Leo sitzt fest. Bei einer Bergtour in den Alpen ist er in eine Höhle gestürzt und hat sich den Fuß gebrochen. Alleine kommt er da nicht wieder raus, aber sein Handy hat keinen Empfang ... Als sein Freund nicht zurückkehrt, schlägt David, der unten auf dem Campingplatz am See auf Leo wartet, Alarm. Doch das Rettungsteam durchkämmt die Gegend vergeblich. Niemand weiß, wo Leo ist. Niemand außer Nanou. Zwar bringt das Mädchen dem Jungen Essen und Trinken und versorgt seine Wunden, aber warum holt sie keine Hilfe? Und warum hat sie solche Angst vor den Menschen? Irgendetwas stimmt nicht mit ihr ... Ein packender Thriller über Angst und Verzweiflung, Einsamkeit und Freundschaft, Liebe und Loslassenkönnen. Psychologisch überzeugend, mit einem offenen, überraschenden Schluss.
Dit boek is een zeer mooi boek met een zeer leuke schrijfstijl van de schrijfster. De sfeer scheppende ruimte is zeer goed aangepast aan de soms mysterieuze scenes. De wereldvreemdheid van Nanou zorgt dan ook voor een paar zeer grappige conversaties en scenes. Dit boek is een echt boek voor mensen die graag wat spanning hebben, maar ook wat liefde. Dit boek staat sinds dat ik het heb gelezen op een van mijn top plaatsen om nog eens te lezen.
Ik heb dit boek in een mum van tijd uitgelezen. Eén van de redenen daarvoor is de manier waarop de auteur met weinig woorden veel zegt. Ook wordt het verhaal vanuit verschillende perspectieven verteld. Iedere keer dat de verteller verandert (om de 1-6 blz), staat diens naam bovenaan de pagina. Dit neemt ongeveer een derde van de pagina in beslag en aangezien het zo vaak wisselde, heb ik het gevoel dat het boek gerust 50 pagina's korter geweest kon zijn.
De personages zijn heel interessant, vooral Nanou en Vincent intrigeerden me. Omdat Nanou zo wereldvreemd is, bekijkt ze alles op een andere manier dan Leo, wat soms voor grappige momenten zorgde. Soms wilde ik haar echter eens goed door elkaar schudden en vertellen dat ze niet zo bang moet zijn. Eerst vond ik Vincent onuitgewerkt en onrealistisch, maar uiteindelijk klopte zijn personage wel met het verhaal.
Het bijzonderste aan dit boek vind ik toch wel het einde. Ik zal er niet te veel over verklappen, maar ik vond het tegelijk verwacht en onverwacht.
Toen ik de auteursinfo las, wachtte me een verassing: Marian De Smet heeft namelijk ook het befaamde De woorden van zijn vingers geschreven. Het is al enige tijd geleden dat ik dat boek heb gelezen, maar ik weet nog wel dat ik het absoluut fantastisch vond. Haar derde boek, Rotmoevie, is dan ook prompt naar mijn to-read lijstje gevlogen.
This book looks a bit like the Mercy Falls' series. You know short dialogues, chapters, but still kind of deep. It has that light atmosphere with still a strong story. Though, I think I like this book more than Mercy Falls. Shocking actually.
I love this author ! Such a great book. The different points of view made the story verry interesting! And the stoory itself is very unique. great book, I reccomend it to everyone.