Άλλη μία συλλογή ποιημάτων του Τσαρλς Μπουκόβσκι, ένα απάνθισμα από το σύνολο των έργων του που κυκλοφόρησαν από το 1969 έως το 1999 και καλύπτουν την ποιητική παραγωγή του Μπουκόβσκι από τα μέσα της δεκαετίας του 1940 ως τα τέλη της δεκαετίας του 1990.
Είναι ευνόητο πως μετά από τόση φήμη και αμέτρητες παρουσιάσεις για το έργο του, δεν υπάρχουν και πολλά τα οποία μπορεί να συμπληρώσει κανείς για αυτόν τον ποιητή. Το ότι ήταν και παραμένει ένας από τους πιο σημαντικούς ποιητές του κόσμου είναι γνωστό- και η θέση του είναι πλέον διασαφηνισμένη. Ότι εξακολουθεί να έχει τόσους πολλούς εχθρούς όσο και φίλους, είναι γεγονός εξίσου. Παρ' όλη την αδιαφορία που επέδειξαν οι ακαδημαϊκοί, και όχι μόνο, ειδήμονες για το έργο του εδώ και πολλές δεκαετίες, η αποτίμηση των αξιών της γραφής του έχει πραγματοποιηθεί.
Πολλοί είναι εκείνοι που έρχονται «να πάρουν το αίμα τους πίσω» ή να σηκώσουν μια κακόμοιρη παντιέρα με τα φτερά της δικής του γραφής. Οι κρίσεις μέσα από τις, "αναλυτικού τύπου", αυτοπάθειες, συνιστούν αναγνωστική αδυναμία, ως εκ τούτου προκύπτει ενός είδους πολιτική που λογοτεχνίζει' αυτό βρίσκεται ενάντια στην ποίηση, γιατί (ας το υπενθυμίσουμε πάλι) η ποίηση είναι εκείνη που καθιστά τη ζωή πιο σημαντική από τον εαυτό της.
0 ποιητής βρίσκεται ακόμη μακρύτερα, στο σημείο μηδέν απ' όπου εκκινούν όλες οι αποστάσεις. 0 θρίαμβος των αντιθέσεων είναι μυστικότητα. Χρειάζεται μεγάλη απόφαση για τέτοιο περιεχόμενο, πολλαπλές γνωριμίες με τον θάνατο και ταυτοχρόνως απανωτές απουσίες των διακρίσεων.
Ο Τσαρλς Μπουκόβσκι, όντας ένας σπάνιος sui generis της νεότερης αγγλόφωνης ποίησης, αποφασίσαμε να του αφιερώσουμε έναν ακόμη τόμο με μεταφράσεις ποιημάτων του και μία σπάνια συνέντευξη του, πιθανόν την πιο ουσιώδη που παραχώρησε ποτέ. Η ανά χείρας έκδοση αποτελεί στην πραγματικότητα το δεύτερο μέρος της παρουσίασης του που ακολουθεί την έκδοση "Ποιήματα" η οποία κυκλοφόρησε το φθινόπωρο του 2007 από τις ίδιες εκδόσεις.
Για τον χαμό, τον σάρακα, την τόλμη. Το φως που είναι το σκοτάδι.
Για την Τζέην Δεν αντέχω τα δάκρυα Σύντροφος Ο τρόπος Νεκροί κοκαλωμένοι Σκέφτηκα πλοία, στρατούς, περιμένοντας Για την πρώτη ανάγνωση της αθάνατης λογοτεχνίας του κόσμου Μάταια να χτυπάει Αυτό είναι γεγονός Ύμνος σε μία φοβερή γυναίκα Άλογο στην πυρά Αγαπημένοι μπαμπά και μαμά Γοργόνα Αιφνίδια ριγμένος στη ζωή όπως στην πυρά Ωραίοι απλώνονται της Γαλλίας οι αγροί Μέσα στους δρόμους του πουθενά Δεν ήταν κι άσχημο μέρος Μία υποδιαίρεση γυμνών μπουμπουκιών Γυναίκα Στέρηση σχεδόν των πάντων Ένα τέχνασμα για να απαλύνουμε την αιμορραγία μας Ένα για τη γριά-δοντού Ποίημα για τα 43α μου γενέθλια Φάε Σημειώσεις από μια ασαφή οκνηρία Τίποτα ευγενές Πέφτω στα -γόνατα Ιβάν ο τρομερός Πανσέδες ΓΥ αυτό βοήθεια καμιά Ο φίλος μου κι εγώ Η απαγγελία ποίησης Αυτό το γράφω πάνω στου τελευταίου ποτηριού το σφυροκόπημα Το χειρότερο και το καλύτερο Τύχη 12:18 τη νύχτα Αυτά τα πράγματα Έτσι όπως θα συμβεί μέσα σε μια κονσέρβα με ροδάκινα Τριαντάφυλλο, τριαντάφυλλο Σημείωση για τις ερωτικές επιστολές του Μπετόβεν Ο Νείλος κυλά προς τον βορρά Ο θάνατος καπνίζει τα πούρα μου Ωμά Το μόνο που ξέρω Μυστικό γέλιο
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ του Τσαρλς Μπουκόβσκι στον Ρόμπερτ Βένερστεν (Beat Scene magazine no.28)
Henry Charles Bukowski (born as Heinrich Karl Bukowski) was a German-born American poet, novelist and short story writer. His writing was influenced by the social, cultural and economic ambience of his home city of Los Angeles.It is marked by an emphasis on the ordinary lives of poor Americans, the act of writing, alcohol, relationships with women and the drudgery of work. Bukowski wrote thousands of poems, hundreds of short stories and six novels, eventually publishing over sixty books
Charles Bukowski was the only child of an American soldier and a German mother. At the age of three, he came with his family to the United States and grew up in Los Angeles. He attended Los Angeles City College from 1939 to 1941, then left school and moved to New York City to become a writer. His lack of publishing success at this time caused him to give up writing in 1946 and spurred a ten-year stint of heavy drinking. After he developed a bleeding ulcer, he decided to take up writing again. He worked a wide range of jobs to support his writing, including dishwasher, truck driver and loader, mail carrier, guard, gas station attendant, stock boy, warehouse worker, shipping clerk, post office clerk, parking lot attendant, Red Cross orderly, and elevator operator. He also worked in a dog biscuit factory, a slaughterhouse, a cake and cookie factory, and he hung posters in New York City subways.
Bukowski published his first story when he was twenty-four and began writing poetry at the age of thirty-five. His first book of poetry was published in 1959; he went on to publish more than forty-five books of poetry and prose, including Pulp (1994), Screams from the Balcony (1993), and The Last Night of the Earth Poems (1992).
He died of leukemia in San Pedro on March 9, 1994.