What do you think?
Rate this book
Le Marteau sans maître
'Je pense que si je n'avais écrit que Le Marteau sans maître, on me situerait quelque part dans le surréalisme, ce qui serait inexact. Quand j'ai écrit Arsenal, je n'avais que dix-sept ans et je ne savais même pas que le surréalisme existait. [...] J'ai toujours ignoré l'écriture automatique et tout ce que j'ai écrit était consciemment élaboré.' Publiée en 1990 dans l'ouvrage de Paul Veyne, cette déclaration de René Char résume son engagement pris dans un mouvement dont il ne fut que le 'locataire' durant quelques années.
Le Marteau sans maître témoigne de cette proximité et de ce passage. Tous les poèmes ici regroupés par René Char, et dont il a plusieurs fois modifié les intitulés et l'ordre, proviennent de son fonds propre, c'est-à-dire de ce qui le singularise et confère à sa voix ce timbre irréductible qui n'appartient qu'à lui.
D'emblée, il y a, en dépit du titre qui suggère une énergie sans frein, une volonté de maîtrise, un repérage dans le champ du réel, et une façon d'être au monde sans faiblesse.
Le Marteau sans maître témoigne de cette proximité et de ce passage. Tous les poèmes ici regroupés par René Char, et dont il a plusieurs fois modifié les intitulés et l'ordre, proviennent de son fonds propre, c'est-à-dire de ce qui le singularise et confère à sa voix ce timbre irréductible qui n'appartient qu'à lui.
D'emblée, il y a, en dépit du titre qui suggère une énergie sans frein, une volonté de maîtrise, un repérage dans le champ du réel, et une façon d'être au monde sans faiblesse.
208 pages, Mass Market Paperback
First published January 1, 1934
2 people are currently reading
82 people want to read
About the author
René Char
147 books130 followersRené Char spent his childhood in Névons, the substantial family home completed at his birth, then studied as a boarder at the school of Avignon and subsequently, in 1925, a student at L'École de Commerce de Marseille, where he read Plutarch, François Villon, Racine, the German Romantics, Alfred de Vigny, Gérard de Nerval and Charles Baudelaire.
His first book, Cloches sur le cœur was published in 1928 as a compilation of poems written between 1922 and 1926. In late November 1929, Char moved to Paris, where he met Louis Aragon, André Breton, and René Crevel, and joined the surrealists. He remained active in the surrealist movement through the early 1930s but distanced himself gradually from the mid-1930s onward. Throughout his career, Char's work appeared in various editions, often with artwork by notable figures, including Kandinsky, Picasso, Braque, Miró, Matisse and Vieira da Silva.
Char was a friend and close associate of Albert Camus, Georges Bataille and Maurice Blanchot among writers, Pablo Picasso, Joan Miró, Nicolas de Staël, Georges Braque and Victor Brauner among painters. He was to have been in the car involved in the accident that killed both Camus and Gallimard, but there was not enough room, and returned instead that day by train to Paris.
The composer Pierre Boulez wrote three settings of Char's poetry, Le Soleil des eaux, Le visage nuptial, and Le marteau sans maître. A late friendship developed also between Char and Martin Heidegger, who described Char's poetry as "a tour de force into the ineffable" and was repeatedly his guest at La Thor in the Vaucluse.
His first book, Cloches sur le cœur was published in 1928 as a compilation of poems written between 1922 and 1926. In late November 1929, Char moved to Paris, where he met Louis Aragon, André Breton, and René Crevel, and joined the surrealists. He remained active in the surrealist movement through the early 1930s but distanced himself gradually from the mid-1930s onward. Throughout his career, Char's work appeared in various editions, often with artwork by notable figures, including Kandinsky, Picasso, Braque, Miró, Matisse and Vieira da Silva.
Char was a friend and close associate of Albert Camus, Georges Bataille and Maurice Blanchot among writers, Pablo Picasso, Joan Miró, Nicolas de Staël, Georges Braque and Victor Brauner among painters. He was to have been in the car involved in the accident that killed both Camus and Gallimard, but there was not enough room, and returned instead that day by train to Paris.
The composer Pierre Boulez wrote three settings of Char's poetry, Le Soleil des eaux, Le visage nuptial, and Le marteau sans maître. A late friendship developed also between Char and Martin Heidegger, who described Char's poetry as "a tour de force into the ineffable" and was repeatedly his guest at La Thor in the Vaucluse.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
November 27, 2016
Sublieme, viscerale, evocatieve en afgronddiepe poëzie van de grote René Char. Werk uit de jaren 30, nog steeds even krachtig, ondoorgrondelijk en beklijvend.
Voor het eerst integraal in het Nederlands vertaald: in een schitterende, tweetalige, gebonden en gelimiteerde uitgave van 311 genummerde exemplaren (ik heb nummer 129), prachtig uit het Frans vertaald en van een uitgebreide toelichting voorzien door Anno Lampe. Laat maar komen, die volgende vertalingen.
Goodreads extra's:
NB 1: Zie ook (voor op de leeslijst 2017):https://www.uitgeverij-ijzer.nl/boeke...
NB2: En (voor op de kijklijst): https://www.youtube.com/watch?v=o1i_F... (indrukwekkend!)
NB3: En Pierre Boulez' compositie gebaseerd op de Char-cyclus (https://www.youtube.com/watch?v=MS82n...)
Voor het eerst integraal in het Nederlands vertaald: in een schitterende, tweetalige, gebonden en gelimiteerde uitgave van 311 genummerde exemplaren (ik heb nummer 129), prachtig uit het Frans vertaald en van een uitgebreide toelichting voorzien door Anno Lampe. Laat maar komen, die volgende vertalingen.
Goodreads extra's:
NB 1: Zie ook (voor op de leeslijst 2017):https://www.uitgeverij-ijzer.nl/boeke...
NB2: En (voor op de kijklijst): https://www.youtube.com/watch?v=o1i_F... (indrukwekkend!)
NB3: En Pierre Boulez' compositie gebaseerd op de Char-cyclus (https://www.youtube.com/watch?v=MS82n...)
September 1, 2017
De Franse dichter René Char geldt als een van de allergrootste Franse dichters, maar is in Nederland niet heel bekend. Misschien komt dat door zijn afgrondelijke duisterheid, zijn grillige diepzinnigheid, de ongehoorde intensiteit waarmee hij zich in volkomen onbekende gebieden stort. Dat leidt tot gedichten die zo enorm complex en ongrijpbaar zijn, zowel qua inhoud als qua vorm, dat in elk geval ik ze niet in het Frans kan lezen, hoe graag ik dat ook zou willen. Maar dankzij uitgeverij IJzer ben ik nu gered: vorig jaar verscheen "De onbeheerde hamer", een werkelijk voorbeeldige tweetalige editie met uitgebreide toelichtingen bij elk gedicht. En dat is geweldig: dankzij de vertalingen begrijp ik het Franse origineel veel beter, omdat dit Franse origineel er staat kan ik de rijkdom van de klanken en klankassociaties volgen, en dankzij de toelichtingen krijg ik ook allerlei toespelingen mee op Sade, Rimbaud, de alchemisten, de surrealisten. Dit is dus een tweetalige uitgave die doet waarvoor hij bedoeld is: mij helpen om mijn eigen weg te vinden in voor mij ondoorgrondelijke maar ook afgrondig rijke gedichten. Misschien jammer dat het een gelimiteerde uitgave is van 311 exemplaren (ik heb nummer 302), maar wel te begrijpen, want je moet flink studeren op de gedichten en hun vertalingen en de aantekeningen, en daar houdt niet iedereen van. Maar ik genoot volop.
Laat ik bij wijze van voorbeeld het begin citeren van het gedicht "Wellust" (La luxure): "De adelaar ziet de sporen van het bevroren geheugen meer en/meer vervagen/ De verlatenheid strekt zich zo ver uit dat de wegschietende/ prooi nauwelijks nog is te volgen/ Door elk van de regio's/ Waar men ongedwongen doodt en wordt gedood/ Gevoelloze prooi/ Willekeurig geworpen/ Voor het verlangen en voorbij de dood". Zonder hulp van aantekeningen zou ik nog wel begrepen hebben dat de adelaar een beeld is van de dichter die met zijn verbeeldingskracht hoog boven de wereld zweeft, en mogelijk ook dat de prooi een beeld is van zijn gedicht of datgene wat hij wil vangen in zijn gedicht. Maar ik zou niet geweten hebben dat de adelaar ook verwijst naar de door Char zeer bewonderde markies De Sade, die de adelaar voerde in zijn wapen. Dat wetend, en de mateloze bewondering van Char voor Nietzsche kennend, wordt voor mij ook duidelijker waarom Char zulke sterke impressies oproept van leegte, verlatenheid, willekeur, geworpenheid en dood. Want volgens Sade en Nietzsche was God dood en de wereld zinloos, chaotisch en van elke hogere waarheid verstoken. Maar juist dat wilden beide denkers (en Char met hen) niet betreuren, maar in alle intensiteit ondergaan en ervaren. De volstrekte chaos van het krachtenspel overweldigt ons allen, maakt ons vaak radeloos als we die tot ons toe laten, maar opent ook ongekende werelden vol gruwelijke en niet te bevatten rijkdom. En naar precies die rijkdom is Char dus op zoek, in elk gedicht opnieuw.
Daarbij droomt hij ook van "[...] de bovennatuurlijke kracht/Vertrouwde landschappen/ Over aanzienlijke afstanden te verplaatsen/ De opeengestapelde harmonie te breken/ Rouwplaatsen onherkenbaar te maken/ De dag na de productieve moorden/ Zonder dat het oorspronkelijke geweten/ Onder een louterende aardverschuiving wordt bedolven". Een wereld voorbij onze vertrouwde wereld, ook voorbij onze opvattingen over goed en kwaad, en vele aardverschuivingen verwijderd van onze vertrouwde wereld: daar snakt Char naar, daarnaar zoekt hij in elk gedicht opnieuw. Toen Char deze gedichten schreef - in de jaren dertig van de vorige eeuw- was die vertrouwde wereld natuurlijk ook aan het instorten, en dat verklaart mogelijk deels zijn intense zoektocht naar nieuwe en volkomen onbekende werelden. Werelden die met krachtige maar zeer duistere beelden worden opgeroepen, bijvoorbeeld als "Necropool van rivieren" of regels als "Ongerepte ogen in de bossen/ Zoeken in tranen het bewoonbare hoofd". En werelden waarin "Gedaanten even snel verdwenen als gevormd" zijn, een beeld dat niet alleen treffend is voor de inhoud van Chars gedichten maar ook voor de vorm. Want hij bestookt ons voortdurend met cryptische metaforen die - bij mij althans- even iets oproepen dat meteen weer uit mijn hoofd schiet, of met fragmenten die enorm aanzetten tot dromen maar hun betekenis nooit prijs geven, of met impressies vol gewelddadige erotiek vol doodsdrift die ik nauwelijks snap maar die mij toch tot sidderens toe fascineren. Zoals bijvoorbeeld "De gewelddadige roos/ van minnaars die niets zijn en transcendent" (in het Frans: La rose violente/ Des amants nuls et transcendants). Want liefde is bij Char iets waar je kapot aan gaat, een drift die ons tot extases vervoert die leiden tot dimensies ver voorbij de ons bekende erotiek.
"De onbeheerde hamer" was Chars officiële debuut, dat echter meteen al zeer bewonderd werd door experimentele kunstenaars als Picasso, Kandinski, Pierre Boulez en Matisse. Ik snap dat wel, want ik ken niet veel gedichten die zo radicaal de grenzen opzoeken en die zich zo compromisloos storten op de intensiteit van het volstrekt onbekende. Binnenkort komt een nieuwe tweetalige uitgave uit, "Woede en Mysterie", bij dezelfde uitgever. Zou die NOG fascinerender zijn dan dit debuut?
Laat ik bij wijze van voorbeeld het begin citeren van het gedicht "Wellust" (La luxure): "De adelaar ziet de sporen van het bevroren geheugen meer en/meer vervagen/ De verlatenheid strekt zich zo ver uit dat de wegschietende/ prooi nauwelijks nog is te volgen/ Door elk van de regio's/ Waar men ongedwongen doodt en wordt gedood/ Gevoelloze prooi/ Willekeurig geworpen/ Voor het verlangen en voorbij de dood". Zonder hulp van aantekeningen zou ik nog wel begrepen hebben dat de adelaar een beeld is van de dichter die met zijn verbeeldingskracht hoog boven de wereld zweeft, en mogelijk ook dat de prooi een beeld is van zijn gedicht of datgene wat hij wil vangen in zijn gedicht. Maar ik zou niet geweten hebben dat de adelaar ook verwijst naar de door Char zeer bewonderde markies De Sade, die de adelaar voerde in zijn wapen. Dat wetend, en de mateloze bewondering van Char voor Nietzsche kennend, wordt voor mij ook duidelijker waarom Char zulke sterke impressies oproept van leegte, verlatenheid, willekeur, geworpenheid en dood. Want volgens Sade en Nietzsche was God dood en de wereld zinloos, chaotisch en van elke hogere waarheid verstoken. Maar juist dat wilden beide denkers (en Char met hen) niet betreuren, maar in alle intensiteit ondergaan en ervaren. De volstrekte chaos van het krachtenspel overweldigt ons allen, maakt ons vaak radeloos als we die tot ons toe laten, maar opent ook ongekende werelden vol gruwelijke en niet te bevatten rijkdom. En naar precies die rijkdom is Char dus op zoek, in elk gedicht opnieuw.
Daarbij droomt hij ook van "[...] de bovennatuurlijke kracht/Vertrouwde landschappen/ Over aanzienlijke afstanden te verplaatsen/ De opeengestapelde harmonie te breken/ Rouwplaatsen onherkenbaar te maken/ De dag na de productieve moorden/ Zonder dat het oorspronkelijke geweten/ Onder een louterende aardverschuiving wordt bedolven". Een wereld voorbij onze vertrouwde wereld, ook voorbij onze opvattingen over goed en kwaad, en vele aardverschuivingen verwijderd van onze vertrouwde wereld: daar snakt Char naar, daarnaar zoekt hij in elk gedicht opnieuw. Toen Char deze gedichten schreef - in de jaren dertig van de vorige eeuw- was die vertrouwde wereld natuurlijk ook aan het instorten, en dat verklaart mogelijk deels zijn intense zoektocht naar nieuwe en volkomen onbekende werelden. Werelden die met krachtige maar zeer duistere beelden worden opgeroepen, bijvoorbeeld als "Necropool van rivieren" of regels als "Ongerepte ogen in de bossen/ Zoeken in tranen het bewoonbare hoofd". En werelden waarin "Gedaanten even snel verdwenen als gevormd" zijn, een beeld dat niet alleen treffend is voor de inhoud van Chars gedichten maar ook voor de vorm. Want hij bestookt ons voortdurend met cryptische metaforen die - bij mij althans- even iets oproepen dat meteen weer uit mijn hoofd schiet, of met fragmenten die enorm aanzetten tot dromen maar hun betekenis nooit prijs geven, of met impressies vol gewelddadige erotiek vol doodsdrift die ik nauwelijks snap maar die mij toch tot sidderens toe fascineren. Zoals bijvoorbeeld "De gewelddadige roos/ van minnaars die niets zijn en transcendent" (in het Frans: La rose violente/ Des amants nuls et transcendants). Want liefde is bij Char iets waar je kapot aan gaat, een drift die ons tot extases vervoert die leiden tot dimensies ver voorbij de ons bekende erotiek.
"De onbeheerde hamer" was Chars officiële debuut, dat echter meteen al zeer bewonderd werd door experimentele kunstenaars als Picasso, Kandinski, Pierre Boulez en Matisse. Ik snap dat wel, want ik ken niet veel gedichten die zo radicaal de grenzen opzoeken en die zich zo compromisloos storten op de intensiteit van het volstrekt onbekende. Binnenkort komt een nieuwe tweetalige uitgave uit, "Woede en Mysterie", bij dezelfde uitgever. Zou die NOG fascinerender zijn dan dit debuut?
December 26, 2023
Char once again in beautiful and often nonsensical imagery carries us to new dimensions.
November 22, 2017
Incroyable.
D’une beauté et d’une vérité fulgurante.
Chaque commentaire est à lire.
D’une beauté et d’une vérité fulgurante.
Chaque commentaire est à lire.
January 2, 2023
Citaat : Op de uitzonderlijke horizon/ De grote wegen/ Slapen in de schaduw van haar handen/ Zij loopt naar de executie/ Morgen/ Als een lopend vuurtje/
Review : René Char (L'Isle-sur-la-Sorgue, Vaucluse, 14 juni 1907 – Parijs, 19 februari 1988) was een Frans schrijver en dichter. De grote eruditie en kennis van de filosofie, om welke hij later bekendstond, dankte hij voornamelijk aan zelfstudie. Char publiceerde in 1929 zijn eerste poëziebundel en werd in zijn beginjaren aangemoedigd door Paul éluard. Hij trok naar Parijs, waar hij onder meer André Breton en Louis Aragon leerde kennen. In 1934 vestigde hij zijn naam met de Le marteau sans maître, een van de belangrijkste dichtbundels voortgekomen uit het surrealisme van de periode 1929-1934. Uit de bundel spreekt een samenballing van krachten die ook zijn latere werk zal kenmerken. Invloeden van Nietzsche zijn herkenbaar, maar wel steeds vanuit een originele eigen visie. Tijdens de Tweede Wereldoorlog voegt Char zich bij het Franse verzet.
Uit die tijd stamt de bundel Seuls demeurent en het sterk geconcentreerde, aforistische dagboek Feuillets d’Hypnos. Kort na de oorlog publiceert hij zijn bekende bundel Fureur et mystère (1948), waarin een intense bewogenheid doorklinkt en het mysterie van de tederheid centraal staat. In het latere werk van Char, met name vanaf de jaren zestig, klinkt steeds sterker de angst en de hoop van het tijdsgewricht door. Char schetst het spanningsveld tussen de onvermijdelijke neergang (zelfs angst voor het ‘einde der tijden’) en het onweerhoudbare menselijk streven naar het hogere. Ook schrijft Char steeds vaker over het wezen van het dichterschap zelf. Niettegenstaande de ernst en filosofische diepgang van zijn levensvisie en zijn compacte schrijfstijl, weet hij toch een zekere luciditeit in zijn werk te behouden, welke de toegankelijkheid zeer ten goede komt. Char had een goede band met veel schilders en noemde hen zelfs zijn ‘primaire bondgenoten’. In de jaren dertig sloot hij een levenslange vriendschap met Pablo Picasso en Joan Miró. Wassily Kandinsky illustreerde zijn werk. Henri Matisse werd door Chars Le marteau sans maître geïnspireerd voor een aantal schilderijen. Char was nauw bevriend met Albert Camus, met wie hij regelmatig polemiseerde. Char was vanaf 1955 intensief bevriend met Martin Heidegger, niettegenstaande Chars afwijzing van Heideggers nationaalsocialistische verleden.
Char nam na de oorlog vaak openlijk politieke standpunten in. In de jaren zestig keerde hij zich onder andere publiekelijk tegen de stationering van atoomraketten in de Provence. Char was de eerste die al bij leven in het Pantheon van de Franse letterkunde werd opgenomen, de Bibliothèque de la Pléiade. De bundel Fureur et mystère werd in 1999 opgenomen in Le Mondes 100 Boeken van de Eeuw. Met Le marteau sans maître, geschreven in de jaren dertig, schaarde René Char zich meteen tussen de grote Franse dichters van de 20ste eeuw. De kernachtige, evocatieve poëzie werd door veel kunstenaars herkend. Kandinsky, Dalí, Matisse en Picasso maakten er illustraties bij en Pierre Boulez schreef in de jaren vijftig zijn gelijknamige, baanbrekende compositie.
Het is voor het eerst dat nu Le marteau sans maître integraal in het Nederlands is vertaald. De vertaling wil ook een leeshulp zijn en bevat daarom een ruime toelichting op de afzonderlijke gedichten. De talrijke verwijzingen hierin bieden tegelijkertijd een bredere introductie in het oeuvre van Char. Le marteau laat zien hoe René Char begon bij het surrealisme, daar al snel afstand van nam en een eigen weg insloeg. De onbeheerde hamer Le marteau sans maître is een tweetalige uitgave. Vertaald uit het Frans en van een inleiding, toelichting en noten voorzien door Anno Lampe.
Review : René Char (L'Isle-sur-la-Sorgue, Vaucluse, 14 juni 1907 – Parijs, 19 februari 1988) was een Frans schrijver en dichter. De grote eruditie en kennis van de filosofie, om welke hij later bekendstond, dankte hij voornamelijk aan zelfstudie. Char publiceerde in 1929 zijn eerste poëziebundel en werd in zijn beginjaren aangemoedigd door Paul éluard. Hij trok naar Parijs, waar hij onder meer André Breton en Louis Aragon leerde kennen. In 1934 vestigde hij zijn naam met de Le marteau sans maître, een van de belangrijkste dichtbundels voortgekomen uit het surrealisme van de periode 1929-1934. Uit de bundel spreekt een samenballing van krachten die ook zijn latere werk zal kenmerken. Invloeden van Nietzsche zijn herkenbaar, maar wel steeds vanuit een originele eigen visie. Tijdens de Tweede Wereldoorlog voegt Char zich bij het Franse verzet.
Uit die tijd stamt de bundel Seuls demeurent en het sterk geconcentreerde, aforistische dagboek Feuillets d’Hypnos. Kort na de oorlog publiceert hij zijn bekende bundel Fureur et mystère (1948), waarin een intense bewogenheid doorklinkt en het mysterie van de tederheid centraal staat. In het latere werk van Char, met name vanaf de jaren zestig, klinkt steeds sterker de angst en de hoop van het tijdsgewricht door. Char schetst het spanningsveld tussen de onvermijdelijke neergang (zelfs angst voor het ‘einde der tijden’) en het onweerhoudbare menselijk streven naar het hogere. Ook schrijft Char steeds vaker over het wezen van het dichterschap zelf. Niettegenstaande de ernst en filosofische diepgang van zijn levensvisie en zijn compacte schrijfstijl, weet hij toch een zekere luciditeit in zijn werk te behouden, welke de toegankelijkheid zeer ten goede komt. Char had een goede band met veel schilders en noemde hen zelfs zijn ‘primaire bondgenoten’. In de jaren dertig sloot hij een levenslange vriendschap met Pablo Picasso en Joan Miró. Wassily Kandinsky illustreerde zijn werk. Henri Matisse werd door Chars Le marteau sans maître geïnspireerd voor een aantal schilderijen. Char was nauw bevriend met Albert Camus, met wie hij regelmatig polemiseerde. Char was vanaf 1955 intensief bevriend met Martin Heidegger, niettegenstaande Chars afwijzing van Heideggers nationaalsocialistische verleden.
Char nam na de oorlog vaak openlijk politieke standpunten in. In de jaren zestig keerde hij zich onder andere publiekelijk tegen de stationering van atoomraketten in de Provence. Char was de eerste die al bij leven in het Pantheon van de Franse letterkunde werd opgenomen, de Bibliothèque de la Pléiade. De bundel Fureur et mystère werd in 1999 opgenomen in Le Mondes 100 Boeken van de Eeuw. Met Le marteau sans maître, geschreven in de jaren dertig, schaarde René Char zich meteen tussen de grote Franse dichters van de 20ste eeuw. De kernachtige, evocatieve poëzie werd door veel kunstenaars herkend. Kandinsky, Dalí, Matisse en Picasso maakten er illustraties bij en Pierre Boulez schreef in de jaren vijftig zijn gelijknamige, baanbrekende compositie.
Het is voor het eerst dat nu Le marteau sans maître integraal in het Nederlands is vertaald. De vertaling wil ook een leeshulp zijn en bevat daarom een ruime toelichting op de afzonderlijke gedichten. De talrijke verwijzingen hierin bieden tegelijkertijd een bredere introductie in het oeuvre van Char. Le marteau laat zien hoe René Char begon bij het surrealisme, daar al snel afstand van nam en een eigen weg insloeg. De onbeheerde hamer Le marteau sans maître is een tweetalige uitgave. Vertaald uit het Frans en van een inleiding, toelichting en noten voorzien door Anno Lampe.
January 20, 2022
Double
Animal
With the help of stones
Raze my long fur
Man
I dare not use
Stones which resemble you
Animal
Scratch with your claws
My flesh is rough bark
Man
I am afraid of fire
Wherever you may be
Animal
You speak
Like a man
Make no mistake
I'll not go to the limit of your desire
* * *
Poets
Sadness of illiterate in the shadows of bottles
Cartwrights' imperceptible disquiet
Coins in deep slime
In the skiffs of the anvil
The poet lives solitary
Great wheelbarrow of marshlands
* * *
Lust
The eagle sees the tracks of frozen memory growing ever fainter
The stretch of solitude renders scarcely visible the fleeting prey
Across each of the regions
Where you slay or are slain with no constraint
Insensitive prey
Hazily projected
On this side of desire and on that side of death
The dreamer embalmed in his straitjacket
Surrounded with temporary implements
Figures faded as soon as composed
Their revolution extols the apotheosis of life ebbing
The progressive vanishing of licked parts
The tumble of torrents into the opacity of tombs
Sweats and unease heralds of the central fire
Finally the universe with its athlete chest
Fluvial necropolis
After the deluge of water-diviners
This fanatic of clouds
Displaces supernaturally over considerable distances
Customary landscapes
Disrupt harmony agglomerate
Renders the funereal haunts unrecognizable
On the morrow of productive murders
Without a purifying landslide
Overcasting first awareness
* * *
Chain
The great funeral-pyre of joinings
Under the spiral failure sky
Is winter in a rotted boat
From solid comrades to liquid companions
Death beds beneath tree bark
In earth's vacant depths
Arches forge wings in fresh quantity
Radiant tillage adores the sodden healers
On the straw of fatalists
The foam of stars flows fully lit
There is no absence irreplaceable.
* * *
Alive Tomorrow
Through the wall's wide gap
I received you votive from winter's hands
I saw you traversing the sand rings of breastplates
As did the generation of melancholies the courtyard of games
On the grass of lead
On the grass of slag
On the grass never breathless
Past which the likeness of burns to their fate is never exact.
Let us make love.
Animal
With the help of stones
Raze my long fur
Man
I dare not use
Stones which resemble you
Animal
Scratch with your claws
My flesh is rough bark
Man
I am afraid of fire
Wherever you may be
Animal
You speak
Like a man
Make no mistake
I'll not go to the limit of your desire
* * *
Poets
Sadness of illiterate in the shadows of bottles
Cartwrights' imperceptible disquiet
Coins in deep slime
In the skiffs of the anvil
The poet lives solitary
Great wheelbarrow of marshlands
* * *
Lust
The eagle sees the tracks of frozen memory growing ever fainter
The stretch of solitude renders scarcely visible the fleeting prey
Across each of the regions
Where you slay or are slain with no constraint
Insensitive prey
Hazily projected
On this side of desire and on that side of death
The dreamer embalmed in his straitjacket
Surrounded with temporary implements
Figures faded as soon as composed
Their revolution extols the apotheosis of life ebbing
The progressive vanishing of licked parts
The tumble of torrents into the opacity of tombs
Sweats and unease heralds of the central fire
Finally the universe with its athlete chest
Fluvial necropolis
After the deluge of water-diviners
This fanatic of clouds
Displaces supernaturally over considerable distances
Customary landscapes
Disrupt harmony agglomerate
Renders the funereal haunts unrecognizable
On the morrow of productive murders
Without a purifying landslide
Overcasting first awareness
* * *
Chain
The great funeral-pyre of joinings
Under the spiral failure sky
Is winter in a rotted boat
From solid comrades to liquid companions
Death beds beneath tree bark
In earth's vacant depths
Arches forge wings in fresh quantity
Radiant tillage adores the sodden healers
On the straw of fatalists
The foam of stars flows fully lit
There is no absence irreplaceable.
* * *
Alive Tomorrow
Through the wall's wide gap
I received you votive from winter's hands
I saw you traversing the sand rings of breastplates
As did the generation of melancholies the courtyard of games
On the grass of lead
On the grass of slag
On the grass never breathless
Past which the likeness of burns to their fate is never exact.
Let us make love.
October 27, 2022
L'amour
Être le premier venu
Être le premier venu
Displaying 1 - 7 of 7 reviews