Sigmund: achttiende sessie

Sigmund #18

by Peter de Wit

Genres: Comics

71 pages, Paperback

First published October 1, 2009

About the author

Op zijn veertiende besloot Peter de Wit striptekenaar te worden. Samen met een vriend maakte hij een stripblad. Wanneer ze weer een nummer van het blad af hadden, nam het duo de trein naar Amsterdam en legde exemplaren van het tijdschrift neer bij Athenaeum Nieuwscentrum en de stripwinkel Lambiek.

Na de middelbare school studeerde Peter de Wit een korte periode Fins in Groningen. Zijn tekenwerk verscheen al in stripbladen als Eppo en opvolger Sjosji.

Sigmunds carrière begon in het Belgische nieuwsblad Het Laatste Nieuws. Na een paar maanden bleek men de strip te cynisch te vinden en stopte het nieuwsblad ermee. Na veel jaren en veel geduld wilde de Volkskrant de strip wel plaatsen en vanaf januari 1994 staat Sigmund zes dagen per week in de Volkskrant, op zaterdag zelfs in kleur. Over deze niet bepaald zachtzinnige psychiater verschenen inmiddels al meer dan dertig boeken.

Andere bekende personages uit de Sigmund-strip die de kleine therapeuter uit zijn eigen strip verdreven, zijn de Burka Babes. Het gelijknamige boek verscheen in 2007 en is inmiddels verschenen in het Frans, Spaans, Engels, Tsjechisch en Italiaans.

Samen met Hanco Kolk vormt De Wit al meer dan drieëntwintig jaar een creatief duo. Voor de Nederlandse televisie maakten en presenteerden ze de Teleac-cursus Striptekenen. Ook als het duo Mannetje en Mannetje haalden ze sketch-gewijs de Nederlandse televisieschermen. Verder maken De Wit en Kolk de strip Gilles de Geus en startten ze in september 2000 hun nieuwe strip S1ngle, die in meer dan vijftien dagbladen te lezen is en die als spin-off drie seizoenen als tv-serie te zien was.

Peter de Wit woont met zijn vrouw en kinderen in Amsterdam.

Reviews

[Mehsi · Rating 4 out of 5]

Mag ik zeggen dat ik deze cover helemaal geweldig vind? Waarom zou je inderdaad je stoel meenemen als je ook je divan kan meeslepen? :P
Alleen jammer van die vakantie met Baltus, mijn minst favoriete karakter. Ach, ik moest uiteindelijk wel lachen om waar ze dan heen gingen op vakantie. Ook geeft Sigmund een cursus slapen, is er een elfstedentocht, probeert hij weer een boek te schrijven (met hilarische titel), hebben we een miljoenste gebruiker van een medicijn, en meer. Ik lag heerlijk dubbel, dit is perfect na een drukke en volle week met stress. Even wat Sigmund.

[Anton · Rating 2 out of 5]

This book consists of a selection of the daily strips Peter de Wit drew for de Volkskrant from June 7 2008 to April 12 2009. Most of the strips concern the eye-patched, small and usually ill-mannered psychiatrist Sigmund. The quality of the strips is quite wide-ranging (which makes you wonder about the quality of the strips de Wit left out), which reflects the simple fact that it is not easy to be funny and/or insightful on a daily basis. The social commentary is sometimes illuminating and penetrating, sometimes lazy and uncreative. The same goes for the comedy. Especially the running gag of Sigmund trying and failing to get a girl grow old very quickly. The same goes for the story-lines that encompass more than one daily strip (e.g., Sigmund and Baltus take a holiday, Sigmund gives a lecture on sleeping, Sigmund goes ice-skating, Sigmund writes a novel). It also occurs regularly that you suspect that there is a good joke somewhere in the strip, but that the drawing, the text or the timing are not quite right to let it shine.

In general I think that cartoons are a better and more flexible medium for surprising or intelligent jokes than a strip series that centres around some familiar characters in recurring situations. However, this strip series does have some redeeming qualities as well. First, there is the character of Sigmund, who is sometimes cynical, sometimes cruel, sometimes pathetic, sometimes childishly happy, sometimes sad. And in spite of this protean characteristic, he is always a recognisable and fun character. It is mostly some other character making the pun of the joke that decreases the chance of success. Second, there is the almost zen-like, elegant, black and white drawing style. Especially when de Wit only makes a single-frame strip does this come out well. When portraying characters that are either very happy or very sad, de Wit’s style is often reminiscent of cubism. Third, in contrast to many a daily newspaper strip or cartoon, de Wit is quite apt at making strips that are genuinely sad, melancholic or tragic.