فلسفۀ علم در ایران، در میان آنچه «فلسفههای مضاف» نامیده میشود، از خوش اقبالترینها بوده است. علاوه بر ترجمهها و نگارشهایی که از چند دهه پیش به زبان فارسی موجود بودهاند، اکنون بیش از یک دهه است که این رشته جای خود را در برنامۀ درسی دانشگاهها نیز تثبیت کرده است. در زمان نگارش این کتاب، حداقل پنج دانشگاه و مرکز پژوهشی بزرگ در تهران دورههای کارشناسی ارشد و دکتری این رشته را برگزار میکنند و این علاوه بر رشتههایی مانند علوم پایه است که در سطح کارشناسی خود دروسی اختیاری یا اجباری در فلسفۀ علم دارند.
برای من که با فلسفۀ علم آشنایی نداشتم و به تازگی مطالعه ام را در این زمینه شروع کرده بودم بسیار خوب بود؛ سیر منطقی مطالب، بیان سادۀ و روان مباحث همراه با مثالهای متنوع سبب شد تا مطلب کامل فهمیده شود و پیش زمینۀ خوبی برای مطالعات بعدی داشته باشم؛ در حقیقت انتظارش را نداشتم که اثری فارسی تا اینحد خوب مطلب را بفهماند. کتاب برای کسی که از زبان سخت آثار اصلی در فلسفۀ علم واهمه دارد مفید است و خواننده با خواندنش ورود خوبی به مبحث خواهد داشت.
دکتر شیخ رضایی توانسته است در این اثر، نقشه مناسبی از کلیت مباحث فلسفه علم بدست دهد. نقطه قوت این اثر بیان آسان و شیوای آن است بهطوری که بر بسیاری از آثار ترویجی هم رده خود برتری دارد. در ضمن تلاش شده است مثالهای تاریخ علم نیز در خلال مباحث مطرح شود که به نوبه خود شیرین است.
مشکل اصلی کتاب این است به بهانه مقدماتی بودن کتاب به قدر کافی به جزئیات نمیپردازد و مفاهیم را نیز بعضاً به طور کامل توضیح نمیدهد. شاید با افزایش پنجاه درصدی حجم کتاب میشد کتاب بهتری نوشت.