Αχτίδα στο σκοτάδι

by Ersi Sotiropoulos, Έρση Σωτηροπούλου

Οι ιστορίες της Έρσης Σωτηροπούλου μοιάζουν με κομμάτια μπλουζ όπου οι ήρωες ψάχνουν σαν υπνοβάτες να βρουν το περπωμένο τους. Ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι ατενίζουν τη ματαιότητα της ζωής, αποκαρδιωμένοι ρίχνουν πού και πού ενήλικο βλέμμα σε παιδικές εικόνες, σχηματίζουν απρόβλεπτα σχέδια, αιχμαλωτίζουν αντί για λέξεις τη σιωπή, αντί για αγάπη τη μοναξιά και μένουν ασάλευτοι λίγο πριν την καταστροφή. Κινούνται σ' αυτόν τον ιδιαίτερο χώρο όπου η ζωή και ο θάνατος, η πραγματικότητα και η φαντασία, το παρελθόν και το μέλλον είναι έννοιες μετέωρες και διόλου ασυμβίβαστες.

242 pages, Paperback

First published June 1, 2005

About the author

Greek: Έρση Σωτηροπούλου

Reviews

[philosophie · Rating 3 out of 5]

Αν χρειαζόταν να περιγράψω με λίγα λόγια τη συλλογή διηγημάτων της Σωτηροπούλου, να συμπυκνώσω σε μια αποφθεγματικού τύπου περίληψη τα βασικά στοιχεία που διαπερνούν όλα τα διηγήματα τότε θα έλεγα πως πρόκειται για έναν γκροτέσκο ύμνο του ελάχιστου της καθημερινότητας.

Η πλοκή των διηγημάτων μπορεί να αποτελείται από γεγονότα πυρήνες, (cardinal functions ή nuclei) σύμφωνα με τον Barthes ("Introduction à l'analyse structurale des récits", Communications, 8, 1966), αλλά ενδυναμώνεται από τους δείκτες (indices), οι οποίοι αντί να παραπέμπουν σε μια συμπληρωματική πράξη αναφέρονται σε μια περισσότερο ή λιγότερο διάχυτη ιδέα απαραίτητη εντούτοις στην ιστορία: τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας των ηρώων, κι η πνιγηρή, αποτελματωμένη ατμόσφαιρα ανήκουν σε αυτή την τάξη μονάδων.

Η γραφή της συγγραφέως είναι ενίοτε κοφτή, σχολαστική, έτσι ώστε να επωφεληθεί το διήγημα από την αντίθεση ανάμεσα στην πρόζα και στις φρικιαστικές συνθήκες που περιγράφονται, οι οποίες ποτέ δεν εξωθούνται στον εξωφρενισμό ή την υπερβολή· η δυσαρμονία ανάμεσα στην αποκρουστική φύση των γεγονότων που εκτυλίσσονται και στο λογικό, λιτό ύφος με το οποίο εκφράζονται είναι σημαντική, καθώς η Σωτηροπούλου αφήνει τον αναγνώστη να ταλαντεύεται μοιραία ανάμεσα στο συναίσθημα της ευχαρίστησης κι εκείνο της φρίκης. Η παραδοξολογία με την οποία άρρηκτα συνδέεται το γκροτέσκο είναι αμφιθυμική, περιέχει το κωμικό και το τερατώδες, με το οιονεί ευχάριστο κλείσιμο ορισμένων διηγημάτων καλύπτει απλώς την ασφυκτική και συσίφεια πραγματικότητα στην οποία είναι εγκλωβισμένοι οι χαρακτήρες.

Ήταν εποχή για έρωτες κι εποχή για γράψιμο. Μέρες σύγκρουσης και οργής. Νεκρά μεσημέρια που η γεύση της πόλης συμπυκνωνόταν στην αίσθηση κάποιου που ξυπνάει αργά το απόγευμα με το κεφάλι βαρύ και κομμένη την ανάσα. Που κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο, είχε ήδη σκοτεινιάσει και ψιχάλιζε. Ή μπορεί να έκανε ζέστη, να είχε κουφόβραση, το δέρμα να κολλούσε από την πηχτή υγρασία.

[Matthaios Leonidas · Rating 5 out of 5]

Τελευταίο βιβλίο για το 2019.

Η πρώτη μου επαφή με το έργο της Έρσης Σωτηροπούλου ήταν με το βιβλίο «Διακοπές χωρίς πτώμα» (1997), όπου τη πρωτοσυνάντησα μεσα από μια γραφή πιο αφαιρετική. Η συλλογή διηγημάτων της εδώ είναι γεμάτη από την αλήθεια των ηρώων της, οι οποίοι ενήλικοι πια και φορτωμένοι τα πάθη τους αναζητούν λίγο από τη χαμένη παιδικότητά τους, κρυμμένη κάπου γύρω τους, σαν μια αχτίδα στο σκοτάδι.