Als de bijna dertigjarige Tessa Kraus via haar vader een baan in Turkmenistan krijgt aangeboden, grijpt ze die kans om te ontsnappen aan haar eenzame, westerse bestaan. Ze wordt tolk op een boorplatform in aanleg. Maar kan Tessa in dat grote, neutrale land haar onvermogen overwinnen om lief te hebben? Eenmaal aangekomen blijkt dat er, in de schaduw van haar vaders verleden, een heel andere opdracht op haar wacht.
Rashid Novaire (1979) heeft de verhalenbundel Reigers in Cairo (1999) en verschillende romans op zijn naam staan, waaronder Maïsroest (2004), Het lied van de rog (2007), Afkomst (2008) en Zeg maar dat we niet thuis zijn (2015). Daarnaast schreef hij toneel voor onder meer het Bayerischen Staatstheater. Hij stond op de long- en shortlist van de Libris Literatuur Prijs.
Citaat : U kunt dan heel wat begrijpen maar ik zeg u, begrip moet je met bloed betalen, gelooft u mij, u hebt geen idee, mevrouw. Review : Afkomst en toekomst zijn heel belangrijk in de roman Hoogmoed van Rashid Novaire (1970), een auteur van Nederlands-Marokkaanse afkomst. Hij debuteerde op negentienjarige leeftijd met de verhalenbundel Reigers in Caïro. Bij De Geus verschenen verder de romans Maïsroest (op de shortlist van de Libris Literatuur Prijs 2004), Het lied van de rog en Afkomst, dat ook als leesgeschenk in Rotterdam werd verspreid. Novaire was writer in residence in Suriname en China en staatsgast van Duitsland, waar hij deelnam aan young.euro.connect: zes Europese auteurs rondom het thema vrijheid. Zijn korte verhalen zijn in het Duits en in het Pools vertaald. Naast proza schreef Rashid Novaire ook toneel onder andere voor het Bayerisches Staatstheater in München.
Het hoofdpersonage Tessa Kraus is bijna dertig, dochter van een corrupte kunsthandelaar, heeft haar studie niet afgerond en, heeft geen behoefte aan een relatie, omdat ze zich nog steeds stuurloos in het leven voelt staan. Ze is ook net als haar vader door het reisvirus gebeten en heeft al wat vreemde landen bezocht. Zij wordt door haar moeder uit huis gezet en gaat bij haar vader wonen. Om nieuwe reizen te kunnen bekostigen werkt ze in een hotel en krijgt van een vreemdsoortige hotelgast een uitnodiging om naar Turkmenistan te gaan. Zij komt terecht in een land in oorlog; een gids vindt zij in Kerwan, van wie de vader is verdwenen en waar vreemd genoeg de vader van Tessa mee te maken heeft. Aanvankelijk begrijpen Tessa en Kerwan elkaar niet, door de grote cultuurverschillen. Maar als ze oog in oog komen te staan met islamitische opstandelingen die een Arabische lente teweeg willen brengen in het olie- en gasrijke neutrale land, ontdekken ze opeens hoeveel ze gemeen hebben. Zo willen ze allebei te weten komen wie hun vader eigenlijk is.Deze roman van Novaire over stuurloosheid, over het zich begeven in grenssituaties, over cultuurverschillen en over de plaatsbepaling van vaders is opgetrokken in twee delen. Een speelt zich af in Nederland; het tweede in Turkmenistan.
Novaire is een gedreven verteller, die heel beklemmend de leegte van Tessa koppelt aan de leegte van de woestijn van Turkmenistan, warm als een gebed en droog als een vervloeking. Een roman die beangstigend knap aan de realiteit is getoetst.
Ik heb met dit boek zitten worstelen: niet omdat het slecht is, maar het is gewoon niet mijn smaak. Ik heb me nogal geërgerd aan de passiviteit van Tessa, de hoofdpersoon en zo was vooral de eerste helft een beproeving voor mij. De tweede helft van het boek, dat zich in Turkmenistan afspeelt, beviel me beter en ook de uiteindelijke ontknoping van het verhaal was goed. Al met al ben ik niet heel enthousiast, maar zal deze schrijver zeker nog wel een keer een kans geven met een ander boek.