Vlaanderen, begin 21ste eeuw. De derde weg is doodgelopen, de modelstaat ligt in duigen. Copywriter Joris Vangenechten is 26 en juist door zijn vriendin uit hun Leuvens appartement gezet. Hij keert terug naar zijn geboortedorp om vast te stellen dat er ook nooit iets verandert. Buiten de omstandigheden dan. Om weg te geraken uit dat ‘stom gehucht, met zijn stom fabriek en zijn stom café’, volgt hij halsoverkop een jeugdliefde naar Antwerpen. Een roman over een generatie die in een ontnuchterde wereld uit de verkaveling komt gekropen met maar één zekerheid: wat er ook gebeurt, het is altijd iets. Een roman over een stukje van de wereld, in een stukje van de tijd. Een roman over omstandigheden, en hoe die onvermijdelijk zullen veranderen. Groenten uit Balen, the next generation.
Ik had hoge verwachtingen van dit boek, omdat ik er veel goeds over hoorde. Hoewel het goed geschreven is, viel het echter toch ook wat tegen. Pohlman wil zo graag de Vlaamse volksaard schetsen dat hij daarbij geen enkel cliché uit de weg gaat. Ik ergerde me regelmatig aan het beeld dat daardoor van Vlaanderen wordt geschetst. Ook het hoofdpersonage is soms een wandelend cliché, pas op het einde werd hij meer mens. Toch zal ik ook het tweede boek van Pohlman een kans geven, want vlot schrijven kan hij zeker.