What do you think?
Rate this book
Wonderkinderen
Pas 10 jaar zijn Tom en Wijntje als ze naar de brugklas gaan. "Wonderkinderen" worden ze genoemd. Ze leren ook zo makkelijk. Altijd hebben ze alles samen gedaan, maar nu kan dat niet meer. Wijntje gaat naar het gymnasium, terwijl Tom van zijn ouders een vak moet leren.
140 pages, Paperback
First published January 1, 1984
4 people are currently reading
97 people want to read
About the author
Thea Beckman
44 books317 followersThea Beckman (1923-2004) was born in Rotterdam. She began writing in 1947, but it was not until her children were grown that she devoted herself to writing full time. Crusade in Jeans was first published in 1973. It became an overnight success, making her one of the most popular authors of juvenile books in the Netherlands. Ms. Beckman is fascinated by history and wrote books about many historical periods.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 16 of 16 reviews
September 27, 2008
I lent this book from the library many times, couldn't get enough of it. It is about two children, an avarage boy and girl. The only thing that is different about them, is that they are very intelligent.
They are 10 year old when they enter secondary school, only on different schools, because the boy isn't allowed to enter grammar school. His parents don't think that is necessary...
They try many different things, but nothing seems to help: they even aren't allowed to see each other anymore. When Tom starts a hunger strike, he nearly loses his life. He ends up in hospital. Finally his parents, very worried about Tom's health are willing to listen to their son.
The book is about children who are different than othe children. I was one of those children. This book helped me understand how things worked, it was hard to understand when you're in the middle of things. It made me look at the situation from the outside, that gave me the confidence I needed.
They are 10 year old when they enter secondary school, only on different schools, because the boy isn't allowed to enter grammar school. His parents don't think that is necessary...
They try many different things, but nothing seems to help: they even aren't allowed to see each other anymore. When Tom starts a hunger strike, he nearly loses his life. He ends up in hospital. Finally his parents, very worried about Tom's health are willing to listen to their son.
The book is about children who are different than othe children. I was one of those children. This book helped me understand how things worked, it was hard to understand when you're in the middle of things. It made me look at the situation from the outside, that gave me the confidence I needed.
February 18, 2026
Voelt gedateerd
December 1, 2025
Ik vond het een best leuk boek!🌸
Het verhaal ging over Tom en Wijntje die al best jong naar de middelbare school gingen. Alleen mocht Tom van zijn ouders niet naar de school die hij wilde, waar Wijntje wel op ging... Gelukkig loopt het boek goed af!!
Het is alleen wel in kleine lettertjes vond ik, en daarom duurde het best lang tot ik het uit had. Maar ik vond het wel mooi geschreven!🩷
Het verhaal ging over Tom en Wijntje die al best jong naar de middelbare school gingen. Alleen mocht Tom van zijn ouders niet naar de school die hij wilde, waar Wijntje wel op ging... Gelukkig loopt het boek goed af!!
Het is alleen wel in kleine lettertjes vond ik, en daarom duurde het best lang tot ik het uit had. Maar ik vond het wel mooi geschreven!🩷
September 3, 2021
Een teleurstellend boek
Dit boek was niet zo goed als andere boeken van deze schrijfster (Kruistocht in spijkerbroek, mijn favoriete boek; en Kinderen van moederaarde).
Thea Beckman schrijft over het algemeen boeken die semi realistisch zijn, maar dit boek vond ik alles behalve realistisch.
Het gaat over twee 'wonderkinderen' die beide drie klassen hebben overgeslagen op de basisschool, het meisje gaat naar het gymnasium en de jongen gaat naar het vbo. De jongen wil eigenlijk ook naar het gymnasium, maar dat willen z'n ouders niet, hij moet een praktische opleiding gaan doen om elektricien te worden.
De ouders van de jongen zijn dus de primaire 'slechterikken' in het verhaal, die maar niet snappen dat de jongen gymnasium wil doen. Dit is... voor mij totaal niet realistisch, de meeste ouders, en vooral laagopgeleide ouders zijn juist heel blij als hun kind een hogere opleiding doet dan zijzelf. Ik zie juist dat er behoorlijk veel druk wordt gelegd op kinderen om het te maken. Een praktisch beroep is tegenwoordig niet meer goed genoeg.
De beschrijving van de twee 'wonderkinderen', vind ik zelf eigenlijk niet heel speciaal: het leuk vinden om te lezen, houden van een uitdaging, leuk vinden om steentjes te verzamelen, moeilijk contact maken met leeftijdgenootjes door het hebben van andere interesses... Dit klinken voor mij gewoon als rustige introverte kinderen die leergierig zijn, (behalve dan dat ze klassen hebben overgeslagen).
Ik denk dat de meeste kinderen die dit lezen opeens van zichzelf kunnen gaan denken dat ze heel speciaal zijn. Ik begon van mezelf al af te vragen of ik niet stiekem een 'wonderkind' was.
Wat wel klopt aan het verhaal is dat inderdaad rustige introverte kinderen het minder leuk hebben op een lager niveau, dat komt omdat er meer pestkinderen en je kinderen met problemen in de klas krijgt. Introverte kinderen hebben meer moeite zich te verwoorden en daarmee zich te verweren tegen pesterijen, dus worden daardoor makkelijk het mikpunt in de klas. En ja, die kinderen kunnen beter op een hoger niveau worden gezet, helemaal mee eens. Maar dat dan per se 'wonderkinderen' moeten zijn...
Natuurlijk komt alles goed in het verhaal en de hoofdboodschap die het boek je geeft klinkt wel aardig: "Ik vind," zei Wijntje ernstig, "dat ouders er maar aan moeten wennen dat hun kinderen niet altijd doen wat ze van hen verwachten."
In werkelijkheid wordt er nu juist heel erg druk gelegd op kinderen om hoge cijfers te halen, te presteren, waar dit boek het helemaal niet over heeft.
De zogenaamde kinderen hoogbegaafde kinderen die ik heb gekend in mijn leven waren uiteindelijk helemaal niet hoogbegaafd, die wisten (soms) een goede babbel te houden en hadden meestal ouders die heel graag wouden dat hun kind hoogbegaafd was. Dat ging dan nog wel goed op de basisschool, maar op de middelbare school konden ze niet meer voldoen aan de eisen. Een vriendin van mij was daardoor behoorlijk lam geworden (volgens mij heeft ze uiteindelijk niet eens een havo gehaald). En ja, dat ze dan slechte cijfers haalden kwam natuurlijk omdat ze niet genoeg werden uitgedaagd...
Dit komt naar mijn idee veel vaker voor dan wat wordt beschreven in dit boek.
Het boek is verder wel ok geschreven.
Dit boek was niet zo goed als andere boeken van deze schrijfster (Kruistocht in spijkerbroek, mijn favoriete boek; en Kinderen van moederaarde).
Thea Beckman schrijft over het algemeen boeken die semi realistisch zijn, maar dit boek vond ik alles behalve realistisch.
Het gaat over twee 'wonderkinderen' die beide drie klassen hebben overgeslagen op de basisschool, het meisje gaat naar het gymnasium en de jongen gaat naar het vbo. De jongen wil eigenlijk ook naar het gymnasium, maar dat willen z'n ouders niet, hij moet een praktische opleiding gaan doen om elektricien te worden.
De ouders van de jongen zijn dus de primaire 'slechterikken' in het verhaal, die maar niet snappen dat de jongen gymnasium wil doen. Dit is... voor mij totaal niet realistisch, de meeste ouders, en vooral laagopgeleide ouders zijn juist heel blij als hun kind een hogere opleiding doet dan zijzelf. Ik zie juist dat er behoorlijk veel druk wordt gelegd op kinderen om het te maken. Een praktisch beroep is tegenwoordig niet meer goed genoeg.
De beschrijving van de twee 'wonderkinderen', vind ik zelf eigenlijk niet heel speciaal: het leuk vinden om te lezen, houden van een uitdaging, leuk vinden om steentjes te verzamelen, moeilijk contact maken met leeftijdgenootjes door het hebben van andere interesses... Dit klinken voor mij gewoon als rustige introverte kinderen die leergierig zijn, (behalve dan dat ze klassen hebben overgeslagen).
Ik denk dat de meeste kinderen die dit lezen opeens van zichzelf kunnen gaan denken dat ze heel speciaal zijn. Ik begon van mezelf al af te vragen of ik niet stiekem een 'wonderkind' was.
Wat wel klopt aan het verhaal is dat inderdaad rustige introverte kinderen het minder leuk hebben op een lager niveau, dat komt omdat er meer pestkinderen en je kinderen met problemen in de klas krijgt. Introverte kinderen hebben meer moeite zich te verwoorden en daarmee zich te verweren tegen pesterijen, dus worden daardoor makkelijk het mikpunt in de klas. En ja, die kinderen kunnen beter op een hoger niveau worden gezet, helemaal mee eens. Maar dat dan per se 'wonderkinderen' moeten zijn...
Natuurlijk komt alles goed in het verhaal en de hoofdboodschap die het boek je geeft klinkt wel aardig: "Ik vind," zei Wijntje ernstig, "dat ouders er maar aan moeten wennen dat hun kinderen niet altijd doen wat ze van hen verwachten."
In werkelijkheid wordt er nu juist heel erg druk gelegd op kinderen om hoge cijfers te halen, te presteren, waar dit boek het helemaal niet over heeft.
De zogenaamde kinderen hoogbegaafde kinderen die ik heb gekend in mijn leven waren uiteindelijk helemaal niet hoogbegaafd, die wisten (soms) een goede babbel te houden en hadden meestal ouders die heel graag wouden dat hun kind hoogbegaafd was. Dat ging dan nog wel goed op de basisschool, maar op de middelbare school konden ze niet meer voldoen aan de eisen. Een vriendin van mij was daardoor behoorlijk lam geworden (volgens mij heeft ze uiteindelijk niet eens een havo gehaald). En ja, dat ze dan slechte cijfers haalden kwam natuurlijk omdat ze niet genoeg werden uitgedaagd...
Dit komt naar mijn idee veel vaker voor dan wat wordt beschreven in dit boek.
Het boek is verder wel ok geschreven.
July 26, 2024
Af en toe popt er een boek uit mijn jeugd op in mijn geheugen en ga ik het gewoon maar even herlezen.
Dit verhaal is toch wel redelijk achterhaald inmiddels. Ik vond het kneuterig geschreven, de personages eendimensionaal en buiten alle stencils en kindertjes (en dat is geschreven voor kinderen!) ook ingehaald door heden ten dage meer kennis, inzicht en begrip voor hoogbegaafde kinderen. Het woord hoogbegaafd komt denk ik 1 keer voor in dit boek.
Leuke herbeleving, nieuwsgierigheid opgelost, makkelijk boek voor als je ziek op de bank zit, maar goed? Nee dat niet.
Dit verhaal is toch wel redelijk achterhaald inmiddels. Ik vond het kneuterig geschreven, de personages eendimensionaal en buiten alle stencils en kindertjes (en dat is geschreven voor kinderen!) ook ingehaald door heden ten dage meer kennis, inzicht en begrip voor hoogbegaafde kinderen. Het woord hoogbegaafd komt denk ik 1 keer voor in dit boek.
Leuke herbeleving, nieuwsgierigheid opgelost, makkelijk boek voor als je ziek op de bank zit, maar goed? Nee dat niet.
January 19, 2019
Stereotype weergave van twee hoogbegaafde kinderen die worden weggezet als wonderkinderen die supersnel leren en niets lievers doen dan lezen en studeren. Wat wel duidelijk naar voren komt is de problematiek die ontstaat als een hoogbegaafd kind niet op de juiste school terecht komt of zich niet kan omringen met gelijkgestemden. Daarom 3 sterren.
December 23, 2019
Mijn lievelingsboek vroeger! Nu nog eens herlezen, maar het is toch echt verouderd. Het kon mij niet echt bekoren.
July 27, 2020
Het is best een aardig boek maar te gedateerd voor de jeugd van nu om nog te lezen.
February 3, 2021
Heel leuk boek!
December 19, 2022
2.5 stars.
July 1, 2025
nostalgie ten top
Read
February 5, 2026Een ontroerend verhaal over anders zijn, hoewel minder bekend dan haar andere werken.
June 23, 2015
Als kind gelezen, nu uit nostalgie als volwassene weer eens tevoorschijn gehaald.
Grappige is dat je als volwassene heel andere dingen opvallen. Zo zijn de frustraties van Wijntje en Tom dat niemand hen begrijpt eigenlijk best herkenbaar, maar nu word ook duidelijk dat de volwassenen om hen heen soms ook minder geweldig of juist minder erg zijn als ze lijken.
Overall een vlot geschreven boek dat lekker snel wegleest (ik heb er zo'n twee uur over gedaan), hoewel het ook wel een beetje oppervlakkig blijft. Het is op bepaalde punten wel erg gedateerd - computers zijn de toekomst, en Wijntje en Tom hebben alleen telefoons als communicatiemiddel tot hun beschikking. Maar ik denk dat het nog steeds een enorme herkenning zal zijn voor kinderen die slimmer zijn dan hun leeftijdsgenootjes.
Grappige is dat je als volwassene heel andere dingen opvallen. Zo zijn de frustraties van Wijntje en Tom dat niemand hen begrijpt eigenlijk best herkenbaar, maar nu word ook duidelijk dat de volwassenen om hen heen soms ook minder geweldig of juist minder erg zijn als ze lijken.
Overall een vlot geschreven boek dat lekker snel wegleest (ik heb er zo'n twee uur over gedaan), hoewel het ook wel een beetje oppervlakkig blijft. Het is op bepaalde punten wel erg gedateerd - computers zijn de toekomst, en Wijntje en Tom hebben alleen telefoons als communicatiemiddel tot hun beschikking. Maar ik denk dat het nog steeds een enorme herkenning zal zijn voor kinderen die slimmer zijn dan hun leeftijdsgenootjes.
January 21, 2009
Dit boek kan ik me nog heel goed herinneren... ik heb deze als kind gelezen... ik heb het boek gepakt en heb het in één adem uitgelezen... ik geloof dat ik er maximaal 4 uur over gedaan heb... echt een super mooi verhaal... en het boek is zo lekker geschreven dat het vlot weg leest...
April 6, 2010
ik weet bijna 100 procent zeker dat ik dit boek heb gelezen weet alleen niet meer precies waar het over gaat :S
July 26, 2013
Very pleasant reading. About the troubles you have with being highly intelligent. How to deal with parents that don't understand what that means to their kid.
Displaying 1 - 16 of 16 reviews