفکر غربی آشنا شوم و می دانم فلسفه ی قرون وسطی پایه، مبنا و اساس فلسفه ی امروز غرب است. نگویید برو ترجمه ی آثار اتین ژیلسون را بخوان. چون ژیلسون هم مثل کاپلستون مسیحی است و تومیست و چه و چها. دیگران هم هرکدام چنین مشکلی دارند. یا مثل ژیلسون و کاپلستون دانا نیستند یا اگر هستند خود سانسورند.

[Ted · Rating 4 out of 5]

the rating is for what I've read of some of the volumes



This long series of books, Copleston's life project, was begun in 1946, when I was two.

I probably became acquainted with it in my first year of college, fifteen years later.

Copleston was a Jesuit who began working on his History of Philosophy with the aim of producing a series of volumes to "supply Catholic ecclesiastical seminaries with a work that should be somewhat more detailed and of wider scope than the text-books commonly in use and which at the same time should endeavor to exhibit the logical development and inter-connection of philosophical systems."

I wasn't in a seminary, but I was at a Jesuit University, which in those days (the early '60s of the last century) required all students, no matter their major, to take one semester of philosophy (and one of theology!) every year. So it's no surprise that several of the volumes would be on stock in the book store.

Those were the days when I first learned of "philosophy". It seems likely to me from this distant perspective that in 1962 I had perhaps little idea of what the word even connoted.

But I did take to the subject. In fact there was a juncture in my college career when, considering my second switch of majors, I was choosing between math and philosophy. I feel fortunate that I chose the former, the other "road not taken" will be forever hidden from me – but it's rather easy to envision outcomes not pleasant. That's another story.




philosophy at my age?

I've commented more than once here on Goodreads that "philosophy is a young man's game". Of course that's true, or almost true, for me.

But what I've meant by that is not quite so general as the glib observation might seem. I've always been referring (I find, upon reflection) to the philosophy that I experienced in those early years. Aristotle and his Metaphysics; Plato and his Republic; in general, some of the questions and concerns which were first formulated by the Greeks. Those sorts of concerns which have somewhat lessened in the modern world, and/or are so exclusively "academic" that they are apt to lose one's in interest with advancing age.

But specifically not questions like ethics, morality, "the good life". These philosophical areas cannot be shoved into the dustbin of times past for an older person. They are perennial, perhaps of even more interest as one progresses down that one-way path.


So, all this by way of explaining the project that I envisioned several months back, of revisiting this series of Copleston's books (I have almost all of them) as a later-in-life project.

What I've found, having withstood a small part of his opening salvo, is that the project is likely ill-conceived. There is probably too much here that really is a young man's (or woman's) game. So I've decided to put this book on my "on hold" shelf and move on to something that I'll pick up with more enthusiasm.

I hope that I've not read the last of Copleston. Don't really believe – yet – that I have.




. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Previous review: Diary of a Wimpy Kid – the Getaway
Next review: Mountain Interval Robert Frost
Old review: The Red Badge of Courage

Previous library review: The Open Society and Its Enemies Karl Popper
Next library review: Consciousness - VSI

[Steven · Rating 5 out of 5]

Have only read his treatment of the Scholastics and that of Schopenhauer, but damn me if it wasn't fantastic. Here is the objectivity Russell was sorely missing.

[Nathan "N.R." Gaddis]

I'm still missing Vol 9 Part 2.

This is what uTube is for, an interview with Copleston about Schopenhauer. Or this which is a portion of the BBC broadcast of the debate between Russell and Copleston.

[Ahmad Davari · Rating 3 out of 5]

اگر و فقط اگر ترجمه فاجعه نبود لذت بیشتری می‌بردم

[میثم موسوی نسیم‌آبادی · Rating 3 out of 5]

تاریخ فلسفه در شناخت فیلسوفان و اندیشه‌های فلسفی آنان نقش بسزایی دارد تا آنجا که برخی از فیلسوفان مانند هگل فلسفه را همان تاریخ فلسفه شمرده‌اند و معتقدند که فلسفه را تنها باید در تاریخ فلسفه آموخت (کاپلستون، ۱۳۸۰: ذیل «کاپلستون و تاریخ فلسفۀ او»، ۱/ ۱۲).

یکی دیگر از مشهورترین و معتبرترین کتاب‌هایی که دربارۀ تاریخ فلسفۀ غرب به رشتۀ تحریر درآمده است، کتاب «تاریخ فلسفه» اثر فردریک کاپلستون است. این کتاب در نُه مجلد از نویسنده و کشیشی انگلیسی، که از دانشگاه آکسفورد دکترای فلسفۀ خود را گرفت و سال‌ها به تدریس این رشته در دانشگاه لندن پرداخت، به منظور تدریس در مدارس کاتولیکی نوشته شد. کتابی که از شهرت بسزایی برخوردار است و در بسیاری از دانشگاه‌های جهان ازجمله ایران تدریس می‌شود (همان: ۱/ ۱۳ الی۱۶).

هِراکلیتُس، فیلسوف اِفِسُسی از کشور اِیونیه، در قرن پنجم قبل از میلاد بر آن اعتقاد بود که همه اشیاء در حرکت می‌باشند و هیچ‌چیز ساکن نیست. شما نمی‌توانید دوبار در یک رودخانه گام نهید، زیرا آب‌های تازه پیوسته جریان دارد. اما ظاهراً سهم اصلی هراکلیتس به فلسفه، نه اعتقاد به حرکت جوهری که پذیرفتن وحدتِ تشکیکی است. وحدتی که لازمۀ آن اعتقاد به وحدت درعین کثرت و اعتقاد به کثرت درعین وحدت است. از این‌رو شاید بتوان هراکلیتس را از اولین فیلسوفان وحدتِ وجودی دانست. به این معنی که او وحدتِ وجودیِ همه‌خداانگار و معتقد به جمع اضداد بود (همان: ۱/ ۵۱-۵۲-۵۵).
منبع:

_ کاپلستون، فردریک چارلز، ۱۳۸۰، تاریخ فلسفه، ترجمه جلال‌الدین مجتبوی، تهران، علمی و فرهنگی و سروش.

[John O'Neill]

????

[Landon W · Rating 2 out of 5]

As a survey of the history of philosophy, it lacks a great deal. Copleston's analyses are pedestrian, not to mention outdated, and the selections are neither long enough to be truly edifying nor short enough to be easily digestible. Copleston's history of philosophy series - which refuses to go away - is not a bad in the strictest sense of the term, as Copleston was a careful scholar and commits no serious errors. It is not, however, worth the effort required to consume it; it does not adequately reward perusal. While there are not too many comprehensive surveys of the history of philosophy to choose from, there are surely better ones than Copleston's, at least if the criterion is something other than sheer heft. I would recommend Kenny, but I haven't read it, and so cannot in good conscience. That said, I hear it's very good. In any case, the surest sign that someone actually understands very little of philosophy, especially of the current work being done, is that he or she brags of having read Copleston.

[audy ♡]

12:39 am, pemikiran intrusifku mengatakan "gimana kalau kamu baca seri filsafat dunia terbitan Basa Basi saja? sejak kamu tidak bisa tidur sedaritadi mungkin lebih baik membaca", jadi aku mutusin di libur semester ini mungkin ada baiknya aku challenge diri dengan baca sebanyak mungkin sejarah filsafatnya Copleston.

beberapa judul terlaris seperti plato, aristoteles, atau socrates aku skip dulu karena susah dipinjam (antrian).

Urutan:
1. Socrates
2. Plato
3. Aristoteles
4. Santo Agustinus
5. Santo Bonaventura
6. Santo Thomas Aquinas
7. Spinoza
8. René de Cartes
9. Leibniz
10. Hobbes
11. John Locke
12. Berkeley
13. Schelling
14. Hegel
15. Schopenhauer
16. Nietzche
17. Russel
18. Rousseau
19. Emmanuel Kant

[George · Rating 3 out of 5]

This series on Philosophy covers every aspect of the philosophy of the past several millenia. It is very detailed and as such, heavy going at times but for someone interested in the minds of the greats, whether Plato or Bertrand Russell the series is an absorbing read.

[Hamed]

برای ارشد خواندم

استاد به وضوح انگلیسی است

[Ramazan yahaghi]

جذاب بود. اما خوب انتظاری که داشتم نبود. یعنی اینقدر که تبلیغ می کنند، برای من جذاب نبود. ولی در کل خواندنش لذتبخش است و خواننده را تا پایان دنبال خودش می کشد.