Δε φτάνει η χρήση του τρίτου προσώπου για να διηγηθείς μια ιστορία δική σου σαν να την έζησε ένας άλλος. Πώς λογαριάζεις την αγάπη και το μίσος αν ξέρεις τη μισή αλήθεια μόνο; Δεν ήμουν μάρτυρας του τέλους σου, Έκτορα. Ούτε μάρτυρας της σκέψης σου. Μόνο το κλειδωμένο σου συρτάρι ήταν και σε όσα μου είπε δίνω βάση. Ήμουν το μήλο ανάμεσα σε σένα και το Μάρκο για να δοκιμαστεί ως το τέλος η ψυχή, να αντέξει ή να γονατίσει από το χρέος της βεντέτας. Μόνο που μου έμεινε για πάντα η απορία τι έγινε στις αετοφωλιές. Ο θάνατός σου ήταν ο θρίαμβος ή η παρακμή του μίσους;
Ο θάνατος του συγγραφέα Έκτορα Χρυσολορά γίνεται αιτία η Μελίνα να σκαλίσει τα προσωπικά του πράγματα. Ένα συρτάρι, κλειδωμένο ως τώρα, «σπάζει» τη σιωπή του και η ηρωίδα ανακαλύπτει το καλά κρυμμένο ως τώρα παρελθόν του, την κατάρα που απειλούσε να ρημάξει τη ζωή του και έναν αλησμόνητο έρωτα.
Από τη Μάνη ως την Κύπρο, από τη βασιλεία και την Επταετία ως τη Μεταπολίτευση ξεδιπλώνεται η ζωή ενός άντρα που αγάπησε με πάθος και πάλεψε ανάμεσα στο χρέος και στα πιστεύω του.
Η ΠΑΣΧΑΛΙΑ ΤΡΑΥΛΟΥ γεννήθηκε στην Τρίπολη Αρκαδίας. Μέχρι τα δεκαοκτώ της έζησε σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας. Το 1988 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα, όπου σπούδασε ελληνική κλασική φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή. Τότε έκανε και τις πρώτες συγγραφικές της απόπειρες με μικρά διηγήματα που εκδόθηκαν σε τοπική εφημερίδα της Βέροιας. Ασχολείται με τη μουσική και τη ζωγραφική και ταξιδεύει συχνά. Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν με μεγάλη επιτυχία τα οκτώ μυθιστορήματά της: ΜΕ ΜΠΑΛΑΝΤΕΡ ΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ, ΗΘΕΛΑ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΑΝΤΙΟ, Η ΜΑΤΖΙΚΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ, ΚΛΕΙΔΩΜΕΝΟ ΣΥΡΤΑΡΙ, ΦΤΕΡΑ ΑΠΟ ΜΕΤΑΞΙ, το οποίο ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών 2008,ΕΣΤΩ ΜΙΑ ΦΟΡΑ, Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΦΑΡΟΥ και ΤΑ ΡΟΔΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ, καθώς και το δοκίμιο ΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ.
Το Κλειδωμένο Συρτάρι της Πασχαλίας Τραυλού συνιστά ένα έργο σπαρακτικό και ενδοσκοπικό, που, μέσα από την ιδιαίτερη πλοκή του και τη συγκλονιστική εξέλιξη των ηρώων του, ανάγεται σε υπαρξιακή πραγματεία εν τέλει. Απαιτητική δομή, αργόσυρτη αλλά ενδελεχής, που σκιαγραφεί πλήρως τις αντιφάσεις μιας πόλης που ακροβατεί ανάμεσα στη μεταπολεμική προσδοκία και τη μεταπολιτευτική παρακμή. Συμμετέχουμε κι εμείς σα θεατές τραγωδίας στην αναμέτρηση ενός ανθρώπου με τη συνείδηση του, καθώς αμφιταλαντεύεται στο χρέος και την Αγάπη. Σε πρώτο επίπεδο, κεντρικό θέμα στο βιβλίο είναι η βεντέτα και οι ψυχολογικές επιπτώσεις της καθώς αυτή παραμορφώνει ψυχές και οικογενειακούς δεσμούς, σκορπίζοντας ζωές ολάκερες. ΜΙΑ ΦΙΛΙΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΗΣ ΒΕΝΤΕΤΑΣ ΚΑΙ ενας Έρωτας απέραντος, τραγικός και ολέθριος. Αγνός και μαζί ανεξήγητα ένοχος. Άδολος και ταυτόχρονα "δολερός".Απάνθρωπα πνευματικός και χθόνια σαρκικός. Αναμφίβολα το πιο ιδιαίτερο στοιχείο που κυριαρχεί στο βιβλιο είναι ο Έκτορας, από τις πιο τραγικές φιγούρες που έχω συναντήσει στη Σύγχρονη Λογοτεχνία μας, που σίγουρα απαιοτεί πολύ βαθύτερη ανάγνωση από το προφανές. Ένας αυθεντικός αντιήρωας ο Έκτορας, ένας μοναχικός "Λύκος της Στέπας", στον οποίο συνιστά ευθεία αναφορά αφού αφόρμηση του βιβλίου είναι τα χειρόγραφά του, που "κάποιο πρόσωπο βρίσκει", κατ' αντιστοιχία προς τον Χάρι Χάλερ του Έσσε ... Στην άλλη πλευρά αυτής της Φιλίας, που είναι πανταχού παρούσα, βρίσκεται ο Μάρκος. Ωραιος τυπος -πιο προσιτος- καταφάσκει και τη Σαρκα παρουσιάζοντας τον ανθρωπο πιο ολοκληρωμένα. Με τη αθλιοτητα κ το μεγαλείο του. Το νήμα αυτής της βεντέτας λοιπόν -κι ένα πάθος συνδέει σε κοινό παρανομαστή δυο αυτούς συγκρουόμενους πόλους- τις δυο δηλαδή "ροπές" του ίδιου του ανθρώπου, όπως τις αντιπροσωπεύουν ο Μάρκος και ο Έκτορας. Αντιπαράθεση σχεδόν θεολογικής υφής κατ άντιστοιχία με το έργο του Έσσε, που πίσω από τους ήρωές του αναζήτησε θρησκειολογικού τύπου αναφορές. Σε ένα φινάλε απροσδόκητο η Τραυλού δίνει τη "λύση" σαν κάθαρση αρχαιοελληνική. Κατορθώνει αποστομωτικά να συμφιλιώσει τις δυο φυσεις του Ανθρώπου ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΚΙ Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ http://stonasterismotouvivliou.blogsp...
Κλειδωμένο έμεινε και στην δική μου βιβλιοθήκη πολύ καιρό κι έτσι αποφάσισα να διαβάσω το τέλος για να το αποθηκεύσω....συγνώμη δεν το συνηθίζω αλλά ήταν εξαιρετικά δυσνόητο και βαρύ βιβλίο. Όσο βαριές οι αναμνήσεις των δύσκολων ιστορικών συγκυριών,η βαριά οικογενειακή ατμόσφαιρα, απόρροια της μανιάτικης βεντέτας.Η απόρριψη της μάνας, η οδύνη του έρωτα, η φρίκη του πολέμου, η αντιπαράθεση με τη χούντα, ο Aττίλας,η αγανάκτηση της λογοκρισίας. Έτσι λίγο πριν την αποκάλυψη της μουφας και πριν η πολύ φιλολογία διαλύσει τον ορίζοντα της προσμονής για κάτι αξιόλογο όπως όλα τα βιβλία της συγγραφέως που έχω διαβασει,αποφάσισα να το διεκπεραιώσω για την τιμή των όπλων....
Υπέροχο βιβλίο.!!! Η συγγραφέας ξέρει να χειρίζεται με μαεστρία την ελληνική γλώσσα. Σε σημεία που άρχιζα να βαριέμαι ξαφνικά γινόταν ανατροπή στην πλοκή και ζωντάνευε το ενδιαφέρον. Με ταξίδεψε, με συγκίνησε και μου δημιούργησε την απορία αν υπάρχει δόση αλήθειας σε αυτή την ιστορία που την περιγράφει τόσο αληθινά για να είναι πλασματική. Θα μπορούσα να φανταστώ το βιβλίο αυτό και σε σειρά στην τηλεόραση. Κρατώ τη φράση από το βιβλίο " σε αγαπώ σε όλους τους χρόνους της γραμματικής"
Interestingly put historical facts. The story evolves slowly and there is an essential disadvantage of lengthy discriptions. It's one of the least interesting books from this talented author.
Έχω διαβάσει πολλά βιβλία. Πολλά βιβλία. Αυτό ήταν το πιο δυσνόητο βιβλίο που έχω διαβάσει ποτέ. Η γραφή ήταν μπερδεμένη και τόσο παράξενη και ακαταλαβίστικη που δεν μπορούσα να συνεχίσω να το διαβάζω. Αν δεν είχα δώσει τόσα λεφτά για να το αγοράσω δεν θα έφτανα καν μέχρι το τέλος (συνήθως διαβάζω ένα βιβλίο σε 2 μέρες αυτό μου πήρε 3 εβδομάδες) το οποίο ήταν απίστευτα απογοητευτικό. Ο πρωταγωνιστής ήταν αδιάφορος και η πλοκή κουραστική.
[...]Το κορμί της γιόρταζε γιατί ήταν ζωντανό. Ένιωθε επιτέλους πώς είναι να σε αγγίζουν και να μην τρομάζεις, πώς ένα άγγιγμα γίνεται από οδύνη ηδονή, όταν είναι από χέρι τρυφερό που θέλει να σου δώσει και όχι να σου πάρει.[...]