Μια συλλογή από 52 εύθυμα χρονογραφήματα που εκδίδεται για πρώτη φορά σε βιβλίο, μαζί με σπάνιες φωτογραφίες του συγγραφέα δίπλα σε Έλληνες κωμικούς που ερμήνευσαν τις μεγάλες του επιτυχίες. Καθημερινά, φαιδρά περιστατικά, η γραφειοκρατία στο δημόσιο τομέα, σπαρταριστές στιγμές από τα παρασκήνια του ελληνικού θεάτρου, εύθυμα στιγμιότυπα του αστυνομικού δελτίου, ξεκαρδιστικές σκηνές από ποδοσφαιρικές περιγραφές, καθώς και χαρούμενες ταξιδιωτικές εντυπώσεις από την Κωνσταντινούπολη και την Αίγυπτο ζωντανεύουν στις σελίδες του βιβλίου αυτού από τη μοναδική πένα του Δημήτρη Ψαθά. «Άπειρα είναι τα εύθυμα επεισόδια στο θέατρο. Θυμάμαι στην πρεμιέρα κάποιου φίλου συνέβη κάτι τέτοιο. Επρόκειτο για ένα σπαρακτικό έρωτα ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που δεν μπορούσαν να παρθούν, έπρεπε να χωρίσουν. Εκείνος βαρύς, εκείνη απελπισμένη. Κι έπρεπε να της πει: «Θα φύγω με το βαπόρι του Σαββάτου» Αντί αυτού όμως ο πρωταγωνιστής, μπερδεύοντας τα λόγια του, λέει ανάποδα: «Θα φύγω με το σαβόρι του παπά του!» Ένα βροντερό γέλιο αντήχησε στην πλατεία -πάει το δράμα, πάει η συγκίνηση, πάνε όλες οι προσπάθειες του συγγραφέα. Κάτι ανάλογο θυμάμαι στη Βουλή. Ήταν μια απ' τις δραματικές συνεδριάσεις την εποχή Ελευθερίου Βενιζέλου - Παναγή Τσαλδάρη. Στο βήμα ο Τσαλδάρης. Ένας βουλευτής της ίδιας περιοχής με αυτόν, της Κορινθίας, του είχε κάνει μια παρατήρηση κι ο Παναγής Τσαλδάρης διέψευδε: «Δεν ημπορείτε να λέγετε τοιαύτα πράγματα εις τοιαύτας ώρας, κύριε εκ Πολιτείας κορινθευτά! «Η Βουλή εσείστηκε στα γέλια κι η ατμόσφαιρα άλλαξε αμέσως. Τα βαριά σύννεφα σκορπίστηκαν κι η συζήτηση μπήκε σ' έναν άλλο τόνο, ανθρωπινότερο, πολιτισμένο.
Ο Δημήτρης Ψαθάς (1907-1979), υπήρξε Έλληνας δημοσιογράφος, χρονογράφος, ευθυμογράφος,και θεατρικός συγγραφέας. Καταγόταν από την Τένεδο και γεννήθηκε στη Τραπεζούντα του Πόντου τον Οκτώβριο του 1907 και το 1923 μετά το τέλος της μικρασιατικής εκστρατείας εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου τελειώνοντας τις σπουδές του αφιερώθηκε τόσο στη δημοσιογραφία και ιδιαίτερα στην ευθυμογραφία όσο και στο θέατρο. Εργάστηκε στις εφημερίδες «Ελεύθερο Βήμα», σε ηλικά 18 ετών, όπου άρχισε να δημοσιογραφεί στο δικαστικό ρεπορτάζ. Ακολούθησαν τα «Αθηναϊκά Νέα», για πολλά χρόνια στα «Νέα» ως χρονογράφος και τελευταία στην «Ελευθεροτυπία». Το 1937 εξέδωσε το πρώτο του χιουμοριστικό βιβλίο με τον τίτλο «Η θέμις έχει κέφια» και τον επόμενο χρόνο το δεύτερο βιβλίο του «Η Θέμις έχει νεύρα». Το έργο που τον έκανε όμως πανελλήνια γνωστό ήταν το «Μαντάμ Σουσού»