Max, een dertigjarige pokerprofessional, leeft en werkt volgens een strak schema. Met zijn "tien dagen op en tien dagen af-systeem", waarin hij zich op de been houdt met veel drank en drugs, hoopt hij aan de pokertafel zo snel mogelijk miljonair te worden. Maar zijn plan wordt in de war geschopt als hij wordt geveld door acuut leverfalen
Het boek was spannend. Het boek was goed. Maar wat was de epiloog / het einde teleurstellend, stigmatiserend, pijnlijk, onverwacht en heel frustrerend. Zonder de laatste 3 pagina's van dit boek zou ik dit boek iedereen aanraden, met de laatste 3 pagina's minder. Zonde, dat de schrijver voor dit einde heeft gekozen. Voor de rest mij gedurende het lezen wel vermaakt en leest het boek wel lekker weg.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Toen ik de omslag las, was ik niet overtuigd, maar wilde het toch proberen omdat ik Michiel Stroinks “Of ik gek ben” een prima boek vond, dat naar meer smaakte.
Dit boek was zeker ook leuk, veel beter dan verwacht op grond van de omslag. Het las lekker weg en ook wel een beetje spannend. Je wilde snel doorlezen. Maar wat was het einde / de epiloog teleurstellend. Zonder de laatste paar pagina's van dit boek zou ik dit boek iedereen aanraden, maar door de laatste pagina’s twijfel ik. Zonde.
Omdat ik van bijna heel het boek toch echt wel heb genoten, toch maar vier sterren. Het had vijf kunnen zijn maar door het einde twijfelde ik. Drie of vier sterren.
Zeg Stroink is zo uit, wat een stomvervelend einde. De pyamamarokkaan die een zelfmoordactie pleegt op de OK waar die Max geopereerd wordt. Bweeh suf, had ie net zo goed dat hele verhaal niet hoeven schrijven. Ja dat Max z'n maat Vier ook door een zelfmoordactie om het leven komt, maar daar besteedt ie maar twee alinea's aan. Nee, ik denk dan, het verhaal zit aan het einde vast. Eigenlijk zijn er al geen winnaars, alleen maar verliezers, want ook al zou het die Barros lukken, dan nog is het maar de vraag of die Max het echt zal redden. Dat had ie net zo goed kunnen uitwerken, en dat die pyamamarokkaan dan nog een keer in vertwijfeling langs komt. Niet eens met de intentie om de boel op te blazen, maar wellicht met de vraag: waarom heb ik me hier doorheen geslagen? Ik had er net zo goed niet meer kunnen zijn. Dit einde is goedkoop, makkelijk, net of ie niet meer dan zoveel woorden mocht produceren. Tot het punt waar de pyamamarokkaan weer komt opdraven is het best een aardig boek, daarna is het op. Maar wel leuk om te lezen.
Gebaseerd op de achterflaptekst verheugde ik me op psychologische spelletjes door de hoofdpersoon. Helaas bleef dit vrij beperkt en bleef zijn karakter vrij vlak. Toch een lekker doorleesboek met prima spanningsopbouw. Ik zou alleen de epiloog skippen.
Wat een ontzettend raar einde had dit boek. Ook was het totaal anders dan ik had verwacht. De rol van de hoofdpersoon werd eigenlijk totaal niet uitgediept. Ontzettend jammer, want ik was helemaal weg van het eerste boek van Michiel Stroink!
Het is een heel goed boek, heel erg intrigerend en heel erg realistisch geschreven. Michiel houdt geen blad voor de mond en zegt dingen vaak zoals ze zijn, vooral de heel expliciete en sexuele dingen. Het einde daarentegen is echt frustrerend en niet zoals ik had verwacht. Wat stom!
Misschien ben ik wat te streng met slechts 2 sterren, maar ik had vooraf veel meer van dit boek verwacht en kamp nu dus nog met een gevoel van teleurstelling.
Wat een vreemd boek en wat een nog vreemdere ontknoping. :o Leest redelijk goed weg, maar de verhaallijnen zijn mij een beetje te ver gezocht, en er zit weinig logica in. Ik zou m niet aanraden.
spannend boek met allerlei hoofdpersonen over wie je steeds meer te weten komt en de verhaallijnen hangen allemaal met elkaar samen, zo blijkt op het, zeer verrassende, einde...