Υπέροχη η γλώσσα του Ροΐδη, και το παιγνιώδες-σαρκαστικό ύφος του μοναδικό.
«...
Εζήτησα τον γέροντα νεκροθάπτην προς διόρθωσιν της αταξίας, αλλί ως έμαθα από την λιβανίζουσαν γειτονικόν τάφον μαυροφόραν, ούτος είχε κατατεθεί προ ετών εκεί οπού κατέθετε πριν τους άλλους.
...»