Loş Sokağın Kadınları / Ankara İstasyonu

by Selma Fındıklı

Loş Sokağın Kadınları (1996 Haldun Taner Öykü Ödülü)
İçine güneş düşmeyen loş bir sokak... Yüreğine ışık vurmamış, yaşam sevincini çoktan yitirmiş kadınlar... Yolu oralardan geçen kadın yazara derin sızılar, hüzünler, çırpınışlarla dolu öykülerini anlatırlar usul usul...

Ankara İstasyonu (İş Bankası 1998 Edebiyat Büyük Ödülü)
Mondros Mütarekesi'nden İkinci Dünya Savaşı yıllarına dek süren dönemde, Anadolu'nun harap kasabası Engürü yavaş yavaş Cumhuriyet'in başkenti Ankara'ya dönüşürken, öykülerin kahramanları da acıların, mutlulukların, aşkların ve umutsuzluklarını paylaşırlar okuyucuyla...

Öyküler yalnızca birer kesittir insanoğlunun yaşantısından... Hepsi anlatılsa kitaplara sığmaz belki...

Genres: Short Stories

183 pages, Paperback

First published September 1, 2004

About the author

Eskişehir’de doğdu. Lise yıllarının sonuna kadar da bu kentte yaşadı. Daha sonra, Ankara’da Hacettepe Üniversitesi Fransız Dili ve Edebiyatı Bölümü’nü bitirdi. 1986 yılından bu yana TRT Ankara Radyosu, Tiyatro Yayınları biriminde dramaturg olarak görevini sürdüren Selma Fındıklı yazmaya 1983 yılında, radyo oyunlarıyla başladı. Bugüne dek, değişik türlerde otuzu aşkın oyunu yayınlandı. Yazarın, “Kurtuluş Düğünü” adlı oyunu, Devlet Tiyatroları Genel Müdürlüğü Edebi Kurulu’nca 2008’de repertuvara alındı. 1994 yılından başlayarak Nereye Yüreğim (roman, 1994); Loş Sokağın Kadınları (öyküler, 1995, Haldun Taner Ödülü 1996); Gözüm Yaşı Tuna Selidir Şimdi (roman, 1997); Ankara İstasyonu, (öyküler, 1997, İş Bankası Edebiyat Büyük Ödülü, 1998); Saray Meydanı’nda Son Gece (roman, 1999); Gümüşlü Martı (roman, 2001); Gecenin Yalnızlığında (roman, 2002); Kum Gülü (roman, 2004); İmbatta Karanfil Kokusu (öykü, 2006, Sait Faik Hikâye Armağanı 2007); Vardar Rüzgârı (roman, 2009) adlı kitapları okurlarıyla buluştu.

Reviews

[Blue · Rating 4 out of 5]

The first collection of stories in this double feature is bleak, as the name suggests. The women who tell their stories all live in a dark, bleak street that is overwhelmed with the smell of mildew. They all wish to leave this place, but somehow have not been able to. Some have hopes of leaving soon, some have given up hope. But all tell their story in a melancholic way that ends each sentence with a .. (and not the usual ...)

The second collection of stories chronicled everyday lives of the women and men of Ankara from before the beginning of the was of independence to well after. As the rising capital of the new resistance, the stories reflect the changing moods, the political tensions, but always through the lens of small lives, ordinary worries, and simple hopes. Again, mostly women voice their troubles in this collection.

Findikli captures the Turkish woman at the end of the Ottoman times well with her stories. The anxieties of changing times, the agonies of losing sons, brothers, husbands, father to the wars, the everyday struggles of making a living, feeding mouths, marrying daughters off... Somehow, the particularly Turkish melodrama does not allow the stories to reach a universal dimension; they remain regional, particular, and melodramatic.

Nevertheless, Findikli accomplishes to give voice to the women of the new born republic and their descendants in a way that is personal, detailed, and historic all at the same time. Perhaps most striking is the diversity of her female characters, hailing from various Christian and Muslim faiths, different socio-economic backgrounds, and ethnicities. Her focus remains on the working woman, which seems rather feminist, but perhaps that is one of the main points: the woman was and has always been a bread earner, and more so during wartime than any other time.