Στους κήπους της έπαυλης - Ω, διορισμένε πρίγκιπα πόσο σε νιώθω - Πρίγκιπα, η μέρα αργοσβήνει - Δυο χρόνια τριγυρνούσες μόνος - Κι αυτό, για να υμνήσω - Ανέραστος Σεπτέμβρης - Τίποτα δεν μου ανήκει - Γι' αυτούς - Δελφίνια - Το πλάσμα - Ο χωρισμός - Προσευχή - Πένθιμο τραγούδι - Περαία - Ο κατάδικος - Το παλιό σου κρασί
Οι Ωδές στον Πρίγκηπα γράφτηκαν από το καλοκαίρι του 1971 μέχρι το φθινόπωρο του 1975 στο Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης και ήσαν τα τελευταία ποιήματα που έγραψε ο ποιητής. Ήταν τότε 44 χρονών.
Ανήκει στη δεύτερη μεταπολεμική γενιά. Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1952 με το πολυγραφημένο ποιητικό μονόπρακτο Θάλασσα και συγχρονισμός, ενώ συνεργαζόταν ήδη με περιοδικά της πόλης. Η πρώτη συλλογή του, Ο δύσκολος θάνατος, θα κυκλοφορήσει το 1954.
Θα ζήσει στη Θεσσαλονίκη ως το φθινόπωρο του 1979, οπότε θα μετακομίσει στην Αθήνα, όπου θα εργαστεί ως επιμελητής στον εκδοτικό οίκο Ευσταθιάδη.
Στις 6 Αυγούστου 1996 θα πεθάνει από καρδιακή προσβολή στο δώμα όπου διέμενε τα τελευταία χρόνια - μετά τη Νέα Σμύρνη που αγάπησε και την αναγκαστική Νέα Ερυθραία - στις «δυτικές ακτές» της Αθήνας, στην οδό Ηρώων Πολυτεχνείου 12 στους Αγίους Αναργύρους.
Την ίδια στιγμή που ο ίδιος δήλωνε τη συνάφειά του, έστω και σε επίπεδο επιλεκτικού δανεισμού, με τον μετα-υπερρεαλισμό, διατείνετο ότι ήταν και ο τελευταίος συμβολιστής ποιητής. Η μουσικότητα και η υπαινικτικότητα της ποίησής του συνάδει προς το συμβολιστικό πρόταγμα ut musica poesis. Οι μελετητές έχουν εντοπίσει στο έργο του ποικίλες συγγένειες, από τον Σικελιανό, τον οποίο μνημονεύει κι ο ίδιος, τον Καβάφη, τον Σεφέρη και τον Καρυωτάκη, ως τον Μπωντλαίρ και τον Λαφόργκ.
επειδή σ’αγαπώ περισσότερο απ’όλα τα κτίσματα και αν δεν σε γνώριζα θα’ταν όλα εφήμερα γιατί οι βιτρίνες είναι μια λάσπη, τα εργοστάσια μια θλίψη και η πόλη αφήνει να πέσουν οι κάλυκες της πλαστικής μου καρδιάς πάνω σε φύλλα από δάκρυα