So begins Sam Austen's searing debut novel: an expansive, stream-of-consciousness fusillade decipherable only by cats, which may very well be a raucous, cogent satire laying waste to the literary establishment and the concept of language itself.
Sam Austen is a certified feline linguist and former Professor of Feline Psychology at Golden State Medical University. He also hosts Meow: A Literary Podcast for Cats, available on Spotify, Apple Podcasts, and Google Play.
جدای از هدر رفت کاغذ، باورم نمیشه یه اودیوبوک حدودا پونزده ساعته داره که نویسنده نشسته و میو نمیکنه، فقط میگه میو. میو نمیکنه یعنی چی؟ مثلا تو اون اپرای دوئت گربه روسینی، با آوا ها و لحن(و نت) های مختلف میو های متفاوتی اجرا میشه؛ اینجا یکی نشسته خیلی عادی داره میگه میو میو میو. خیلی وقت بود نگفته بودم حیف درخت؛ ولی واقعا حیف درخت! خب میکردیش ده صفحه. خلاصه مینوشتی. ۳.۱۴۰۴
شما همهی این میوها رو خوندید؟ فکر نکنم. بعید میدونم کسی همچین کاری کنه به هر حال وقتی چشم آدم میدونه همهشون یک چیز هستن به خودش زحمت خوندن تک به تکشون رو نمیده. منم زحمت کامل خوندن این ۸۰۰۰۰ میو رو نکشیدم. شاید اگه در حد یه ایبوک باقی میموند اوکی بود، اما چاپ همچین چیزی جنایت در حق درختانه.
Wait, a minute, that's my cat talking. Let me translate.
I read 'Meow' with my cat. He helped with all the translations. We loved it, and want more. I am a cat mom to one. ( I want more.) River (the cat) he's an only child so he gets all mommy's attention.
This book is definitely for cats,and cat lovers. All cat people should read this book.
If you'd like to see my cat you can check out his Instagram at @a_cat_named_river
‘Meow: A Novel’ by Sam Austen is strangely riveting for about a minute. Or less. It is an audiobook of 14 hours and 21 minutes, available on Audible.com for $18.99. It is read by the author. I highly recommend readers do not buy this shockingly flawed book. Instead click on the *sample* listen button. I cannot emphasize enough - DO NOT BUY THIS BOOK UNLESS YOU’VE LISTENED TO THE SAMPLE! I think it is overpriced. I have other objections about the audiobook as well. For one thing, it is unclassifiable. Autobiography? Non-fiction? Fiction? History? Idk.
I have been on Goodreads since 2010 writing reviews. But for once, I am at a loss, unable to come up with a description. I honestly don’t know what to say. Really. There are no words. Except Meow.
تئاتر پوچی برای نسل پوچپسند ابتذال پستمدرن، ژستهای روشنفکرانه و ویرانی هنر به دست چپگرایی فرهنگی
کتاب Meow ، نه یک اثر ادبیست، نه یک تجربهی هنری. بلکه مشتی تهیست که با پودر قندِ پستمدرنیسم پوشیده شده، و با ژستی چپگرایانه به خورد جامعهای داده شده که دیگر فرق بین آوانگارد و بیمایگی را نمیفهمد.
ما با کتابی طرفیم که تمام محتوایش، تکرار یک واژه است: «میو». در ظاهر، یک شوخی هنریست، اما پشت این شوخی، سایهی تلخی ایستاده است: ابتذالِ نظام روشنفکری معاصر.
این کتاب نماد تمام چیزهاییست که در عصر ما از هنر باقی مانده: ژست بدون شعور، فرم بدون محتوا، معنازدایی به نام آزادی، و تهیگرایی به نام خلاقیت. کتاب Meow از آن دست آثاریست که فقط در فضای فکری لیبرال-چپ مدرن میتواند متولد شود؛ فضایی که هنر را از معنا تهی کرده و به ویترین شعارهای توخالی بدل کرده است.
همان فضای فرهنگیای که هر چالش فکریای را به «بازنمایی» تقلیل میدهد، و هر مزخرفی را زیر عنوان "ساختارشکنی" یا "نقد زبان" به رسمیت میشناسد. گویی دیگر داشتن پیام، روایت، یا انسانیت در هنر، بورژوایی است؛ گویی تکرار "میو" بهجای ساختن یک داستان، یعنی ما مرزهای ادبیات را جابهجا کردهایم!
نه! ما مرزهای ادبیات را جابهجا نکردهایم، ما فقط شعور جمعی را پایین کشیدهایم.
کتاب Meow تافتهای جدا نیست؛ این کتاب فرزند ناخلفِ همان فرهنگ فکریایست که از نقاشیهای سفیدی که چیزی جز یک نقطه سیاه در گوشه ندارند، شاهکار میسازد؛ از آدمی که روی صحنه فقط ده دقیقه آب دهانش را قورت میدهد، تئاتر پستدرام میسازد؛ و از زنی که روی بوم، خون قاعدگیاش را پاشیده، هنر فمینیستی میتراشد. همهچیز شده تابوشکنی بیهدف، تظاهر به عمق، برای پوشاندن خلأ.
در این فضای فکری، ارزش یک اثر نه بر اساس میزان تأثیرگذاری یا شکوه هنریاش، بلکه بر اساس «غرابت» و «غیرقابلفهم بودنش» سنجیده میشود. Meow با نادیده گرفتن مخاطب، تجربه را تبدیل به شکنجه میکند. و اسم این شکنجه را «ادبیات تجربی» میگذارد.
این همان چپگرایی پستمدرن است: هنری که دیگر نمیخواهد زندگی را بهتر کند یا حقیقت را بازتاب دهد؛ فقط میخواهد تحقیر کند، فروبپاشد، و هیچ چیز نسازد. هنری که مخاطب را نه به اندیشیدن، بلکه به تحقیر شدن دعوت میکند. آنهم با لبخندی از بالا به پایین: تو اگر نمیفهمی، مشکل از توست. من خیلی جلوترم.
اما واقعیت این است که پشت این ژست روشنفکرانه، چیزی نیست جز تنبلی فکری. خلاقیتی وجود ندارد. فقط یک شوآف است. Meow یک فریب است. یک لطیفهی کشدار که فقط در ذهن جماعتی جا میافتد که هنر را با فخرفروشی روشنفکری اشتباه گرفتهاند. جماعتی که در کافههای هنری در باب «مفاهیم بیزمان زبان گربهها» یا «بازتعریف معنا در فقدان نشانه» نطق میکنند، بیآنکه خودشان هم بفهمند چه میگویند.
اگر هنر قرار است فقط همین باشد، پس همان بهتر که سکوت کنیم.
وقتی داشتم ریویوهای این کتاب رو چک میکردم، برام طبیعی بود که اکثرا خارجی باشن اما این دیگه واقعا نوبره که میبینم ۹۹ درصدشون پنج ستاره رو دادن. فقط چند نفر ایرانی و یه تعداد انگشت شماری از خارجی ها اعتراض کرده بودن. ولی میون این همه تاسف و ناراحتی یه موضوع باعث خوشحالیم شد. اینکه میبینم فرهنگ ایرانی یه فرهنگ دغدغه مند و حواس جمع هستش که از کنار این چیزهای "به ظاهر بی اهمیت" به راحتی رد نمیشه. ۴۶۵ نفر به این اثر امتیاز دادن و حداقل ۴۰۰ نفرشون پنج ستاره رو دادن. میدونم صرفا کتاب خوندن، درک و آگاهی فرهنگی آدم ها رو بالا نمیبره ولی میخواید بگید ۴۰۰ نفری که ادعای کتاب خونی دارن حتی یه ذره هم از چاپ شدن این کتاب حس بد نداشتن و این موضوع رو به خنده و سخره گرفتن؟!
به خودم قول داده بودم مادامی که کتابی را از آخر به اول نخواندهام تحت عنوان خواندهشده ازش یاد نکنم، اما به سه دلیل این قانون را زیر پا گذاشتم: ۱. این اصلا کتاب نیست. ۲. امتیازش بالا بود. ۳. اینکه حس میکنم هشتاد هزار تا میو در طول عمرم از گربهها شنیدهام، اگر هم نشنیده باشم تا آخر عمر کوتاهم خواهم شنید. و اما چرا فکر میکنم کتاب بدی است؟ خب اینکه دلیل نمیخواد، اما بازهم بهرحال.
• هر هر هر هر، خندیدیم گربهها اصولا بامزهاند، اما ایدهٔ این نویسنده اصلا بامزه نیست. یعنی اصلا.
• اهمیت گربهدوستبودن یکبار دیدم در ردیت یکی پرسیده بود از کدام انیمه به خاطر فنبیسش متنفرید؟ و فکر میکنم مایهیرآکادمی بیشتری رأی را آورده بود و جوجیتسوکایسن (راستش را بخواهید من هم به همین خاطر اینها را ندیدهام). و باید بگویم فن-یک-چیز-بودن یک مسئولیت است، و نویسندهٔ این کتاب دارد میریند به این مسئولیت.
• کتابی برای همهکس و هیچکس من فکر میکنم اگر واقعا خلقتی رخ داده باشد، گربهها اشرف مخلوقاتاند، و انسان پستتر از این است که برای این موجودات اشرافی کتاب بنویسد. نویسنده گفته است کتابی ست برای گربهٔ شما. چرا گربهها باید همنشینی و گفتگو با همنوع خودشان را ول کنند و بیایند به اراجیف شما دهد؟
• چرا به ذهن خودم نرسید ایدههای جدید دو دستهاند: ۱. ایدههایی که به ذهن هر کسی ممکن است برسد ۲. ایدههایی که منحصر به ذهن نویسنده است در مورد دومی، مثلا صحنهای از صدسالتنهایی را در نظر بگیرید که یکی گلوله میخورد و خونش راه میافتد یک مسیر طولانی و سربالایی-سرپایینی و پیچوواپیچ را طی میکند تا برسد به آشپزخانهٔ مادر مقتول. خب این ایده را اگر مارکز نمینوشت به ذهن هیچکس دیگری نمیرسید، یا واقعا احتمالش خیلی خیلی کم بود. اما امروزه متأسفانه نوآوری هنری عمدتا در دستهٔ اول جا میگیرد. مخاطب در مواجه با عمدهٔ آثار آوانگارد، فکر میکند که من هم میتوانستم چنین کاری بکنم، یا حتی برخی از قبل ایدهاش را داشتهاند و به عملیشدنش فکر نکردهاند. این سرسپردگی هنری، اینکه دیگر هنرمندان به فردیت خود اهمیت نمیدهند و صرفا به جیب و شهرت فکر میکنند، مایهٔ بیآبرویی عصر ما ست.
• لطفا تکرار نشود ایدهها از لحاظ تکرارپذیری هم دو دستهاند: ۱. ایدههایی که تکرارشان بداعت اثر اولیه را از میان میبرد ۲. آنها که تکرارشان به بکری اثر اول اضافه میکند همینجا هم میشد صدسالتنهایی را مثال زد چون آثار مشابه آن در سراسر دنیا فراوان است و هر کدام صرفا مهر تائیدی بودند بر تکرارناپذیری مارکز، اما بیایید مثال دیگری را هم بررسی کنیم، مثلا لبخندژوکوند، اثری هم به شیوههای مختلف مورد تقلید قرار گرفت، و هم هجویه زیاد داشته، اما هیچکدام هرگز نتوانستند ذرهای از اعتبارش کم کنند. حالا فرض کنید سه نفر دیگر هم کتابی بنویسند که فقط بگوید میو. یا یکی کتاب این احمق را ترجمه کند. آیا میتوان گفت ارزش کدامیک بیشتر است؟
• نه نه نه، هر چیزی به جز فینگلیش فینگلیش-تایپکردن را عموما نشانی از عامیگری، بیسوادی یا بیاعتنابودن شخص نسبت به زبان فارسی میدانند. به نظرم تبدیل صدای گربهها به حروف انسانی و کتابنوشتن باهاش، مصداقی از همین است (میونگلیش؟). آن یک زبان است، و چیزی تو نوشتهای معادلسازی کتبی برای آن است. این را هم باید اضافه کنم که گربهها یا هر حیوان دیگری، مانند انسان مدتها پیش از اختراع خط هستند، و زبانشان ساحت گفتاری دارد. اینکه آدمها بیایند و برایشان محصولات مکتوب بسازند، استعمار فرهنگی آنها ست. نکنید!
آپدیت: امتیاز کتاب از ۴/۴۰ به ۴/۳۶ ریزش کرد. همت کنید دوستان.
«کتاب را نخواندم» چه مزخرفی نوشتم: کتاب را نخواندم! مگر باید میخواندم من حتی اگر پیامبر هم باشم یونسم نه سلیمان که سیصد و اندی صفحه و ۸۰هزار بار میو گربه را بخوانم. اصلا هرچه میخواهند و میخواهید بگویید ولی از هر چه حیوان و انسانهای حامی حقوقشان بیزارم. عاصیم از فروشش در دنیا و همین مملکت خودمان و کتابفروش بیچاره میگه چون مدام خواهان داره ناچاراً شارژ میکنیم. فقط این را میتونم بگم که: ای ریدمان حتی در پستمدرنیزم هم قرار نمیگیره.
This book helped me a lot to understand my cat (btw she is imaginary) and cat language, now i can speak meow meow fluently. My cat said she won't scratch at random things anymore and i said i will give her a back massage everyday. Now the deal is sealed all thanks to Sam Austen for this remarkably useful book. meow meow meow meow meow meow meow meow meow meow meow meow meow meow meow in gratitude.
bottom line i really should have adopted a cat but i'm allergic 🤕
Disclaimer: Do NOT buy this book. Please, if you want to read it, pirate it. Can't believe I would actually say it one day, but the book isn't worth the money. 'Cause it is literally only using the word 'meow', nothing else. It's uncreative. Yes, it's funny the first few times, but honestly, we could have all managed to write a book with just the word 'meow', trust me. So, if you want to chuckle a bit or you came here 'cause of that one video; Just read it online free. Don't buy it. It isn't worth the money.
Even though it was funny, it didn't last long and I was just curious about it 'cause I saw a video of some girl who bought it, and trust me you will find it funny the first few pages and then it's gone. It's only one single word. Nothing more. Too uncreative to actually give it a high rating. Would also be unfair to my rating system and my 2 star ratings, as they were compared to this more interesting to read.
دوستان من عاشق گربهام، اونقدری که تا غذا خوردن گربهی خودم رو نبینم غذای خودم بهم مزه نمیده.... اماااااا واقعا یه کتاب پر از میو؟ همین؟ من اونقدری وسواس فکری دارم که کتابهایی که نصفه خوندم رو نه تو دستهی خونده شدهها جا میدم، نه تو دستهی خونده نشدهها (میذارم تو دستهی هنوز تموم نشده) ولی این کتاب اونقدری مسخره هست که من حتی نخونده هم نمرهش رو میدم بره! خودتون اگر باشین، جدای از این کتاب، کتابی که شما نخونده بفهمین و بدونین که توش چه خبره براتون بار معنایی و مفهومی داره اصلا؟! یه دوستی بود میگفت سوشال مدیا کاری با آدم میکنه که نمیفهمی به چیزی که جلوته علاقه داری/نداری یا داری همینطوری یکسو با جمعیت پیش میری، منم الان حس میکنم اینکه بعضیا خوندن همچین کتابی رو باحال و بامزه میدونن بیشترشون واقعا فقط دارن با جو جامعه پیش میرن وگرنه اون درخت بدبخت چه گناهی کرده آخه!
This was meowsh*t. Give it 1 star and a half tuna. Want my time back. Should’ve napped than listened to this story. Waste of time napping and waste of beautiful healthy useful trees.
(This review was made by S. & L. , two gorgeous cats. )
The whole book goes like this: meow meow meow meow meow meow meow, meow. I guess one copy and posting this on social media globally would be maybe a funny hilarious joke to make. But publishing, marketing and encouraging this? Am I the only one who has an issue with this? The only thing I absolutely love about this book is the cover (absolutely gorgeousss kitty). On a more serious serious note, when did we, habitants of our planet, decided to normalise and encourage this? I hope I’m not the only sane person seeing the big deal here. And people wonder why climate change is a thing, huh. No hate to the author, just wondering why this series is a real thing.
a truly riveting novel. deserves praise from a museum and to be studied deeply for its meaning. one of my favorite quotes: “meow meow… meow meow mememeow meow! meow meow meow?” not something anyone could replicate the feeling of for sure.