Tempel

by Mustafa Stitou

Een burgemeester richt het woord tot verontruste buurtbewoners, een cosmetisch chirurg tot een potentiële klant, een gevonden schoen tot zijn vinder, een vlieg tot een koe en in een nachtelijk park herinnert een pratende eekhoorn voorbijgangers aan hun eindigheid. In Tempel is een dichter aan het woord die de meest uiteenlopende perspectieven kiest en in de meest uiteenlopende plaatsen verzeild raakt, van een gehucht in de voormalige Sovjet-Unie tot een eiland in de oceaan, van een Amsterdamse binnenplaats tot Mekka. Steeds wordt de dichter aangetrokken door het grensgebied waar heilig en profaan, menselijk en onmenselijk, droom en werkelijkheid elkaar raken en in elkaar opgaan. Tempel huisvest een intrigerende verzameling lyrische en verhalende, speelse en aangrijpende gedichten.

Genres: Poetry

64 pages, Kindle Edition

First published January 1, 2013

About the author

Stitou werd geboren in Marokko, maar groeide op in Lelystad. In 1993 ging hij geschiedenis en filosofie studeren in Amsterdam. Dankzij Remco Campert stond Stitou in 1994 op Poetry International. In datzelfde jaar werd zijn debuutbundel Mijn vormen genomineerd voor de C. Buddingh'-prijs. Op uitnodiging van het Nationaal Comité 4 en 5 mei schreef hij in 1999 een gedicht dat op 4 mei werd voorgedragen.

In 2003 schreef hij teksten voor de Filmmuseum Biënnale. Hij won in 2004 de prestigieuze VSB Poëzieprijs voor zijn derde bundel Varkensroze ansichten. Op het Gedichtenbal 2009 werd bekendgemaakt dat Stitou de nieuwe Stadsdichter van Amsterdam werd als opvolger van Robert Anker. Dit was hij tot 18 mei 2010, Frank Starik nam daarna het stokje over.

Published his first collection "My forms" in 1994, at the age of nineteen. IN 1998 "My poems" followed and two years later both collections were published in one single volume. His third collection "Ping-Pink Picture Postcards (2003) was awarded both the VSB Poetry Prize and the Jan Campert Prize. A silence of ten years followed, after which "Temple" (2013) finally appeared, causing an enthusiastic stir among Dutch readers and critics alike.

In all of his collections Stitou presents Eastern and Western values and modes of thought as being on conflict, but he does so in an unpredictable fashion. He creates a medley of the high and low and of different cultures that gives rise to a vibrant tension, while also provoking urgent questions-for instance about identity, which is one of Stitou´s most important subjects.

Emotion and intellect enter into a rare bond in Stitous voice. He tacks easily between reality and imagination, irony and commitment, humor and seriousness, with all their ambiguities, invariably wrapped in dazzling forms. He is also an excellent reciter and performs at literary events and festival worldwide. He has been published in anthologies and magazines in Argentina, France, Germany, Hungary, Indonesia, Lithuania, Macedonia, Slovenia, among others,

Reviews

[Elianne van Elderen · Rating 4 out of 5]

4.5*
Sinds deze bundel ben ik me er bewust van dat ik heel mijn leven een groot gemis heb gehad: een lievelingsgedicht over een ontsnapte koe. En dat (en nog veel meer) is precies wat deze bundel aan me gaf. (Woeste Helena 4 ever)

[Ron Roelandt · Rating 4 out of 5]

Soms heb ik het gevoel dat het leven me ontglipt, of liever, dat de logica me als los zand door de vingers glijdt en ik de weg kwijt ben. Dat klinkt heel erg negatief. Tot voor kort was dat ook zo, een hele nare gewaarwording. Sinds ik “Tempel” heb gelezen weet ik dat het niet negatief hoeft te zijn. De vierde bundel van Mustafa Stitou heeft me een paar dingen duidelijk gemaakt. Het belangrijkste: het is goed zo.
“Tempel” zou verplichte kost op de literatuurlijst moeten zijn. “Tempel” hoort thuis op ieder nachtkastje, zowel in de eigen woonstee als in elke hotelkamer.

We zijn het contact met de werkelijkheid kwijt, leven ons leven als een reclamespot of een realityshow. En of we daar nu pissig om worden, of bedroefd, of dat we daarover in een deuk kunnen liggen, het maakt niets uit. We zitten op de trein en die stopt nergens meer.
We willen alles naar onze hand zetten, maar we maken onszelf belachelijk, vooral in de ogen van de wezens die deze aardkloot met ons delen. En er komt een moment dat Woeste Helena zich niet meer laat vangen.

Mustafa Stitou weet ons in een spiegel voor te houden zonder belerend te (willen) zijn. Wie wil – dit is het mooie van poëzie – kan een waarheid, een betekenis in de wirwar van gebeurtenissen zoeken – en vinden – in “Tempel”.
De bundel werd bekroond met de Awater Poëzieprijs.

Mustafa Stitou – “Tempel” (2013)
●●●●○ (4,5/5)

De volledige recensie vind je op mijn blog "Ron de tijd": https://rondetijd.blogspot.com/2023/0...

[Marco · Rating 2 out of 5]

Poëzie is om niet echt wijs uit te worden. Evenals religie. Uitgaande van de algebraïsche wijsheid dat min maal min plus oplevert, deze prijswinnende gedichtenbundel Tempel ter hand genomen. De uitkomst is somber, de ode aan de literatuur kan niet bekoren. De literatuur zelf ligt me blijkbaar beter.

[Diana Willemsen · Rating 3 out of 5]

Omdat in de biografie over Anil Ramdas ook deze dichter wordt “genoemd”, ben ik zijn werk gaan lezen. Want is het herkauwen van al die maar matig relevante sneren gerechtvaardigd? Mijn conclusie: niet echt.

Het dichtwerk is niet niet mijn smaak, maar wel erg van nu. In Groningen is stadsdichter, inmiddels in ruste denk ik, die over een menstruerende haai schrijft als symbool van gewilde kinderloosheid. Ik begrijp niet alles. Zeker niet alle poëzie.

“Het woord werd vruchtbaar,
heet het in een Maorimythe uit Nieuw-Zeeland,
sliep met de schemering
en bracht de nacht voort, de nacht
die eindigt in de dood.”

En dit vond ik toch wel mooi.

[Jan · Rating 2 out of 5]

Op een enkel gedicht of strofe van een gedicht niet mijn soort poëzie.