What do you think?
Rate this book
Adibas
War is raging in Georgia, Russian fighter planes are thundering overhead, and yet, for some, the falling bombs cause no more impact than the slight ripple moving through the purified water of their swimming pools, or the rattling of a spoon in their cappuccino cups. Filtered through the bleary and cynical mind of Shako--a journalist famed for his appearance in Georgian Pepsi ads--"Adibas" is a tragic satire describing the progressive falsification of his life, invaded by consumer goods, consumer sex, consumer carnage. A "war novel" without a single battle scene, Zaza Burchuladze's English-language debut anatomizes the Western world's ongoing "feast in the time of plague."
113 pages, Paperback
First published January 1, 2010
2 people are currently reading
175 people want to read
About the author
Zaza Burchuladze
12 books51 followersZaza Burchuladze (Georgian: ზაზა ბურჭულაძე) (born 9 September 1973 in Tbilisi, Georgia) is a contemporary postmodern Georgian writer and dramatist.
Zaza Burchuladze graduated the monumental and ornamental painting department of Tbilisi State Academy of Arts.
Since 1998 he has been publishing his stories in Georgian newspapers and magazines such as “Arili” (Sun beam), “Alternative”, “Anabechdi” (Fingerprint), “Hot Chocolate”, “Playboy Georgia”, etc. Until 2001 published his works under a pen-name of Gregor Zamza (Zamza is the hero of Franz Kafka's story "The Metamorphosis"). Translated into Georgian books of Dostoevski, Sorokin, Elizarov, Bitov.
In 2007 starred in “Jako’s boarders”, film based on Mikhail Javakhishvili’s story of the same name.
source: http://en.wikipedia.org/wiki/Zaza_Bur...
Zaza Burchuladze graduated the monumental and ornamental painting department of Tbilisi State Academy of Arts.
Since 1998 he has been publishing his stories in Georgian newspapers and magazines such as “Arili” (Sun beam), “Alternative”, “Anabechdi” (Fingerprint), “Hot Chocolate”, “Playboy Georgia”, etc. Until 2001 published his works under a pen-name of Gregor Zamza (Zamza is the hero of Franz Kafka's story "The Metamorphosis"). Translated into Georgian books of Dostoevski, Sorokin, Elizarov, Bitov.
In 2007 starred in “Jako’s boarders”, film based on Mikhail Javakhishvili’s story of the same name.
source: http://en.wikipedia.org/wiki/Zaza_Bur...
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 39 reviews
March 29, 2025
Ta powieść mogłaby być dobra, nawet bardzo, gdyby inaczej rozłożono akcenty. Niestety przedstawiona w niej krytyka społeczna rozmywa się w nie najciekawiej pomyślanym i fatalnie wykonanym wątku erotycznym. Sperma leje się w nim gęsto, kisiel przecieka przez majty, myśli narratora obsesyjnie krążą wokół ćpania i ruchania, a język nie stroni od wulgaryzmów. Wiele wysiłku włożono w to, aby książka wypadła jak najbardziej kontrowersyjnie i szokująco. Być może gdybym był pryszczatym gimnazjalistą, mógłbym podjarać się tymi wszystkimi rubasznościami i uznać ją za mocną i autentyczną.
Mam również nieodparte wrażenie, że to, co powinno być atutem tej powieści, mianowicie wspomniana wcześniej krytyka społeczna, nie wyszła obronną ręką z poddania jej próbie czasu. Posadzony przez autora na ławie oskarżonych stan gruzińskiego ducha, który w 2008 roku zdawał się w ogóle nie zauważać rosyjskiej agresji i żyć jakby nic się nie stało, w grudniu 2024 roku zdołał odeprzeć zarzuty oskarżenia i to w dwójnasób. Na ulice wyszli bowiem przede wszystkim studenci. To przedstawiciele pokolenia „Z”, te „zetki” pogrążone w marazmie, tumiwisizmie i konformizmie protestowali najgoręcej, ścierając się na barykadach w starciach z formacjami mundurowymi. W konsekwencji stawiana przez autora diagnoza powieściowa stała się anachroniczna i uległa dezaktualizacji. Budujące jest zatem to, że naród gruziński zdołał odrobić lekcje. Przygnębiające zaś to, że mimo tego patriotycznego zrywu, jego rezultat jest tożsamy z tym, co zadziało się w 2008 roku.
Mam również nieodparte wrażenie, że to, co powinno być atutem tej powieści, mianowicie wspomniana wcześniej krytyka społeczna, nie wyszła obronną ręką z poddania jej próbie czasu. Posadzony przez autora na ławie oskarżonych stan gruzińskiego ducha, który w 2008 roku zdawał się w ogóle nie zauważać rosyjskiej agresji i żyć jakby nic się nie stało, w grudniu 2024 roku zdołał odeprzeć zarzuty oskarżenia i to w dwójnasób. Na ulice wyszli bowiem przede wszystkim studenci. To przedstawiciele pokolenia „Z”, te „zetki” pogrążone w marazmie, tumiwisizmie i konformizmie protestowali najgoręcej, ścierając się na barykadach w starciach z formacjami mundurowymi. W konsekwencji stawiana przez autora diagnoza powieściowa stała się anachroniczna i uległa dezaktualizacji. Budujące jest zatem to, że naród gruziński zdołał odrobić lekcje. Przygnębiające zaś to, że mimo tego patriotycznego zrywu, jego rezultat jest tożsamy z tym, co zadziało się w 2008 roku.
August 20, 2016
ძალიან დიდხანს ვყოყმანობდი ამ რომანის წაკითხვას .. (ზოგადად ბურჭულაძესთან, როგორც პიროვნებასთან ძალიან უარყოფითი დამოკიდებულება მაქვს და შესაძლოა აქედან გამომდინარეობდა ეს). მაგრამ როგორც იქნა გავრისკე და მთელი ქართული ინტელექტუალური თუ არაინტელექტუალური წრეების ყველაზე "საძულველი" წიგნი ხელში ავიღე. და რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს ლიტერატურული შხაპი მივიღე. " გასაბერი ანგელოზი" წაკითხული მქონდა და შესაბამისად უკვე ვიცოდი, რომ ზაზა ძალიან დიდი პოტენციალის მქონე მწერალია (რომელიც უბრალოდ ეპატაჟზე "ჩალიჩობს" და ამით რას კარგავს, ან კარგავს თუ არა რამეს ეს ცალკე თემაა) და შეუძლია ხალხისთვის იმის თქმა (თუმცა არაკორექტულად), რაც შეიძლება ძალიან მწარე სიმართლე იყოს. adibas–შიც ბევრი ისეთი რამ დავინახე რაც მართლა ხდება ჩვენს ქვეყანაში (სამწუხაროდ გაგანია ომის დროს).. და თანაც სიუჟეტი და ზოგადად ეს მთელი სექსუალური მიმოხილვები რუსეთის შემოსვლის დროს ვითარდება.. მაგრამ ხალხი ამას ვერ აღიქვამს (ან არ აღიქვამს და საერთოდაც კიდიათ) ..
ჩვენ შეგვეძლო გვეცხოვრა,
ჩვენ შეგვეძლო გვეკოცნა,
ჩვენ შეგვეძლო გვეხოცა,
ჩვენ შეგვეძლო გველოცა,
ჩვენ შეგვეძლო გვეცინა,
ჩვენ შეგვეძლო გვეკბინა,
ჩვენ შეგვეძლო გვეძინა,
ჩვენ შეგვეძლო გვეგინა,
ჩვენ შეგვეძლო გვეცოფა,
ჩვენ შეგვეძლო გვეთხოვა,
ჩვენ შეგვეძლო გვეჯობნა, – მაგრამ საბოლოოდ ისე გამოვიდა რომ ყველაფერი დავიკიდეთ (ქართველმა ხალხმა).. და ბოლოს რა შეგვრჩა ხელში აღარ მინდა ვთქვა.
ძალიან მწარე, ძალიან ცუდი, ძალიან ამაზრზენი, ძალიან მართალი, ძალიან "ცხელგულზეცივწყლისდამალევინებელი", ძალიან ბოროტი, ძალიან ინდიფერენტული და ამავდროულად ძალიან მაგარი წიგნია.. ერთ–ერთი საუკეთესო ქართული პოსტმოდერნი. და არ ვიცი, მართლა რატომ ვერ იგებენ ამ კაცს.. უბრალოდ შეხედეთ იუმორისტული კუთხით.. დააკვრიდით პერსონაჟების სინამდვილეს (თუმცა არ დაგვავიწყდეს, რომ ლიტერატურაში გაზვიადება მოსულა) და ამავდროულად მათ აბსურდულობას. აბსურდია შუა ომში სექსი.. მაგრამ ეს სამწუხარო რეალობაა.. ამაზრზენია როცა ქართველი ბიჭები ფრონტზე იბრძვიან, შენ კი ვიღაც თაკოსთან ერთად ლოგინში კოტრიალობ..
ადიბასს რაც შეეხება ეს უბრალო ფალსიფიკაციაა.. სინამდვილის გაუკუღმართება, სენი, რომელიც ქართველ ერს დღემდე ვერ მოურჩენია.. რომანის ბოლოსაც როდესაც ტელევიზორიდან ნანიკო ერთვება და კითხულობს თუ რა სიზმარი ნახა თაკოსს მეგობარმა სოფომ(ის კი ამას არ ამხელს), საბოლოოდ დავრწმუნდი რომანში აღწერილი ყველა სცენის აბსურდულობაში.. როგორც " უბიკი", ასევეა ყველაფრის სიმბოლო ადიბასი და ისიც ადამიანმა, ოღონც ჩვენს შემთხვევაში "ქართველმა ადამიანმა" გამოიგონა!!!
ჩვენ შეგვეძლო გვეცხოვრა,
ჩვენ შეგვეძლო გვეკოცნა,
ჩვენ შეგვეძლო გვეხოცა,
ჩვენ შეგვეძლო გველოცა,
ჩვენ შეგვეძლო გვეცინა,
ჩვენ შეგვეძლო გვეკბინა,
ჩვენ შეგვეძლო გვეძინა,
ჩვენ შეგვეძლო გვეგინა,
ჩვენ შეგვეძლო გვეცოფა,
ჩვენ შეგვეძლო გვეთხოვა,
ჩვენ შეგვეძლო გვეჯობნა, – მაგრამ საბოლოოდ ისე გამოვიდა რომ ყველაფერი დავიკიდეთ (ქართველმა ხალხმა).. და ბოლოს რა შეგვრჩა ხელში აღარ მინდა ვთქვა.
ძალიან მწარე, ძალიან ცუდი, ძალიან ამაზრზენი, ძალიან მართალი, ძალიან "ცხელგულზეცივწყლისდამალევინებელი", ძალიან ბოროტი, ძალიან ინდიფერენტული და ამავდროულად ძალიან მაგარი წიგნია.. ერთ–ერთი საუკეთესო ქართული პოსტმოდერნი. და არ ვიცი, მართლა რატომ ვერ იგებენ ამ კაცს.. უბრალოდ შეხედეთ იუმორისტული კუთხით.. დააკვრიდით პერსონაჟების სინამდვილეს (თუმცა არ დაგვავიწყდეს, რომ ლიტერატურაში გაზვიადება მოსულა) და ამავდროულად მათ აბსურდულობას. აბსურდია შუა ომში სექსი.. მაგრამ ეს სამწუხარო რეალობაა.. ამაზრზენია როცა ქართველი ბიჭები ფრონტზე იბრძვიან, შენ კი ვიღაც თაკოსთან ერთად ლოგინში კოტრიალობ..
ადიბასს რაც შეეხება ეს უბრალო ფალსიფიკაციაა.. სინამდვილის გაუკუღმართება, სენი, რომელიც ქართველ ერს დღემდე ვერ მოურჩენია.. რომანის ბოლოსაც როდესაც ტელევიზორიდან ნანიკო ერთვება და კითხულობს თუ რა სიზმარი ნახა თაკოსს მეგობარმა სოფომ(ის კი ამას არ ამხელს), საბოლოოდ დავრწმუნდი რომანში აღწერილი ყველა სცენის აბსურდულობაში.. როგორც " უბიკი", ასევეა ყველაფრის სიმბოლო ადიბასი და ისიც ადამიანმა, ოღონც ჩვენს შემთხვევაში "ქართველმა ადამიანმა" გამოიგონა!!!
June 19, 2020
Every time I start reading any book, I ALWAYS read it till the end, no matter whether I like it or it bores me to death. I got about halfway through this book and I couldn't stand reading another sentence. It seemed to me like a lot of meaningless nonsense being thrown together and made into a book. I didn't like the style of the author, it just wore me down, I'm sorry, this book is not for me.
April 30, 2023
რაღაც მსუბუქი თრეშ მინდოდოა, ბეგბედერის ლიტერატურის და დაბოლილები 2 ის ნაზავის მსგავსი, ჰოდა კარგი იყო. კი ერთი შეხედვით თრეშია, მაგრამ მთელ ამ ცინიზმში ყველაზე ტრაგიკული ისაა, რომ 2008 წელს რა სიტუაციაც იყო ომის დროს, ფაქტიბოვრივად იგივეა ახლაც.
post scriptum: მადლობა გიო, ჩემო გოლდენსტეიტის გურუ, კაი იყო.
post scriptum: მადლობა გიო, ჩემო გოლდენსტეიტის გურუ, კაი იყო.
September 25, 2020
რამდენიმე კარგი ხუმრობა - ჩემთვის, სულ ესაა ამ წიგნის ფასეულობა.
March 3, 2019
"Just like the Soprano's from the Soprano's"
That quote should give you an idea of the level of prose in Adibas. The book is a bunch of random pop culture references and descriptions of sexual acts tied loosely together with an off camera war.The author's message could be reduced to a single sentence: "Tbilisebi are out of touch"
I would rate the book zero if I could. Adibas is a terrible novel that wouldn't pass muster in a high school classroom. The only redeeming aspect of the book is its short length (110 pages with lots of white space). I read this book so you don't have to. Please don't let my sacrifice be in vain.
That quote should give you an idea of the level of prose in Adibas. The book is a bunch of random pop culture references and descriptions of sexual acts tied loosely together with an off camera war.The author's message could be reduced to a single sentence: "Tbilisebi are out of touch"
I would rate the book zero if I could. Adibas is a terrible novel that wouldn't pass muster in a high school classroom. The only redeeming aspect of the book is its short length (110 pages with lots of white space). I read this book so you don't have to. Please don't let my sacrifice be in vain.
July 20, 2025
ნორმალური ნაშარმოებია
July 11, 2017
While showing up at a few points very passively and out of plot, war is the main character of the book, as Death is in The Book Thief. 2008 August Russo-Georgian war was rather heavy and for some people unbearable period of time, many people died fighting for unity of their homeland, many more were injured, many stayed homeless, many lost their family members, friends, second halves...
Yet there were people who didn't care even just for a bit.
"-They took gay Amiko to battlefield!
-Oh, Amiko..."
and nobody remembers him after this scene!
Nothing is important for people except sex and drugs while at the same time a group of same people, same pair of legs, arms, eyes and so on, are dying in extreme conditions to protect state border from occupants.
We could've done so many things, but...but we just don't give a sh, we pretend we do, but actually don't care at all. Everything is fake. That's the real problem.
Yet there were people who didn't care even just for a bit.
"-They took gay Amiko to battlefield!
-Oh, Amiko..."
and nobody remembers him after this scene!
Nothing is important for people except sex and drugs while at the same time a group of same people, same pair of legs, arms, eyes and so on, are dying in extreme conditions to protect state border from occupants.
We could've done so many things, but...but we just don't give a sh, we pretend we do, but actually don't care at all. Everything is fake. That's the real problem.
June 6, 2021
A short collection of loosely connected vignettes about politics, consumerism, and the low-grade disaffected nihilism endemic in the young and educated classes in post-Soviet countries. I didn't read anything life-altering here, but it was an enjoyable enough "read it in one sitting" book.
September 9, 2024
ბლეყ, რაღაც კარგიც იყო, 1-2 წინადადება)
January 22, 2023
Nel fare il giro del mondo letterario può capitare di prendere delle buche, sarebbe stato sorprendente il contrario.
Mi sembrava ci fossero tutte le premesse perché Adibas di Zaza Burchuladze fosse una lettura intrigante (mi appassiona il mio progetto ma non tanto da costringermi a leggere una boiata certa): Adibas prometteva un aggancio con la contemporaneità (a fare da sfondo al romanzo una ipotetica invasione russa di Tbilisi), il prodotto editoriale aveva un suo perché con una curiosa alternanza di scrittura e disegno, la quarta di copertina prospettava un mix ironico e feroce.
Il problema, e mi rendo conto che passerò per un recensore ottocentesco dalla mentalità chiusa accecato dal conservatorismo, è che ho trovato Adibas di una volgarità sconcertante. Pur partendo dal presupposto che prima di affrontare una lettura mi informo, e che Burchuladze è noto (soprattutto in patria) per aver prodotto testi che hanno “scandalizzato”, non ero probabilmente pronto per la gratuità di alcune scene e per le occasioni mancate.
Quella dell’ambientazione è, ad esempio, una enorme occasione mancata: l’idea di tratteggiare il racconto durante una invasione militare che rimane essenzialmente sullo sfondo (non si assiste a combattimenti, i riferimenti sono vaghi, spesso mediati da una radio o una tv che ne racconta gli sviluppi) poteva sviluppare una potenza narrativa di primo piano. Mi spingo a dire che in qualche passaggio la avverti in pieno: il testo vuole proporre continuamente la distanza fra una sorta di “jet set” georgiano e la realtà del mondo, e c’è un momento in cui l’ombra di un cacciabombardiere sorvola una festa in piscina suscitando solo qualche occhiata distratta. E’ un passaggio che mi è rimasto impresso, direi essenzialmente l’unico.
Per il resto, per me è stato inevitabile immaginare l’autore come il ragazzino che dice appositamente le parolacce nei momenti sbagliati, sputa per terra per sentirsi grande, litiga per poter strillare “devi morire” e lancia un sasso nella vetrina di una associazione di volontariato così, giusto perché se ne parli (e male). Con un bel po’ di vuoto dentro.
Mi sembrava ci fossero tutte le premesse perché Adibas di Zaza Burchuladze fosse una lettura intrigante (mi appassiona il mio progetto ma non tanto da costringermi a leggere una boiata certa): Adibas prometteva un aggancio con la contemporaneità (a fare da sfondo al romanzo una ipotetica invasione russa di Tbilisi), il prodotto editoriale aveva un suo perché con una curiosa alternanza di scrittura e disegno, la quarta di copertina prospettava un mix ironico e feroce.
Il problema, e mi rendo conto che passerò per un recensore ottocentesco dalla mentalità chiusa accecato dal conservatorismo, è che ho trovato Adibas di una volgarità sconcertante. Pur partendo dal presupposto che prima di affrontare una lettura mi informo, e che Burchuladze è noto (soprattutto in patria) per aver prodotto testi che hanno “scandalizzato”, non ero probabilmente pronto per la gratuità di alcune scene e per le occasioni mancate.
Quella dell’ambientazione è, ad esempio, una enorme occasione mancata: l’idea di tratteggiare il racconto durante una invasione militare che rimane essenzialmente sullo sfondo (non si assiste a combattimenti, i riferimenti sono vaghi, spesso mediati da una radio o una tv che ne racconta gli sviluppi) poteva sviluppare una potenza narrativa di primo piano. Mi spingo a dire che in qualche passaggio la avverti in pieno: il testo vuole proporre continuamente la distanza fra una sorta di “jet set” georgiano e la realtà del mondo, e c’è un momento in cui l’ombra di un cacciabombardiere sorvola una festa in piscina suscitando solo qualche occhiata distratta. E’ un passaggio che mi è rimasto impresso, direi essenzialmente l’unico.
Per il resto, per me è stato inevitabile immaginare l’autore come il ragazzino che dice appositamente le parolacce nei momenti sbagliati, sputa per terra per sentirsi grande, litiga per poter strillare “devi morire” e lancia un sasso nella vetrina di una associazione di volontariato così, giusto perché se ne parli (e male). Con un bel po’ di vuoto dentro.
March 2, 2023
მოკლედ, რამ შემაწუხა
რაღაც მომენტში ასე ახსნა ზაზამ რეფრენსი: "რაღაცით ჰგავს დიდ ლებოვსკის, ფილმიდან "დიდი ლებოვსკი". Really? :D მსგავსი უცნაური მომენტები იყო კიდე ბევრი ამ წიგნში და ძალიან პატარა რომ არ ყოფილიყო ზომით, ალბათ მარტო მაგიტომ ვერ დავასრულებდი, იმდენად მექრინჯებოდა. კიდევ იყო რამდენიმე ისეთი რენთი ან დაკვირვება, რომელიც 30+ კაცს აღარ უხდება თითქოს, დაჟე 20+ ადამიანსაც ვეღარ მოუხდენ, სადღაც თინეიჯერობაში უნდა ჩატოვო.
მაგრამ კარგი და კუსკუსა რამეებიც ჰქონდა. ყველაზე მეტად გაასწორა სკაიპში ლათინური სიმბოლოებით ჩათის, მეორადებში ფუთების ქექვის და მეგობართან ქოლის დროს ანალური სექსის სცენამ. კიდე ერთ სტაიანშიკზე ეწერა ისეთი განიერი ფეხები აქვს, რომ ჩაიჯვას, ფეხები არ დაესვრებაო და მაგაზე ვიცინე ძალიან ბევრი.
აქვე პატარა დღიურისავით ჩანაწერი მომავლისთვის: დღეს, 2 მარტს, მიდის უცხოური გავლენების აგენტების კანონის განხილვა პარლამენტში. აქცია ტარდება, ასე 500 კაცი ესწრება, ან 1000. დანარჩენ ხალხს ფეხებზე კიდია. განაგრძონებ ცხოვრებას. და საშველიც არ ჩანს.
ამიტომაც, ამ წიგნის წაკითხვა დღეს სიმბოლური იყო და ძალიან ბუნებრივად გადავამუშავე, იმიტო რო როგორც აქ დაჰყვება თბილისური თავდავიწყების ქრონიკებს ბექგრაუნდად ომი და ბომბები, ზუსტად ასეა წიგნის დაწერიდან 14 წლის შემდეგაც და კვლავ არ ჩანს საშველი.
რაღაც მომენტში ასე ახსნა ზაზამ რეფრენსი: "რაღაცით ჰგავს დიდ ლებოვსკის, ფილმიდან "დიდი ლებოვსკი". Really? :D მსგავსი უცნაური მომენტები იყო კიდე ბევრი ამ წიგნში და ძალიან პატარა რომ არ ყოფილიყო ზომით, ალბათ მარტო მაგიტომ ვერ დავასრულებდი, იმდენად მექრინჯებოდა. კიდევ იყო რამდენიმე ისეთი რენთი ან დაკვირვება, რომელიც 30+ კაცს აღარ უხდება თითქოს, დაჟე 20+ ადამიანსაც ვეღარ მოუხდენ, სადღაც თინეიჯერობაში უნდა ჩატოვო.
მაგრამ კარგი და კუსკუსა რამეებიც ჰქონდა. ყველაზე მეტად გაასწორა სკაიპში ლათინური სიმბოლოებით ჩათის, მეორადებში ფუთების ქექვის და მეგობართან ქოლის დროს ანალური სექსის სცენამ. კიდე ერთ სტაიანშიკზე ეწერა ისეთი განიერი ფეხები აქვს, რომ ჩაიჯვას, ფეხები არ დაესვრებაო და მაგაზე ვიცინე ძალიან ბევრი.
აქვე პატარა დღიურისავით ჩანაწერი მომავლისთვის: დღეს, 2 მარტს, მიდის უცხოური გავლენების აგენტების კანონის განხილვა პარლამენტში. აქცია ტარდება, ასე 500 კაცი ესწრება, ან 1000. დანარჩენ ხალხს ფეხებზე კიდია. განაგრძონებ ცხოვრებას. და საშველიც არ ჩანს.
ამიტომაც, ამ წიგნის წაკითხვა დღეს სიმბოლური იყო და ძალიან ბუნებრივად გადავამუშავე, იმიტო რო როგორც აქ დაჰყვება თბილისური თავდავიწყების ქრონიკებს ბექგრაუნდად ომი და ბომბები, ზუსტად ასეა წიგნის დაწერიდან 14 წლის შემდეგაც და კვლავ არ ჩანს საშველი.
March 10, 2023
Last week the Georgian people took to the streets in their thousands to protest against an authoritarian bill known as the Russian Law seeking to clamp down on free speech and free thought and all that decadent western filth. This is in stark contrast to the characters in this novel-in-stories, where the sex-mad narrator(s) indulge in lives of flip consumerist whateverness against the backdrop of Russian tanks and missiles rolling into their faces. An amusing and hip peep at metropolitan Tbilisi life, saturated with pop-cult references, cooking a snook at the artifice of a small country caught between a lust for neoliberalism and the old soviet days of bending the knee to the Dear Leader or else.
May 6, 2019
Das Buch hat keine fortlaufende Geschichte, die einzelnen Kapitel sind eher Kurzgeschichten oder wie einzelne Abschnitte aus einem Tagebuch - das trifft es noch am besten.
Auf dem Klappentext steht "Stell Dir vor, es ist Krieg und du bist falsch angezogen" So ähnlich ist es auch. Der Krieg wird nebenher erwähnt, aber er scheint keine Auswirkungen auf die Personen des Buches zu haben. Frauen und Sex, das scheint dem Erzähler am wichtigsten zu sein.
So gestattet das Buch durchaus einen Einblick in Leben in Tiflis, mich hat es aber nicht wirklich berührt oder gefesselt. Es ist alles überspitzt und hat sicherlich seine komischen Seiten, aber um es hochkomisch zu finden, noch ein Klappentextzitat, braucht man offenbar einen anderen Humor als meinen.
Ach ja: Das Buch selbst ist sehr hübsch - Lederoptik und Goldschnitt...
Auf dem Klappentext steht "Stell Dir vor, es ist Krieg und du bist falsch angezogen" So ähnlich ist es auch. Der Krieg wird nebenher erwähnt, aber er scheint keine Auswirkungen auf die Personen des Buches zu haben. Frauen und Sex, das scheint dem Erzähler am wichtigsten zu sein.
So gestattet das Buch durchaus einen Einblick in Leben in Tiflis, mich hat es aber nicht wirklich berührt oder gefesselt. Es ist alles überspitzt und hat sicherlich seine komischen Seiten, aber um es hochkomisch zu finden, noch ein Klappentextzitat, braucht man offenbar einen anderen Humor als meinen.
Ach ja: Das Buch selbst ist sehr hübsch - Lederoptik und Goldschnitt...
February 25, 2023
Kniha v podstatě nemá děj a vypravení je složeno z úryvku o politice, sexu, drogách a konzumerizmu na pozadí napadení Ruska na Gruzii. Jelikož jsem v Gruzii žil, tak spousta popisovaných věcí v knize se mi nezdají být "Realitou 2.0", ale fakty a spíše satirickým pohledem na mladou gruzínskou generaci, líčícím její nechvályhodné stránky a to vše málem se lhostejností k tomu, že hlavní město země, Tbilisi, je právě bombardováno.
Velice nevšední čtení a z recenzí jsem pochopil, že pro některé je problém to dočíst do konce :) Jasně, že se dá, kniha se čte za pár hodin na jeden zátah úplně v klidu.
Velice nevšední čtení a z recenzí jsem pochopil, že pro některé je problém to dočíst do konce :) Jasně, že se dá, kniha se čte za pár hodin na jeden zátah úplně v klidu.
December 29, 2017
Bret Easton Ellis møder Irvine Welsh i Tbilisi kunne være en karakteristik af stilen i denne eksperimenterende, provokerende, postmodernistiske roman fra Georgien fra 2010.
Læs anmeldelsen på K’s bognoter: http://bognoter.dk/2017/12/29/zaza-bu...
Læs anmeldelsen på K’s bognoter: http://bognoter.dk/2017/12/29/zaza-bu...
April 24, 2024
strasznie dużo naturalistycznych scen seksu (i myślenia o nim), męskiego spojrzenia na kobiece ciało, trochę mody, trochę nawiązań do kultury, lech kaczyński (i to dwa razy!!!), w tle wojna, ale mało widoczna
// przeczytana na zajęcia
// przeczytana na zajęcia
May 14, 2025
კითხვის პროცესში სხვაა და რო მორჩები ვაბშე სხვა ხასიათს უჭერ. ვიცინი და რო დავასრულე, სევდა მომაწვა, რა fake ები ვართ.
ომი როგორც მთავარი პერსონაჟი, ვერის აუზი, ტყნაური და ფუთებში გახვეული თბილისი.
პოსტმოდერნის მამაა ზაზა.
ომი როგორც მთავარი პერსონაჟი, ვერის აუზი, ტყნაური და ფუთებში გახვეული თბილისი.
პოსტმოდერნის მამაა ზაზა.
November 3, 2017
Sex, drugs, expensive fashion and Goergia. Short stories about war and people living in it. Good and fascinating. I recommend it to everyone who's bored with this current literature.
April 1, 2019
ზაზას შეეძლო ეწერა -
უფრო კარგად.
უფრო კარგად.
April 6, 2019
Das Buch hat einen Hang zum Vulgären lässt sich aber sehr gut lesen und zeugt von scharfer Beobachtungsgabe.
March 13, 2020
ზაზა edgelord ბურჭულაძე
October 9, 2020
უფრო 2,5 ალბათ, მომავალში იქნებ შევცვალო...
November 21, 2021
აქაც ბმები და კ��ნსტისტენტურობა არის პრობლემა მაგრამ ნამდვილად ერთერთი მნიშვნელოვანი ტექსტია ქართულ თანამედროვე ლიტერატურაში.
December 2, 2021
სახელიც ისეთივე ყალბი, როგორც თანამედროვე ქართული საზოგადოების ფსევდომორალი.
January 27, 2023
huh. 3.5? annoyingly provocative in its description of sex and women? kinda smart in the way it talks about war? funny? i don’t know. i like that it had pictures
July 27, 2023
ძალიან ვეცადე მაგრამ.. ვერ გავიგე 🙈
January 8, 2024
ბევრი ვიცინე😀
December 27, 2025
zaza miyvarxar.
Displaying 1 - 30 of 39 reviews