What do you think?
Rate this book
Η τρέλα του Πινοτσέτ
«Ένα βράδυ, τέλη Οκτωβρίου του 1973, ο ταξίαρχος Ουάσινγκτον Καράσκο Φερνάντες επισκέφθηκε τις αίθουσες βασανιστηρίων του συντάγματος Τουκάπελ, στο Τεμούκο. Εγώ κι άλλοι τέσσερις ήμαστε κρεμασμένοι απ’ τους καρπούς, σαν σφαχτάρια, κι ο ταξίαρχος μας επιθεωρούσε με βλέμμα κριτικό. Φορούσε στολή εκστρατείας, και στη ζώνη του κρεμόταν το υπηρεσιακό του περίστροφο. Αμέσως ήρθε κοντά μας κι έδωσε στον καθένα μας από ένα ελαφρό σπρώξιμο, που μας έκανε να ταλαντευτούμε σαν εκκρεμή. Ύστερα μας ρώτησε αν χρειαζόμασταν τίποτα. Ένας από μας (ορκίζομαι ότι ήταν ένας δημοτικός σύμβουλος απ’ το Καράουε που, κατά σύμπτωσιν, λεγόταν κι αυτός Σεπούλβεδα) του απάντησε: «Μήπως θα μπορούσατε να πλησιάσετε το πάτωμα στα πόδια μας;» Είκοσι δύο άρθρα-καταγγελίες του Λουίς Σεπούβεδα με αφορμή τα τριάντα χρόνια από το πραξικόπημα που ανέτρεψε τον Σαλβαδόρ Αλιέντε.
128 pages, Paperback
First published January 1, 2002
14 people are currently reading
204 people want to read
About the author
Luis Sepúlveda
160 books1,275 followers(Ovalle, Chile, 1949 – Oviedo, España, 2020) Luis Sepúlveda was a Chilean writer, film director, journalist and political activist. Exiled during the Pinochet regime, most of his work was written in Germany and Spain, where he lived until his death.
Author of more than thirty books, translated into more than fifty languages, highlighting An Old Man Who Read Love Stories (Tusquets Ed., 2019) and The Story of a Seagull and the Cat Who Taught Him to Fly (Tusquets Ed., 1996). Among his numerous awards are the Gabriela Mistral Poetry Award (Chile), the Primavera Novel Award (Spain) and the Chiara Award for Literary Career (Italy). Knight of the Order of Arts and Letters of France, and doctor honoris causa by the universities of Toulon (France) and Urbino (Italy).
In a direct, quick-to-read language, full of anecdotes, his books denounce the ecological disaster affecting the world and criticize selfish human behavior, but they also show and exalt the most wonderful manifestations of nature.
Author of more than thirty books, translated into more than fifty languages, highlighting An Old Man Who Read Love Stories (Tusquets Ed., 2019) and The Story of a Seagull and the Cat Who Taught Him to Fly (Tusquets Ed., 1996). Among his numerous awards are the Gabriela Mistral Poetry Award (Chile), the Primavera Novel Award (Spain) and the Chiara Award for Literary Career (Italy). Knight of the Order of Arts and Letters of France, and doctor honoris causa by the universities of Toulon (France) and Urbino (Italy).
In a direct, quick-to-read language, full of anecdotes, his books denounce the ecological disaster affecting the world and criticize selfish human behavior, but they also show and exalt the most wonderful manifestations of nature.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 29 of 29 reviews
January 30, 2025
Γραμμένα με τη δύναμη του πόνου και της μνήμης μιας παράλογης και φρικώδους εποχής (που χάρισε η "Σχολή του Σιγάγου" του Μίλτον Φρίντμαν στη Χιλή, προκειμένου να δοκιμαστεί απρόσκοπτα το παρανοϊκό οικονομικό της μοντέλο), τον καιρό που ο Πινοτσέτ προσπαθούσε να αποφύγει να δικαστεί για τα εγκλήματά του, τα άρθρα που περιέχονται στο βιβλίο παρόλο που κάποιες φορές καταφεύγουν στο λυρισμό συνθέτουν ένα πολύ αξιόλογο βιβλίο. Οι δύο Χιλές, μια των χυδαίων νικητών και εκποιητών του εθνικού πλούτου της χώρας και μια των νικημένων/δολοφονημένων/βασανισμένων/εξαφανισμένων παλεύουν να κλείσουν τα τραύματα που προκάλεσαν οι μαχαιριές της 11/9/73 και μετά, αλλά σύμφωνα με το συγγραφέα ο τρόπος δεν είναι να πεις "ε, τότε μου σκοτώσατε/βασανίσατε/βιάσατε/εξαφανίσατε τον άντρα/τη γυναίκα/το παιδί/τη μάνα/τον πατέρα, τώρα, ας ξεχάσουμε"... Η μνήμη απαιτεί δικαίωση και η δικαίωση... δικαιοσύνη
Υ.Γ. Είναι το λιγότερο γελοίο ένας μαζικός σφαγέας φασίστας δικτάτορας να επικαλείται ανθρωπιστικούς λόγους για να μη δικαστεί... Πιο τίμιοι ήταν οι Ναζί που αυτοκτόνησαν όταν το τέλος ήταν κοντά...
Υ.Γ. Είναι το λιγότερο γελοίο ένας μαζικός σφαγέας φασίστας δικτάτορας να επικαλείται ανθρωπιστικούς λόγους για να μη δικαστεί... Πιο τίμιοι ήταν οι Ναζί που αυτοκτόνησαν όταν το τέλος ήταν κοντά...
August 12, 2014
Μικρά άρθρα που δημοσιεύτηκαν την περίοδο της σύλληψης του Χιλιανού δικτάτορα. Αν δεν έχετε καλή διάθεση μην το διαβάσετε. Θα θέλετε να βουτήξετε ένα καδρόνι από την κοντινότερη οικοδομή και να περάσετε ένα χέρι με αυτό όλους τους δικτάτορες του κόσμου, καθώς και όσους αναλαμβάνουν τις μεταπολιτεύσεις και μετά μοιράζουν αμνηστίες και γερουσιαστιλίκι στους βασανιστές.
November 29, 2025
Όχι στη Λήθη-Όχι στη Συγχώρεση, βροντοφώναζε στα άρθρα του ο σπουδαίος χιλιανός λογοτέχνης Λουίς Σεπούλβεντα, άρθρα σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά που γράφτηκαν με αφορμή την άσκηση ποινικής δίωξης που άσκησε ένας ισπανός εισαγγελέας στον σατράπη της Χιλής, τον "σπουδαίο" επίσης (για άλλους λόγους) χιλιανό στρατηγό Αουγκούστο Πινοσέτ. Ο Πινοσέτ για να γλυτώσει τη δίκη σε διεθνές δικαστήριο επικαλέστηκε βαριά ασθένεια. Όταν επέστρεψε στη Χιλή από το Λονδίνο που νοσηλευόταν, σηκώθηκε επιδεικτικά από το αναπηρικό καροτσάκι: "τους κοροΐδεψα". Όμως όλοι το ξέρανε... Λήθη και Συγχώρεση ζήτησαν οι ίδιοι οι άνθρωποι που περιστοίχιζαν τον δικτάτορα, πολιτικοί και στρατιωτικοί, ή μάλλον προσπάθησαν να επιβάλλουν χορηγόντας αμνηστία στους εαυτούς τους. Ο Σεπούλβεντα στα άρθρα του δεν στηλιτεύει μόνο αυτή την πολιτική πράξη, αλλά υπενθυμίζει τις ιστορίες απλών ανθρώπων, επαναστατών, ονειροπόλων, μεροκαματιάρηδων που τους έφαγε το μαύρο σκοτάδι μετά την αποφράδα 11η Σεπτέμβρη· ακριβώς για να μην υπάρξει λήθη. Ζητάει επίμονα να δικαστούν όλοι -με πρώτο τον αρχιδολοφόνο, ακριβώς για να μην υπάρξει άδικη συγχώρεση. Μιλάει για ζωές που καταστράφηκαν ή επαναδημιουργήθηκαν πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα. Μιλάει για την υποκρισία των εκπροσώπων των αστικών τάξεων. Τόνοι ψεμμάτων και διαστρέβλωσης, ηθικής εξαχρείωσης για να απομακρυνθεί ο κόσμος από απλές αλήθειες, σαν αυτή που διατυπώνει στη σελ.111:
"ο καλύτερος τρόπος για να προστατεύσει κανείς τον πλούτο, είναι να προστατεύσει αυτούς που τον παράγουν"
"ο καλύτερος τρόπος για να προστατεύσει κανείς τον πλούτο, είναι να προστατεύσει αυτούς που τον παράγουν"
Read
January 7, 2017Από την βιβλιοπαρουσίαση που έκανα για την Πάστα Φλώρα :
Με αφορμή την επικείμενη σύλληψη του δικτάτορα Πινοτσέτ, τριάντα χρόνια μετά την αιματοβαμμένη ανατροπή του Σαλβαδόρ Αγιέντε, και την σχετική «ειδησεογραφία» της εποχής ο Λούις Σεπούλβεδα γράφει κάποια άρθρα-καταγγελίες. Είκοσι δύο από αυτά βρίσκονται συγκεντρωμένα σε αυτόν τον τόμο.
Η ξεχωριστή πένα του μας αποδεικνύει ότι πέρα από μυθιστορήματα και παιδικές ιστορίες μπορεί και να αρθρογραφήσει, πάντα με μια πιο λογοτεχνική χροιά χωρίς να μπει στην στείρα γλώσσα της «δημοσιογραφίας».
Το μεγαλύτερο μέρος των άρθρων κάνει αναφορά στα θύματα της δικτατορίας. Τους νεκρούς, τους βασανισμένους και τους «εξαφανισμένους» που ποτέ δε θα βρεθούν. Όμως η άτιμη η μνήμη δεν είναι σκουπίδι, και εδώ η ρήση αυτή βρίσκει την μεγαλύτερη επιβεβαίωση της. Απέναντι στον νεοφιλελευθερισμό των δεξιών και των «συμφιλιωμένων» σοσιαλιστών που κάνουν «γαργάρα» τα πάντα για λίγη βόλεψη και εξουσία, ο συγγραφέας αντιπαραθέτει το πείσμα και τη θέληση για δικαιοσύνη μίας κοινωνίας που έζησε τον τρόμο και την ασυδοσία της εξουσίας στο πετσί της.
Η πολιτική απόχρωση λοιπόν των άρθρων δεν είναι τίποτε άλλο από ένα δριμύ κατηγορώ προς την χιλιανή πολιτική σκηνή. Ένας ισόβιος γερουσιαστής πρώην δικτάτορας. Μια «αριστερά» που συμφωνεί στην ομερτά και λέει «δεν έγινε και τίποτα, ας μη τα σκαλίζουμε». Και τέλος μια δεξιά πιο ισχυρή από πριν (όπως πάντα συμβαίνει μετά από ένα πραξικόπημα) να κουνάει το δάχτυλο στο λαό. Και σε όλα αυτά, σαν επιβεβαίωση της παρανόησης, έρχεται να προστεθεί η ξεδιάντροπή προσπάθεια της «σοσιαλιστικής» κυβέρνησης της Χιλής να μην εκδοθεί ο δικτάτορας σε καμία από τις χώρες στις οποίες εκκρεμούν εντάλματα.
Τι έχουμε λοιπόν στη Χιλή το 1973; Μια ανατροπή μίας δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης ευρείας αποδοχής η οποία προσπαθεί να κάνει έναν κοινωνικό μετασχηματισμό προς όφελος των λιγότερο προνομιούχων, και τι γίνεται τότε; Το γνωστό πολυπαιγμένο έργο. Το κεφάλαιο πετάει μερικά ψίχουλα σε κάποιον φασίστα στρατιωτικό, και εκείνος ξεκινάει να σφαγιάζει ανθρώπους. Δεν πρέπει εδώ να ξεχνάμε και των πρωταγωνιστικό, πάντα, ρόλο των βορειοαμερικανικών μυστικών υπηρεσιών (λέγε με CIA). Και όταν όλα τελειώσουν, στην καλύτερη των περιπτώσεων να φυλακιστούν (για τα μάτια του κόσμου) κάποιοι εκ των εγκληματιών. Φυσικά οι ηθικοί αυτουργοί όλων αυτών, η άρχουσα τάξη και το κεφάλαιο, θα συνεχίσουν να μένουν στο απυρόβλητο. Και αν όλα αυτά μας μοιάζουν τόσο οικεία, οφείλεται φυσικά στο ότι και εδώ είχαμε μια ανάλογη δικτατορία η οποία προσέφερε την ευκαιρία στο κεφάλαιο για περισσότερη συσσώρευση πλούτου.
Μαζεύοντας το σαν επίλογο, εικοσί δύο κείμενα που μεταφέρουν τον πόνο. Τον πόνο των βασανιστηρίων, τον πόνο και το νόστο της εξορίας, την αβεβαιότητα για το τι απέγιναν οι τουλάχιστον τρεις χιλιάδες απαχθέντες. Είκοσι δύο κείμενα που περιγράφουν το παιχνίδι της εξουσίας σε βάρος των λαών, και τις δήθεν «δίκαιες» δικές που ασχολούνται μόνο με τις μαριονέτες και όχι με τον πραγματικό υποκινητή τους. Η γεύση που αφήνουν αυτά τα άρθρα είναι η οργή και η λύσσα απέναντι σε κάθε φασιστικό μόρφωμα ότι μάσκα κι αν φοράει. Γιατί η μνήμη είναι εδώ και δεν μπορεί κανείς να μας την πάρει.
(https://pastaflorawr.wordpress.com/20...)
Με αφορμή την επικείμενη σύλληψη του δικτάτορα Πινοτσέτ, τριάντα χρόνια μετά την αιματοβαμμένη ανατροπή του Σαλβαδόρ Αγιέντε, και την σχετική «ειδησεογραφία» της εποχής ο Λούις Σεπούλβεδα γράφει κάποια άρθρα-καταγγελίες. Είκοσι δύο από αυτά βρίσκονται συγκεντρωμένα σε αυτόν τον τόμο.
Η ξεχωριστή πένα του μας αποδεικνύει ότι πέρα από μυθιστορήματα και παιδικές ιστορίες μπορεί και να αρθρογραφήσει, πάντα με μια πιο λογοτεχνική χροιά χωρίς να μπει στην στείρα γλώσσα της «δημοσιογραφίας».
Το μεγαλύτερο μέρος των άρθρων κάνει αναφορά στα θύματα της δικτατορίας. Τους νεκρούς, τους βασανισμένους και τους «εξαφανισμένους» που ποτέ δε θα βρεθούν. Όμως η άτιμη η μνήμη δεν είναι σκουπίδι, και εδώ η ρήση αυτή βρίσκει την μεγαλύτερη επιβεβαίωση της. Απέναντι στον νεοφιλελευθερισμό των δεξιών και των «συμφιλιωμένων» σοσιαλιστών που κάνουν «γαργάρα» τα πάντα για λίγη βόλεψη και εξουσία, ο συγγραφέας αντιπαραθέτει το πείσμα και τη θέληση για δικαιοσύνη μίας κοινωνίας που έζησε τον τρόμο και την ασυδοσία της εξουσίας στο πετσί της.
Η πολιτική απόχρωση λοιπόν των άρθρων δεν είναι τίποτε άλλο από ένα δριμύ κατηγορώ προς την χιλιανή πολιτική σκηνή. Ένας ισόβιος γερουσιαστής πρώην δικτάτορας. Μια «αριστερά» που συμφωνεί στην ομερτά και λέει «δεν έγινε και τίποτα, ας μη τα σκαλίζουμε». Και τέλος μια δεξιά πιο ισχυρή από πριν (όπως πάντα συμβαίνει μετά από ένα πραξικόπημα) να κουνάει το δάχτυλο στο λαό. Και σε όλα αυτά, σαν επιβεβαίωση της παρανόησης, έρχεται να προστεθεί η ξεδιάντροπή προσπάθεια της «σοσιαλιστικής» κυβέρνησης της Χιλής να μην εκδοθεί ο δικτάτορας σε καμία από τις χώρες στις οποίες εκκρεμούν εντάλματα.
Τι έχουμε λοιπόν στη Χιλή το 1973; Μια ανατροπή μίας δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης ευρείας αποδοχής η οποία προσπαθεί να κάνει έναν κοινωνικό μετασχηματισμό προς όφελος των λιγότερο προνομιούχων, και τι γίνεται τότε; Το γνωστό πολυπαιγμένο έργο. Το κεφάλαιο πετάει μερικά ψίχουλα σε κάποιον φασίστα στρατιωτικό, και εκείνος ξεκινάει να σφαγιάζει ανθρώπους. Δεν πρέπει εδώ να ξεχνάμε και των πρωταγωνιστικό, πάντα, ρόλο των βορειοαμερικανικών μυστικών υπηρεσιών (λέγε με CIA). Και όταν όλα τελειώσουν, στην καλύτερη των περιπτώσεων να φυλακιστούν (για τα μάτια του κόσμου) κάποιοι εκ των εγκληματιών. Φυσικά οι ηθικοί αυτουργοί όλων αυτών, η άρχουσα τάξη και το κεφάλαιο, θα συνεχίσουν να μένουν στο απυρόβλητο. Και αν όλα αυτά μας μοιάζουν τόσο οικεία, οφείλεται φυσικά στο ότι και εδώ είχαμε μια ανάλογη δικτατορία η οποία προσέφερε την ευκαιρία στο κεφάλαιο για περισσότερη συσσώρευση πλούτου.
Μαζεύοντας το σαν επίλογο, εικοσί δύο κείμενα που μεταφέρουν τον πόνο. Τον πόνο των βασανιστηρίων, τον πόνο και το νόστο της εξορίας, την αβεβαιότητα για το τι απέγιναν οι τουλάχιστον τρεις χιλιάδες απαχθέντες. Είκοσι δύο κείμενα που περιγράφουν το παιχνίδι της εξουσίας σε βάρος των λαών, και τις δήθεν «δίκαιες» δικές που ασχολούνται μόνο με τις μαριονέτες και όχι με τον πραγματικό υποκινητή τους. Η γεύση που αφήνουν αυτά τα άρθρα είναι η οργή και η λύσσα απέναντι σε κάθε φασιστικό μόρφωμα ότι μάσκα κι αν φοράει. Γιατί η μνήμη είναι εδώ και δεν μπορεί κανείς να μας την πάρει.
(https://pastaflorawr.wordpress.com/20...)
January 17, 2020
Articoli arrabbiati di uno scrittore di sinistra contro le ingiustizie universali. Si può godere a pieno con una discreta conoscenza della storia politica cilena e sudamericana.
April 20, 2020
"Augusto Pinochet, detido. Que notícia memorável. Ofereço-lhe o que eu não tive, o que nenhuma das suas vítimas teve: pagar-lhe um advogado que o defenda e lhe garanta um julgamento justo com respeito pleno pela sua integridade."
Este livro é uma compilação de vários artigos escritos por Luis Sepúlveda, iniciado na semana em que o ditador Augusto Pinochet foi detido em Londres e terminando em 2000. É um livro bastante emocional e pessoal, onde conhecemos histórias de Luis enquanto guarda pessoal de Salvador Allende (nota: era o tio da Isabel Allende), presidente que morreu aquando do golpe militar de 11 de setembro de 1973 e que colocou Pinochet no poder. É um livro político mas também pesssoal, de companheirismo, de um país esmagado pela dituradura e do impacto que a mesma teve na vida do povo e daqueles que acreditavam num Chile livre.
É muito bom e um pedaço de cultura enorme.
Este livro é uma compilação de vários artigos escritos por Luis Sepúlveda, iniciado na semana em que o ditador Augusto Pinochet foi detido em Londres e terminando em 2000. É um livro bastante emocional e pessoal, onde conhecemos histórias de Luis enquanto guarda pessoal de Salvador Allende (nota: era o tio da Isabel Allende), presidente que morreu aquando do golpe militar de 11 de setembro de 1973 e que colocou Pinochet no poder. É um livro político mas também pesssoal, de companheirismo, de um país esmagado pela dituradura e do impacto que a mesma teve na vida do povo e daqueles que acreditavam num Chile livre.
É muito bom e um pedaço de cultura enorme.
April 21, 2020
A minha nova bíblia. Vou passar a dizer "Allende" em vez de "santinho" quando alguém espirra.
RIP Sepúlveda (1949-2020)
RIP Sepúlveda (1949-2020)
March 11, 2025
Ένα βιβλίο με συλλογή άρθρων του Λουίς Σεπούλβεδα που πραγματεύονται, ως επί το πλείστον, γεγονότα της δικτατορίας του Πινοτσέτ στη Χιλή, μιας μαύρης περιόδου γι’ αυτή τη χώρα της λατινικής Αμερικής.
Τα άρθρα που μου άρεσαν περισσότερο ήταν τα «Μέρες αγώνα», «Η γλώσσα των οστών», «Να μάθουμε να ζούμε με τις απουσίες» και «Carlitos come back». Στα περισσότερα κείμενά του ο συγγραφέας καταφέρνει να συγκινήσει, εκθέτοντας την πολιτική κατάσταση στη Χιλή κατά της διάρκεια της δικτατορίας αλλά και αργότερα.
Σε ορισμένα άρθρα του παρόλα αυτά αισθάνθηκα ότι θα πρέπει κανείς να έχει μια ικανοποιητική γνώση των τεκτενόμενων στη Χιλή ή έστω στη Λατινική Αμερική, την οποία εγώ ομολογουμένως δεν διέθετα κι έτσι δυσκολεύτηκα να καταλάβω κάποια σημεία του βιβλίου.
Τα άρθρα που μου άρεσαν περισσότερο ήταν τα «Μέρες αγώνα», «Η γλώσσα των οστών», «Να μάθουμε να ζούμε με τις απουσίες» και «Carlitos come back». Στα περισσότερα κείμενά του ο συγγραφέας καταφέρνει να συγκινήσει, εκθέτοντας την πολιτική κατάσταση στη Χιλή κατά της διάρκεια της δικτατορίας αλλά και αργότερα.
Σε ορισμένα άρθρα του παρόλα αυτά αισθάνθηκα ότι θα πρέπει κανείς να έχει μια ικανοποιητική γνώση των τεκτενόμενων στη Χιλή ή έστω στη Λατινική Αμερική, την οποία εγώ ομολογουμένως δεν διέθετα κι έτσι δυσκολεύτηκα να καταλάβω κάποια σημεία του βιβλίου.
July 31, 2023
Μια αναδρομή (πολύ σύντομη, με πολλά ζιγκ ζαγκ και πολλές παραλήψεις) στην ιστορία της Χιλής τα χρόνια του Αγιέντε και τα χρόνια της δικτατορίας του Πινοτσέτ, μέσα από από το πρίσμα της σύλληψης και έκδοσης τους αυτοεξόριστου πραξικοπηματία "εσχατόγερου" όπως αναφέρεται μέσα και των άρθρων που έγραψε ο Σεπούλβεδα την εποχή εκείνη (1998-2001). Σκοπός δεν είναι η πλήρης ανασκόπηση της ιστορικής περιόδου, αλλά ο Έλληνας αναγνώστης μπορεί να βρει πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία και κοινά με την περίοδο της δικτατορίας των συνταγματαρχών στην Ελλάδα.
"[...] του Υπουργού Ινσούλσα, ο οποίος, με απόλυτη περιφρόνηση προς τα θύματα, απαιτεί να μη γίνονται άλλες καταγγελίες που εμπλέκουν ενστόλους, εκτός από τις περιπτώσεις που κατέληξαν σε θάνατο. [...] λεει ο Ινσούλσα: Αν είσαι γυναίκα και απλώς σε βίασαν, απλώς σου έβαλαν ηλεκτρόδια, απλώς σου έχωσαν ποντίκια στο αιδοίο, απλώς σε κράτησαν έξι μήνες σε μια τρύπα της Βίγια Γκριμάλντι, ξέχασε, συγχώρεσε, συμφιλιώσου και μη διαταράσσεις την κοινωνική γαλήνη και την οικονομική σταθερότητα με τις καταγγελίες σου κι αν είσαι άντρας και απλώς σου χάλασαν τα πνευμόνια με το «υποβρύχιο», απλώς σε άφησαν ανίκανο αφού σου έκαναν ηλεκτροσόκ στους όρχεις, απλώς βασάνισαν τη μητέρα σου μπροστά σου, απλώς σε καταδίκασαν σε δεκαπέντε, είκοσι χρόνια εξορία, απλώς έχασες ένα σπίτι, μια πόλη, ένα παρελθόν, ξέχασε, συγχώρεσε και συμφιλιώσου. Μη ταράζεις την ησυχία των αρχόντων, την αγία ατιμωρησία αυτών που, καλώς ή κακώς, μου επιτρέπουν να είμαι υπουργός."
Σκληρές εικόνες όπως η παραπάνω που βασίζονται σε βιώματα και του ίδιου του Σεπούλβεδα, και συνειδητοποιήσεις όπως ότι η υποχώρηση του Αγιέντε στις πιέσεις των στρατηγών να γίνει καταγραφή των όπλων το μόνο που κατάφερε είναι να δώσει έτοιμες λίστες με τους υποστηρικτές του στους πραξικοπηματίες, εναλλάσσονται με την γλυκιά ψευδαίσθηση - που ίσως κάποτε είχαμε όλοι μας - ότι ο κόσμος θα μπορούσε να ήταν καλύτερος αν (οι αμερικάνοι, οι ιμπεριαλιστές, οι καπιταλιστές, βάλτε ότι θέλετε) άφηναν τον Αγιέντε, ή τον όποιο άλλο ιδεολόγο, αριστερό, σοσιαλιστή, να εφαρμόσει το πρόγραμμα που εξελέγη δημοκρατικά για να εφαρμόσει.
Εναλλάσσεται η γνώση ότι πίσω από το πραξικόπημα και τη χούντα, χωρίς φυσικά να παραβλέπουμε τον μισανθρωπισμό, το σαδισμό και την εξουσιομανία των πραξικοπηματιών, βρίσκονταν καθαρά οικονομικοί λόγοι (νεοφιλελευθερισμός, μοντέλο Πινοτσέτ) με την αγνή πίστη στη Δημοκρατία, στη Δικαιοσύνη και στα Δικαιώματα του ανθρώπου (ξεχνώντας πρόσκαιρα ότι αυτές οι λέξεις από Δέλτα έχουν ως επιθετικό προσδιορισμό τη λέξη "αστική” - όχι τα δικαιώματα, αλλά τέλος πάντων).
Φοβάμαι ότι ο Σεπούλβεδα δεν έμαθε, ή δεν θέλησε να μάθει από την "πικρή αλήθεια της Ουνιδάδ Ποπουλάρ":
"[...] του Υπουργού Ινσούλσα, ο οποίος, με απόλυτη περιφρόνηση προς τα θύματα, απαιτεί να μη γίνονται άλλες καταγγελίες που εμπλέκουν ενστόλους, εκτός από τις περιπτώσεις που κατέληξαν σε θάνατο. [...] λεει ο Ινσούλσα: Αν είσαι γυναίκα και απλώς σε βίασαν, απλώς σου έβαλαν ηλεκτρόδια, απλώς σου έχωσαν ποντίκια στο αιδοίο, απλώς σε κράτησαν έξι μήνες σε μια τρύπα της Βίγια Γκριμάλντι, ξέχασε, συγχώρεσε, συμφιλιώσου και μη διαταράσσεις την κοινωνική γαλήνη και την οικονομική σταθερότητα με τις καταγγελίες σου κι αν είσαι άντρας και απλώς σου χάλασαν τα πνευμόνια με το «υποβρύχιο», απλώς σε άφησαν ανίκανο αφού σου έκαναν ηλεκτροσόκ στους όρχεις, απλώς βασάνισαν τη μητέρα σου μπροστά σου, απλώς σε καταδίκασαν σε δεκαπέντε, είκοσι χρόνια εξορία, απλώς έχασες ένα σπίτι, μια πόλη, ένα παρελθόν, ξέχασε, συγχώρεσε και συμφιλιώσου. Μη ταράζεις την ησυχία των αρχόντων, την αγία ατιμωρησία αυτών που, καλώς ή κακώς, μου επιτρέπουν να είμαι υπουργός."
Σκληρές εικόνες όπως η παραπάνω που βασίζονται σε βιώματα και του ίδιου του Σεπούλβεδα, και συνειδητοποιήσεις όπως ότι η υποχώρηση του Αγιέντε στις πιέσεις των στρατηγών να γίνει καταγραφή των όπλων το μόνο που κατάφερε είναι να δώσει έτοιμες λίστες με τους υποστηρικτές του στους πραξικοπηματίες, εναλλάσσονται με την γλυκιά ψευδαίσθηση - που ίσως κάποτε είχαμε όλοι μας - ότι ο κόσμος θα μπορούσε να ήταν καλύτερος αν (οι αμερικάνοι, οι ιμπεριαλιστές, οι καπιταλιστές, βάλτε ότι θέλετε) άφηναν τον Αγιέντε, ή τον όποιο άλλο ιδεολόγο, αριστερό, σοσιαλιστή, να εφαρμόσει το πρόγραμμα που εξελέγη δημοκρατικά για να εφαρμόσει.
Εναλλάσσεται η γνώση ότι πίσω από το πραξικόπημα και τη χούντα, χωρίς φυσικά να παραβλέπουμε τον μισανθρωπισμό, το σαδισμό και την εξουσιομανία των πραξικοπηματιών, βρίσκονταν καθαρά οικονομικοί λόγοι (νεοφιλελευθερισμός, μοντέλο Πινοτσέτ) με την αγνή πίστη στη Δημοκρατία, στη Δικαιοσύνη και στα Δικαιώματα του ανθρώπου (ξεχνώντας πρόσκαιρα ότι αυτές οι λέξεις από Δέλτα έχουν ως επιθετικό προσδιορισμό τη λέξη "αστική” - όχι τα δικαιώματα, αλλά τέλος πάντων).
Φοβάμαι ότι ο Σεπούλβεδα δεν έμαθε, ή δεν θέλησε να μάθει από την "πικρή αλήθεια της Ουνιδάδ Ποπουλάρ":
Αχ! Η δύναμη βγαίνει απ' τις γροθιές
κι όχι από πρόσωπα καλοσυνάτα
από στόμια βγαίνει η δύναμη
κι όχι από τα στόματα.
Σύντροφοι, γνωστό αυτό
ήταν, είναι και μένει αληθινό
κι αυτή είναι η πικρή αλήθεια της Ουνιδάδ Ποπουλάρ.
March 18, 2019
Incredible collection of eye-opening articles about the Pinochet years and after, and on how neo-liberalism took hold in Chile and Argentina.
November 5, 2018
In questa raccolta di articoli scritti in seguito all'arresto di Pinochet a Londra, Sepulveda ci invita a riflettere sulla storia del Cile, sulla dittatura, sugli orrori, su quella ferita mai rimarginata che ha stravolto un'intera nazione.
Che si condividano o meno le opinioni dell'autore, la sua sete di giustizia, la sua fame di vita e la sua incrollabile fiducia in un futuro migliore da costruire passo dopo passo anche a costo di terribili sacrifici non possono lasciare indifferenti. E la manifestazione più grande di questa incessante lotta per un domani più luminoso è la parola: molto più che semplice mezzo di espressione delle idee, la parola rappresenta un'arma potentissima, implacabile strumento nelle mani di chi sa farne uso. E allora la resistenza si fa scrittura, e la scrittura è resistenza, e diffondere la verità è un'azione sovversiva, la più micidiale e temibile. Banalizzazione e appiattimento della lingua sono la sconfitta più grande: impoverire il linguaggio significa disinnescare la bomba dell'informazione e della lotta, significa offrirsi nudi e inermi al più forte, significa perdere la capacità di far valere le proprie idee, significa soccombere senza possibilità di scelta.
E Sepulveda non ci sta. La tortura, l'esilio, le sofferenze non possono togliergli la parola, e lui continua a usarla, invitando tutti noi a prendere posizione e a combattere apertamente per le nostre idee, per il futuro che vogliamo, per ciò che costruiremo, attraverso le parole. E' un discorso universale, che non ha colore e che non conosce fazioni: ognuno di noi è chiamato in causa nel compito di riconoscere l'importanza della parola usata per diffondere e difendere la verità. Sepulveda ci mette in guardia contro l'imbarbarimento della lingua, sinonimo di bugie, di inganni, di pericolo. Ci esorta alla consapevolezza. Ci racconta, con le sue parole, le ingiustizie patite da chi quelle bugie, quelle distorsioni, le ha vissute sulla propria pelle. Perché quando "democrazia" diventa sinonimo di "dittatura" e "violazione dei diritti umani" diventa un tabù su cui non si sprecano parole, allora è difficile tornare indietro.
Che si condividano o meno le opinioni dell'autore, la sua sete di giustizia, la sua fame di vita e la sua incrollabile fiducia in un futuro migliore da costruire passo dopo passo anche a costo di terribili sacrifici non possono lasciare indifferenti. E la manifestazione più grande di questa incessante lotta per un domani più luminoso è la parola: molto più che semplice mezzo di espressione delle idee, la parola rappresenta un'arma potentissima, implacabile strumento nelle mani di chi sa farne uso. E allora la resistenza si fa scrittura, e la scrittura è resistenza, e diffondere la verità è un'azione sovversiva, la più micidiale e temibile. Banalizzazione e appiattimento della lingua sono la sconfitta più grande: impoverire il linguaggio significa disinnescare la bomba dell'informazione e della lotta, significa offrirsi nudi e inermi al più forte, significa perdere la capacità di far valere le proprie idee, significa soccombere senza possibilità di scelta.
E Sepulveda non ci sta. La tortura, l'esilio, le sofferenze non possono togliergli la parola, e lui continua a usarla, invitando tutti noi a prendere posizione e a combattere apertamente per le nostre idee, per il futuro che vogliamo, per ciò che costruiremo, attraverso le parole. E' un discorso universale, che non ha colore e che non conosce fazioni: ognuno di noi è chiamato in causa nel compito di riconoscere l'importanza della parola usata per diffondere e difendere la verità. Sepulveda ci mette in guardia contro l'imbarbarimento della lingua, sinonimo di bugie, di inganni, di pericolo. Ci esorta alla consapevolezza. Ci racconta, con le sue parole, le ingiustizie patite da chi quelle bugie, quelle distorsioni, le ha vissute sulla propria pelle. Perché quando "democrazia" diventa sinonimo di "dittatura" e "violazione dei diritti umani" diventa un tabù su cui non si sprecano parole, allora è difficile tornare indietro.
October 3, 2020
Non conoscevo la storia di Sepulveda così bene fino a che non ho letto questo libro.
Intendiamoci non si tratta di un’autobiografia vera e propria, anche se spesso negli articoli qui raccolti scritti dall’autore in occasione dell’arresto di Pinochet a Londra il 16 ottobre 1998, compaiono molti elementi che lo sono.
Ma qui si ritrovano le emozioni, la sofferenza, gli ideali e i valori di una certa parte del popolo cileno, e di un’epoca lontana dove la globalizzazione non era ancora riuscita ad imporsi dovunque nel mondo e quando c’era ancora qualcuno per cui il denaro e la produzione non la facevano da padroni. Che poi un’epoca tanto lontana non è anche se lo sembra, in quanto parliamo di storia di quasi cinquant’anni fa, vecchia un po’ più di me, eppure sembra ormai risalire a più di un secolo fa.
Pinochet è stato un assassino, che ha commesso un genocidio di migliaia di desaparecidos di cui si parla ancora troppo poco. Ma la sua dittatura per fortuna adesso è storia.
Mi ha fatto ridere di un’ironia triste il modo in cui sia riuscito ad abbattere in pochi minuti nel suo colloquio col giudice Guzman, tutti i tentativi di difesa costruiti dai suoi avvocati, a dimostrazione che chi è troppo convinto di sè, finisca per fregarsi con le sue stesse mani.
Straziante pensare a come poche persone senza scrupoli siano state in grado di sfasciare, così come quella di Sepúlveda, tante famiglie. La dolce conclusione però dimostra come poi l’amore riesca sempre a trionfare. L’umanità non finirà mai di stupirmi sia in negativo che in positivo, per fortuna!
Intendiamoci non si tratta di un’autobiografia vera e propria, anche se spesso negli articoli qui raccolti scritti dall’autore in occasione dell’arresto di Pinochet a Londra il 16 ottobre 1998, compaiono molti elementi che lo sono.
Ma qui si ritrovano le emozioni, la sofferenza, gli ideali e i valori di una certa parte del popolo cileno, e di un’epoca lontana dove la globalizzazione non era ancora riuscita ad imporsi dovunque nel mondo e quando c’era ancora qualcuno per cui il denaro e la produzione non la facevano da padroni. Che poi un’epoca tanto lontana non è anche se lo sembra, in quanto parliamo di storia di quasi cinquant’anni fa, vecchia un po’ più di me, eppure sembra ormai risalire a più di un secolo fa.
Pinochet è stato un assassino, che ha commesso un genocidio di migliaia di desaparecidos di cui si parla ancora troppo poco. Ma la sua dittatura per fortuna adesso è storia.
Mi ha fatto ridere di un’ironia triste il modo in cui sia riuscito ad abbattere in pochi minuti nel suo colloquio col giudice Guzman, tutti i tentativi di difesa costruiti dai suoi avvocati, a dimostrazione che chi è troppo convinto di sè, finisca per fregarsi con le sue stesse mani.
Straziante pensare a come poche persone senza scrupoli siano state in grado di sfasciare, così come quella di Sepúlveda, tante famiglie. La dolce conclusione però dimostra come poi l’amore riesca sempre a trionfare. L’umanità non finirà mai di stupirmi sia in negativo che in positivo, per fortuna!
December 27, 2020
"Quando li portarono via, quando iniziammo a sentirne la mancanza, i testimoni che non avevano visto nulla mormorarono: "Qualcosa avranno fatto, non per niente li portano via", e avevano ragione, perché avevano fatto molto più di qualcosa: avevano sognato che si poteva vivere in piedi. Avevano sognato che il destino dell'uomo non poteva essere sempre un castigo. Avevano sognato che la felicità di tutti era possibile. Avevano sognato di creare una legge giusta, davanti alla quale saremmo stati tutti uguali. E avevano osato far diventare realtà i sogni, perché quelli di cui sentiamo la mancanza, senza tante storie né pavoneggiamenti, avevano raggiunto la dimensione superiore dell'essere umano, per questo ne sentiamo la mancanza: perché erano rivoluzionari." Sepúlveda racconta, attraverso vari articoli, la tragedia cilena vissuta con il dittatore Pinochet. Era in macchina, in Italia, quando alla radio ha sentito la notizia dell'arresto del generale ed è stato subito uno scroscio di emozioni, si è lasciato trasportare e ha rievocato con la sua voce e la voce del popolo i momenti che, da quel lontano 11 Settembre 1973, hanno cambiato le vite di migliaia di persone. Intenso, arrabbiato e forte, un Sepúlveda che non ha mai smesso di combattere: un grande modello per tutti.
December 27, 2019
Pinochet esteve 503 dias detido, ao fim dos quais o Reino Unido não autorizou a sua transferência para a Espanha. Foi durante este período que Luís Sepúlveda publicou estas crónicas. Como escreve no texto inicial, reconhece com amargura que apesar de Pinochet não ter sido extraditado para Espanha, os artigos foram apreciados "(...) pelos que sofreram, pelos que sofrem, pelos que ainda mantém a esperança e não se cansam de afirmar que um outro mundo é possível."
Ao longo dos 22 artigos fala na sua experiência pessoal e familiar (em especial do filho Carlitos que, com 8 anos, teve de sair do Chile como refugiado), mas também na de muitos outros, presos, torturados, mortos ou dados como desaparecidos: "(...) enquanto o Chile não recuperar o último dos seus desaparecidos, enquanto não se souber quando morreu, como morreu, quem foram os seus assassinos e, sobretudo, onde estão os seus restos mortais, a ferida permanecerá aberta, e é missão dos homens decentes mantê-la limpa e aberta, porque essa ferida é a nossa memória histórica."
Impressiona a escrita poética nalguns momentos como se fosse incompatível escrever desta forma sobre o horror.
https://leiturasemclube.blogspot.com/
Ao longo dos 22 artigos fala na sua experiência pessoal e familiar (em especial do filho Carlitos que, com 8 anos, teve de sair do Chile como refugiado), mas também na de muitos outros, presos, torturados, mortos ou dados como desaparecidos: "(...) enquanto o Chile não recuperar o último dos seus desaparecidos, enquanto não se souber quando morreu, como morreu, quem foram os seus assassinos e, sobretudo, onde estão os seus restos mortais, a ferida permanecerá aberta, e é missão dos homens decentes mantê-la limpa e aberta, porque essa ferida é a nossa memória histórica."
Impressiona a escrita poética nalguns momentos como se fosse incompatível escrever desta forma sobre o horror.
https://leiturasemclube.blogspot.com/
October 16, 2024
Una raccolta omogenea ben strutturata e ordinata di articoli: brevi spaccati e "racconti" del Cile Bifronte: il Cile di Pinochet, della destra di Kissinger e della globalizzazione distruttice, e il Cile che fu, quello di Salvador Allende, un Cile di speranza, rinnovamento, unione, fede nel futuro e nel prossimo: il compagno, un Cile di vittime, di reduci, di ribelli, mai vinti, mai spezzati.
Sprazzi di dolore e speranza su una tela letteraria magistrale e profonda, dolore immenso e mai oblisto, speranze infrante ma mai messe a tacere.
Perché in principio era il Verbo, ma ora è di pochi eletti: povere parole...
Sprazzi di dolore e speranza su una tela letteraria magistrale e profonda, dolore immenso e mai oblisto, speranze infrante ma mai messe a tacere.
Perché in principio era il Verbo, ma ora è di pochi eletti: povere parole...
May 5, 2024
in this book the author expresses the importance and reason for his ambition to write…he writes about the fall of democracy in chile in 73, which he was a victim of through imprisonment. this collection of texts was so impressive and now one of my favourites. in the last chapter he explains why he writes, mentioning saramago…this further explains my rating :)
January 24, 2025
Contrariamente alla bravura con cui Sepulveda era in grado di manovrare le parole per esprimere le sue meravigliose idee, per me è sempre stato difficile trovarne di adeguate ad esprimere la grandissima ammirazione che provo nei confronti del suo coraggio e della sua bravura.
Un esempio di umanità che spero in molti seguiranno in futuro ed un grandissimo scrittore perso fin troppo presto.
Un esempio di umanità che spero in molti seguiranno in futuro ed un grandissimo scrittore perso fin troppo presto.
December 14, 2020
Um volume fininho com crónicas escritas há cerca de vinte anos, quando o juiz espanhol Baltazar Garzón conseguiu deter Pinochet em Londres, dando início a um processo em que o ditador perdeu a sua condição de imunidade. Algumas crónicas muito comoventes, escritas de coração aberto, tantos anos depois, porque as feridas estavam finalmente a ter condições para sarar. Carlitos come back, porque escrevo, notas para viver com a ausência... muitas pequenas pérolas.
February 22, 2024
Un regroupement d'articles de presse qu'à écrit Sepulveda sur Pinochet et son arrestation en Europe. Il y a des moments intéressants et poignants, mais sur la longueur, j'ai eu du mal à m'accrocher à ma lecture.
May 29, 2024
Molto interessante e allo stesso tempo profondo e crudo🥺💔il generale cileno Pinochet non ha avuto giustizia alla fine, ma meritava sicuramente una brutta fine dopo le torture e mostruosità che ha fatto🫣😤
February 25, 2018
Fa riflettere, dà ulteriori spunti di riflessione e fa venire voglia di informarsi di più sull'argomento.
September 25, 2022
Storia dell’arresto di Pinochet e della militanza socialista/comunista di Sepulveda. Ultimi capitoli dedicati a storie di persone, un capitolo (14) contro gli USA e il modello capitalista.
April 28, 2025
Ótima compilação de textos que denota a brutalidade do regime de Pinochet e sucessivos “democráticos” ainda altamente sob o domínio do antigo regime
January 5, 2025
Infelizmente, uma das mais recentes injustiças da era moderna .. ainda bem que Sepúlveda escreve sobre isso num dos seus únicos livros não ficção.. pelo menos que eu conheço..
Leitura leve mas conteúdo pesado por causa do terrível ignóbil general que deveria ter realmente ido a juiz..
Leitura de 2022
Leitura leve mas conteúdo pesado por causa do terrível ignóbil general que deveria ter realmente ido a juiz..
Leitura de 2022
May 9, 2022
Uma compilação de textos escritos durante o processo de repatriação e julgamento de Pinochet, onde Sepúlveda assume um discurso de tristeza e desilusão com um conjunto de acontecimentos políticos, nomeadamente os que ocorreram no seu país e no mundo na era pós Pinochet. Isto, apesar do Chile se ter transformado no mais estável país democrático na América do Sul (o que é dificil). Assume uma clara oposição à posição dominante dos EUA no mundo. Penso que o discurso de Sepúlveda é muito semelhante ao de quem foi comunista em Portugal antes do 25 de abril, sonhou com uma sociedade ideal, mas esqueceu-se que a sociedade são os homens e os homens não são perfeitos. Talvez por já ter vivido numa era pós ditadura, eu tenha alguma dificuldade em aceitar este tipo de discurso "no meu tempo é que era" "nós somos os verdadeiros heróis e mártires" "vocês não passaram por isso, logo, não sabem nada" Confesso que não me agrada este discurso e tenho uma certa aversão a quem cristalizou na vida "está tudo mal, vamos todos morrer, o mundo vai de mal a pior, tudo porque não fizeram aquilo que nós idealizámos" E por acaso até houve quem o tenha feito: na China e na Rússia. Não resultou.
July 6, 2014
Raccolta di articoli scritti tra il 1998 e il 2003. Per non dimenticare: * Oscar Lagos Rìos - ferito, catturato alla Moneda l'11 settembre 1973, portato nella sede del reggimento Tacna di Santiago, brutalmente torurato dalla soldataglia insieme agli altri membri del GAP (Grupos de Amigos Personales, servizio a difesa del presidente martire Salvador Allende), desaparecido * il giudice Baltasar Garzòn - autore di un mandato di cattura internazionale nel 1998 nei confronti dell'ex dittatore assassino Pinochet * I 531 uomini in uniforme citati nel rapporto Rettig come torturatori, sequestratori, assassini di oltre quattromila cileni * l'Ingegnere Horacio Cepeda Marincovic - direttore durante il governo di Allende dell'Empresa de Transportes Colectivos del Estado (ETC) - sequestrato, torturato e desaparecido nel 1976 * Gregorio "Goyito" Fuentes - pescatore cubano - e la sua attrezzatura portatile per riconoscere gli amici e i nemici della letteratura.
September 29, 2014
au-delà des articles sur l'arrestation de Pinochet et la possibilité d'un jugement, de très beaux textes sur les mots, leur importance, sur l'héritage que laisse le manque une fois que certains d'entre nous disparaissent de nos vies... une lecture vivement conseillée pour quiconque parfois écoute sa petite voix intérieure qui dit que ce n'est pas parce que le plus grand nombre semble "faire avec" que cela signifie forcément que penser autrement est idiot... une mention spéciale "les mots et la raison".
February 1, 2014
"Non si dimentica né si perdona"
May 5, 2015
Textes qui ont été écrits pour différents journaux dont Le Monde. Il y a des textes très touchants dont celui sur son fils.
Displaying 1 - 29 of 29 reviews