SF-schrijver Felix Thijssen heeft een omvangrijk en gevarieerd oeuvre op zijn naam. Zijn achtdelige space-opera rond Mark Stevens beleefde tot dusver drie drukken, en hoort langzamerhand tot de klassieke Nederlandse SF.
Zijn psychologisch getinte romans De Mistral en Emmarg werden uitstekend ontvangen ('doet niet onder voor het betere Amerikaanse werk' schreef De Volkskrant).
Zijn boeken over Sterzon zou men kunnen beschouwen als SF-thrillers, waarin het oertype van de eenzame wolf in een onbekend, vijandig milieu centraal staat.
Review : Isabelle is een eenvoudig jong meisje dat als dienster in een wegrestaurant werkt. Ze heeft een licht gebrek aan haar heup en slijt in verveling haar dagen bij een oude vrijster van een tante, maar voor de rest is alles vermoedelijk in orde met haar. Op een dag ontmoet ze in het restaurant Ben, een getrouwde zakenman. Er vonkt onmiddellijk iets tussen hen twee en nog dezelfde dag gaan ze met mekaar naar bed. Het liefdesspel is verrukkelijk en eindigt dan ook in een daverende climax, onmiddellijk gevolgd door een dodelijk nekschot voor de bovenliggende persoon... Ben. Isabelle ziet nog een flits maar dan wordt alles aardedonker.
De politierechercheur die het zaakje moet oplossen wordt halverwege de zaak bedankt voor zijn diensten omwille van et verleden van Ben Visser, waarna de weduwe detective Max Winter inhuurt.
Felix Thijssen kreeg de Gouden Strop 1999 voor een ander Max Winter Mysterie, namelijk Cleopatra . Dit boek is echter een stuk minder. Nu hou ik wel van een goede dosis fantasie, maar dit verhaal is er toch wel over. De figuur van Max Winter komt echter wel goed uit de verf en vlot lezen doet dit boek ook.