What do you think?
Rate this book
Διχασμένη αγάπη
Μοναχοκόρη, γλυκιά και χαριτωμένη, η Ελπίδα έζησε όμορφα παιδικά χρόνια, απολαμβάνοντας την αγάπη των γονιών και των δασκάλων της. Ένας εφηβικός ανομολόγητος έρωτας ήρθε ν' αναστατώσει κάποια στιγμή τη ζωή της, χωρίς όμως σοβαρές επιπτώσεις στον συναισθηματικό της κόσμο. Κι όταν λίγο αργότερα ξεκίνησε τις σπουδές της στο πανεπιστήμιο, το θέμα έρωτας παραμερίστηκε. Μέχρι που εμφανίστηκε ο Παύλος. Όμορφος, έξυπνος και καλλιεργημένος, τη συγκίνησε από την πρώτη στιγμή που τον γνώρισε. Η σχέση τους ξεκίνησε δειλά για να εξελιχθεί σ' έναν παθιασμένο έρωτα. Εκείνος από αγροτική οικογένεια, εκείνη από αστική, χρειάστηκε να παλέψουν με τις παραδοσιακές αντιλήψεις της εποχής και τον αυταρχισμό των γονιών για να ξεπεράσουν τα εμπόδια και να επισημοποιήσουν το δεσμό τους. Μα κάποια στιγμή τα κατάφεραν. Αδιατάραχτη φαινόταν η ευτυχία τους μέχρι εκείνο το πρωί που η είδηση για ένα τραγικό δυστύχημα τράνταξε όλη την Ελλάδα κι έφερε αφόρητο πόνο στην Ελπίδα. Μα η μοίρα επιφυλάσσει πάντα εκπλήξεις στους ανθρώπους, ευχάριστες και δυσάρεστες...
200 pages, Paperback
First published June 1, 2013
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
July 3, 2024
1956. Η Ελπίδα και ο Παύλος είναι φοιτητές στη Φιλοσοφική σχολή Αθηνών. Σύντομα γίνονται ζευγάρι και η σχέση τους μετράει ήδη ενάμισι χρόνο. Περνούσαν όμορφα μαζί, ζούσαν τον παθιασμένο έρωτά τους και ήταν πολύ ευτυχισμένοι.
Η ζωή, τα όνειρα και τα σχέδιά τους έρχονται να ανατραπούν, όταν η Ελπίδα έντρομη διαπιστώνει πως είναι έγκυος. Φοιτητές ακόμη και οι δυο, χωρίς μια δουλειά στα χέρια τους, πώς θα τα κατάφερναν; Ο Παύλος προερχόταν από μια αγροτική οικογένεια, που δύσκολα τα έβγαζε πέρα οικονομικά. Η Ελπίδα ήταν μοναχοπαίδι, με καταγωγή από το Ηράκλειο της Κρήτης. Ο πατέρας της εκπαιδευτικός και η μάνα της νοικοκυρά, την μεγάλωσαν με πολλή αγάπη, όμως κάτω από τους αυστηρούς κανόνες της συντηρητικής κοινωνίας.
Η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη και τα δυο νέα παιδιά έπρεπε να παλέψουν με τα απαρχαιωμένα μυαλά των γονιών τους, με τον αυταρχισμό τους, με τις παραδοσιακές αντιλήψεις, με τα «πρέπει» της κοινωνίας. Αν και τα εμπόδια έμοιαζαν ανυπέρβλητα, τελικά κατάφεραν να τα ξεπεράσουν και πλέον ο Παύλος και η Ελπίδα ήταν και επίσημα ζευγάρι, ενώπιον Θεού και ανθρώπων.
Το μέλλον τους φάνταζε ονειρεμένο, ζωγραφισμένο με τα πιο όμορφα και ζεστά χρώματα. Ήταν ευτυχισμένοι, ήταν πλέον οικογένεια και η ευτυχία τους ολοκληρώθηκε με τον ερχομό του γιου τους. Τίποτα δεν φαινόταν ικανό να αμαυρώσει ή να καταστρέψει αυτή την όμορφη εικόνα. Πόσο λάθος κάνανε… Η μοίρα είχε άλλα σχέδια και ένα τραγικό δυστύχημα, που συντάραξε όλη την Ελλάδα, έφερε και αβάσταχτο πόνο στην Ελπίδα. Όλα είχαν αλλάξει, όλα είχαν ανατραπεί και εκείνη μετρούσε μόνο πληγές.
Η μοίρα όμως δεν είχε χορτάσει με τα μακάβρια παιχνίδια της ως τώρα και θέλησε να συνεχίσει ακάθεκτη. Αγάπη διχασμένη, καθώς η Ελπίδα την είχε δώσει απλόχερα, δίχως όρους και όρια, σε κάποιους, που ακούσια της προξένησαν μεγάλο κακό. Και αυτό είναι του κάνει την αγάπη διχασμένη, γιατί δεν ήθελαν να την πονέσουν ή να την πληγώσουν. Θέλησε να τους μισήσει, όμως δεν μπόρεσε. Δεν μπόρεσε όμως και να τους συγχωρήσει, γιατί αυτό που της προκάλεσαν ήταν δυσβάσταχτο και ο πόνος αφόρητος.
❓Μπορεί η αγάπη να γίνει ασίγαστο μίσος;
❓Πώς μπορεί η αγάπη δύο ανθρώπων μεταξύ τους να σκορπάει τον θάνατο;
❓Ποια κατάρα κουβαλούσαν μέσα τους;
❓Γιατί αυτή η αγάπη δεν μπορεί να στεριώσει;
Και σε αυτό το βιβλίο, ο κ.Αβραμίδης ακολουθεί την ίδια συνταγή με τα προηγούμενα βιβλία του. Μικρός αριθμός σελίδων, ευκολοδιάβαστο, γρήγορη ροή, με ταχύτατες εξελίξεις και ανατροπές. Το βιβλίο παρουσιάζει ενδιαφέρον, όμως η πλοκή είναι σχετικά φτωχική και με λίγους χαρακτήρες. Το μήνυμα που περνάει το βιβλίο είναι πως η μοίρα επιφυλάσσει πάντα εκπλήξεις στους ανθρώπους, ευχάριστες και δυσάρεστες. Επίσης, η ζωή κερνάει άπειρες πίκρες. Εμείς όμως πρέπει να τις υπομένουμε καρτερικά, να μην το βάζουμε κάτω με την πρώτη δυσκολία και να συνεχίσουμε να ζούμε με την ελπίδα πως η μοίρα κάποια στιγμή θα μας κλείσει το μάτι, θα μας χαμογελάσει και θα μας κεράσει ένα κουταλάκι από το βάζο με το γλυκό που φυλάει για λίγες και εκλεκτές περιστάσεις. Η ζωή μπορεί να είναι εννιά λύπες, αλλά οι άνθρωποι αγωνιζόμαστε για να γευτούμε αυτή τη μία χαρά, αυτή που θα μας κάνει να ξεχάσουμε όλα τα άσχημα, όλο τον πόνο και την δυστυχία που βιώσαμε.
8 / 10
Η ζωή, τα όνειρα και τα σχέδιά τους έρχονται να ανατραπούν, όταν η Ελπίδα έντρομη διαπιστώνει πως είναι έγκυος. Φοιτητές ακόμη και οι δυο, χωρίς μια δουλειά στα χέρια τους, πώς θα τα κατάφερναν; Ο Παύλος προερχόταν από μια αγροτική οικογένεια, που δύσκολα τα έβγαζε πέρα οικονομικά. Η Ελπίδα ήταν μοναχοπαίδι, με καταγωγή από το Ηράκλειο της Κρήτης. Ο πατέρας της εκπαιδευτικός και η μάνα της νοικοκυρά, την μεγάλωσαν με πολλή αγάπη, όμως κάτω από τους αυστηρούς κανόνες της συντηρητικής κοινωνίας.
Η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη και τα δυο νέα παιδιά έπρεπε να παλέψουν με τα απαρχαιωμένα μυαλά των γονιών τους, με τον αυταρχισμό τους, με τις παραδοσιακές αντιλήψεις, με τα «πρέπει» της κοινωνίας. Αν και τα εμπόδια έμοιαζαν ανυπέρβλητα, τελικά κατάφεραν να τα ξεπεράσουν και πλέον ο Παύλος και η Ελπίδα ήταν και επίσημα ζευγάρι, ενώπιον Θεού και ανθρώπων.
Το μέλλον τους φάνταζε ονειρεμένο, ζωγραφισμένο με τα πιο όμορφα και ζεστά χρώματα. Ήταν ευτυχισμένοι, ήταν πλέον οικογένεια και η ευτυχία τους ολοκληρώθηκε με τον ερχομό του γιου τους. Τίποτα δεν φαινόταν ικανό να αμαυρώσει ή να καταστρέψει αυτή την όμορφη εικόνα. Πόσο λάθος κάνανε… Η μοίρα είχε άλλα σχέδια και ένα τραγικό δυστύχημα, που συντάραξε όλη την Ελλάδα, έφερε και αβάσταχτο πόνο στην Ελπίδα. Όλα είχαν αλλάξει, όλα είχαν ανατραπεί και εκείνη μετρούσε μόνο πληγές.
Η μοίρα όμως δεν είχε χορτάσει με τα μακάβρια παιχνίδια της ως τώρα και θέλησε να συνεχίσει ακάθεκτη. Αγάπη διχασμένη, καθώς η Ελπίδα την είχε δώσει απλόχερα, δίχως όρους και όρια, σε κάποιους, που ακούσια της προξένησαν μεγάλο κακό. Και αυτό είναι του κάνει την αγάπη διχασμένη, γιατί δεν ήθελαν να την πονέσουν ή να την πληγώσουν. Θέλησε να τους μισήσει, όμως δεν μπόρεσε. Δεν μπόρεσε όμως και να τους συγχωρήσει, γιατί αυτό που της προκάλεσαν ήταν δυσβάσταχτο και ο πόνος αφόρητος.
❓Μπορεί η αγάπη να γίνει ασίγαστο μίσος;
❓Πώς μπορεί η αγάπη δύο ανθρώπων μεταξύ τους να σκορπάει τον θάνατο;
❓Ποια κατάρα κουβαλούσαν μέσα τους;
❓Γιατί αυτή η αγάπη δεν μπορεί να στεριώσει;
Και σε αυτό το βιβλίο, ο κ.Αβραμίδης ακολουθεί την ίδια συνταγή με τα προηγούμενα βιβλία του. Μικρός αριθμός σελίδων, ευκολοδιάβαστο, γρήγορη ροή, με ταχύτατες εξελίξεις και ανατροπές. Το βιβλίο παρουσιάζει ενδιαφέρον, όμως η πλοκή είναι σχετικά φτωχική και με λίγους χαρακτήρες. Το μήνυμα που περνάει το βιβλίο είναι πως η μοίρα επιφυλάσσει πάντα εκπλήξεις στους ανθρώπους, ευχάριστες και δυσάρεστες. Επίσης, η ζωή κερνάει άπειρες πίκρες. Εμείς όμως πρέπει να τις υπομένουμε καρτερικά, να μην το βάζουμε κάτω με την πρώτη δυσκολία και να συνεχίσουμε να ζούμε με την ελπίδα πως η μοίρα κάποια στιγμή θα μας κλείσει το μάτι, θα μας χαμογελάσει και θα μας κεράσει ένα κουταλάκι από το βάζο με το γλυκό που φυλάει για λίγες και εκλεκτές περιστάσεις. Η ζωή μπορεί να είναι εννιά λύπες, αλλά οι άνθρωποι αγωνιζόμαστε για να γευτούμε αυτή τη μία χαρά, αυτή που θα μας κάνει να ξεχάσουμε όλα τα άσχημα, όλο τον πόνο και την δυστυχία που βιώσαμε.
8 / 10
Displaying 1 of 1 review