เพลงนก

by งามพรรณ เวชชาชีวะ

"ป้ากลับบ้านวันไหน" ป้องถาม
"อยากให้ป้ากลับแล้วเหรอ ไม่ชอบอยู่กับคุณปลาคนสวยแล้วซิ " ป้าขาวแหย่
"ชอบคุณปลา แต่ให้ป้ากลับบ้านด้วย"
"ป้าก็อยากกลับนะ อยากไปฟังเสียงนกที่บ้าน ป่านนี้คงมีเรื่องรอเล่าให้ป้าฟังเยอะแยะ"
ป้าขาวชวนคุยไปเรื่อยเปื่อยจนป้องชักตาปรือ เพราะบ่ายจัดแล้ว
ป้าขาวลูบหลังเด็กน้อย แต่ไม่มีแรงร้องเพลงกล่อมอย่างเคย ได้แต่ฮึมฮัมอยู่ในใจ

'กาเหว่าเอย ไข่ไว้ให้แม่กาฟัก'
แล้วนี่แม่กาจะทำอย่างไรดีกับลูกนกกาเหว่าตัวนี้

153 pages, Paperback

First published January 1, 2009

About the author

งามพรรณ เวชชาชีวะ เป็นบุตรของ ศาสตราจารย์ นายแพทย์อรรถสิทธิ์ และ ศาสตราจารย์ แพทย์หญิงสดใส เวชชาชีวะ เริ่มการศึกษาระดับอนุบาลที่โรงเรียนอนุบาลยุคลธร และศึกษาต่อระดับประถมที่โรงเรียนกุมารีการุณย์ และโรงเรียนสามมิตร จบการศึกษาะดับมัธยมต้นและมัธยมปลายจากโรงเรียนสตรีจุลนาคและโรงเรียนศรีวิกรมตามลำดับ

เมื่อ พ.ศ. 2524 สอบเข้าศึกษาในคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เป็นที่หนึ่งของคณะและได้รับทุนภูมิพล จบการศึกษาระดับปริญญาตรี เอกวิชาภาษาฝรั่งเศส (เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง) พ.ศ. 2528 ก่อนไปศึกษาต่อที่โรงเรียนล่ามและแปลของรัฐบาลเบลเยี่ยม ณ กรุงบรัสเซลล์ พ.ศ. 2530 ได้รับประกาศนียบัตรการแปลชั้นสูง (ฝรั่งเศส – อังกฤษ – อิตาเลียน) จากโรงเรียนล่ามและการแปลของรัฐบาลเบลเยียม กรุงบรัสเซลส์

การ ทำงาน เริ่มการทำงานในตำแหน่งเจ้าหน้าที่การแปล ของบริษัท มีเดียโฟกัส ก่อนจะมาเป็นเจ้าของและบรรณาธิการนิตยสารเพื่อนใหม่ นิตยสารสำหรับเด็กก่อนวัยรุ่น ปัจจุบันเป็นกรรมการผู้จัดการบริษัท ซิลค์โรด พับลิเชอร์ เอเยนซี จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทตัวแทนลิขสิทธิ์วรรณกรรมให้กับนักเขียนและสำนักพิมพ์ทั่วโลก เป็นผู้บรรยายพิเศษด้านการแปลและเรื่องลิขสิทธิ์ ให้กับมหาวิทยาลัยต่างๆ และเป็นกรรมการตัดสินการประกวดนิทานและเรื่องแต่งสำหรับเยาวชน

เป็น ที่รู้จักดีในฐานะนักแปล มีผลงานแปลต่อเนื่องมานานทั้งจากภาษาอังกฤษ ภาษาฝรั่งเศส และภาษาอิตาเลียน ตีพิมพ์มาแล้วมากกว่า 20 เรื่อง อาทิ ภิกษุกับนักปรัชญา, คู่มือธุรกิจลิขสิทธิ์, ด้วยรักและช็อกโกแลต, แฮร์รี่ พอตเตอร์กับถ้วยอัคนี, หนึ่งปีแสนสุขในโปรวองซ์, แสนสุขเสมอในโปรวองซ์, มาตาปารี เด็กชายจ

Reviews

[Patrawan Dear]

#เพลงนก/งามพรรณ เวชชาชีวะ

เป็นเรื่องราวการสืบหาตัวตนของชายหนุ่มคนหนึ่ง ซึ่งเป็นเด็กกำพร้า แม่ถูกรถชนตาย หาญาติไม่พบ ป้าขายพวงมาลัยผู้ชอบฟังเสียงนกจึงรับเขาไปเลี้ยงดู และในที่สุดเขาก็สามารถเติบโตขึ้นอย่างงดงาม ด้วยน้ำใจของคนรอบข้างหลายต่อหลายคนจริงๆ

เนื้อเรื่องตอนแรกดูคล้ายจะออกแนวชีวิตค่ะ แต่นักเขียนแทรกปมสืบสวนเข้ามาแบบพอดีๆ ด้วยเทคนิคการเล่าเรื่องที่เราพบบ่อยในงานเขียนของคุณงามพรรณ คือ เล่าย้อนกลับไปมา หรือเล่าจากต่างมุมมอง และถึงแม้นักเขียนจะเล่าเรื่องด้วยสำนวนเรียบๆเรื่อยๆ แต่กลับมีแรงดึงดูดที่ทำให้เราอยากอ่านต่ออย่างสม่ำเสมอ จัดว่าเป็นงานที่มีเอกลักษณ์ชัดเจน อ่านเมื่อไหร่ก็จับใจเมื่อนั้นค่ะ

สำหรับเรื่องนี้ ต้องบอกว่าเรียบแต่ลึกและแตะถึงหัวใจแผ่วๆ ความผูกพันระหว่างคนอ่านกับตัวละครทำให้เราคอยเอาใจช่วยเขา รับรู้ไปพร้อมกับเขา และน้ำตาซึมให้กับชะตากรรมของใครหลายคนในเรื่อง

...เป็นเล่มบางๆที่อยากแนะนำให้ลองอ่านกันค่ะ :)

[Yohei Nimura · Rating 4 out of 5]

รู้สึกสั้นไปหน่อย อยากให้เขียนยาวกว่านี้ ยังไม่ทันไรจบซะแล้ว น่าจะมีใครเอาไปดัดแปลงเป็นบทละครนะ

[RMN · Rating 4 out of 5]

เป็นเรื่องราวที่เริ่มต้นขึ้นเมื่อหญิงสาวคนหนึ่งถูกรถชนเสียชีวิต ทำให้ ‘ป้อง’ เด็กน้อยวัยสองขวบเศษกลายเป็นเด็กกำพร้าไปในทันที ‘ป้าขาว’ ที่เห็นเหตุการณ์อุบัติเหตุครานั้นจึงตัดสินใจเลี้ยงดูเด็กน้อยราวกับเป็นลูกหลานของตัวเอง ป้องเป็นเด็กขี้อาย พูดน้อย แต่เมื่อเขาได้ยินเสียงเปียโนดังจากบ้านคุณปลา นักร้องสาวที่อาศัยอยู่ใกล้กัน เขากลับต้องมนต์เสียงดนตรีนั้นเป็นอย่างมาก และเมื่อป้าขาวล้มป่วยกะทันหันจนไม่สามารถดูแลเขาได้ คุณปลาจึงเป็นที่พึ่งสุดท้ายที่ดูจะเหมาะสมที่สุดที่จะดูแลเด็กเล็กๆ อย่างป้อง เมื่อคุณปลาเริ่มสอนให้ป้องเล่นเปียโนก็พบว่า ป้องมีพรสวรรค์อย่างมหัศจรรย์

หลังจากนั้นก็มีเหตุการณ์เกิดขึ้นมากมายที่ทำให้ตอนที่เราอ่านอยู่สับสนเล็กน้อยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ จนเราสังเกตเห็นปี พ.ศ. ที่ใส่ไว้ปะหน้าก่อนจะเริ่มบทใหม่ ทำให้ใจจดใจจ่อกับลำดับเหตุการณ์มากขึ้น เราคิดว่าผู้แต่งเล่าเรื่องได้เก่งจริง ๆ ค่ะ คือ แต่ละบทมันไม่ได้ยาวเลยนะ เหตุการณ์แต่ละอย่างก็เป็นเรื่องที่สามารถพบเจอได้ทั่วไป เขียนเล่าน้อย ๆ แต่ทำให้คนอ่านซึมซับอารมณ์ตัวละครได้มากมายจริงๆ ค่ะ

Less is more คือประโยคที่คิดว่าสามารถอธิบายความรู้สึกหลังอ่านของเราหลังจากที่อ่านเรื่องนี้จบได้เป็นอย่างดีค่ะ ชอบมากจริง ๆ นะ