Οι δρόμοι του Αρχάγγελου: Αυτοβιογραφία, τόμος Α΄

by Mikis Theodorakis

Στους "Δρόμους του Αρχάγγελου" ο Μίκης Θεοδωράκης αυτοβιογραφείται. Κάνει μια κατάδυση στο χρόνο και τις μνήμες του και αφηγείται τα γεγονότα και τα συναισθήματα που διαμόρφωσαν την προσωπικότητά του και καθόρισαν την καλλιτεχνική και πολιτική πορεία του.
Ζει τα παιδικά του χρόνια περιπλανώμενος στις διάφορες πόλεις της Ελλάδας, ακολουθώντας τον πατέρα του, ανώτατο κρατικό υπάλληλο. Γνωρίζει τον τρόπο ζωής και τη μουσική των περιοχών όπου εγκαθίστανται, όμως αισθάνεται παντού διαφορετικός και μόνος. Νομάς και ξένος, βρίσκει καταφύγιο στη μουσική. Στη διάρκεια της εφηβείας, αποφασίζει να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στη μουσική, και αρχίζει να συνθέτει, ενώ βρίσκει ένα άλλο σημαντικό στήριγμα, την ποίηση. Εκείνα τα χρόνια ανακαλύπτει και τον Μαρξισμό. Από μαθητής του Γυμνασίου οργανώνεται στην Αντίσταση εναντίον των κατακτητών. Κυνηγημένος, διαφεύγει στην Αθήνα όπου το 1943 οργανώνεται στο ΕΑΜ. Φοιτά στη Νομική για ένα σύντομο διάστημα, ενώ γράφεται και στο Ωδείο Αθηνών. Οργανωμένος στην αριστερά, συμμετέχει στα Δεκεμβριανά, τραυματίζεται σοβαρά, ζει στη συνέχεια το κυνηγητό των αριστερών στον Εμφύλιο, εξορίζεται στην Ικαρία και τη Μακρόνησο. Μέσα στα βασανιστήρια και την ταπείνωση, συνεχίζει να συνθέτει μουσική καθώς και το όραμά του για το δημοκρατικό πολιτικό μέλλον της Ελλάδας. Με την υγεία του βαριά κλονισμένη, καταφεύγει στην Κρήτη όπου γνωρίζει τις ρίζες του και γιατρεύει της πληγές του.
Η δεκαετία του '50 είναι ιδιαίτερα δημιουργική για τον Μίκη Θεοδωράκη: φεύγει για σπουδές στο Παρίσι, βραβεύεται και γίνεται διεθνώς γνωστός για το συμφωνικό του έργο, επιστρέφει στην Ελλάδα το 1959. Το αίτημά του για εθνική συμφιλίωση φέρνει σε δύσκολη θέση τους συντρόφους του και προβληματίζει τους αντιπάλους του. Το 1960 παρουσιάζει για πρώτη φορά τον Επιτάφιο, ενώ συνθέτει Tο τραγούδι του νεκρού αδελφού και το Άξιον εστί. Τις δεκαετίες 1960-1970, συνεχίζει να συμμετέχει ενεργά στην πολιτική ζωή της χώρας. Το 1963 ηγείται της Νεολαίας Λαμπράκη και εκλέγεται βουλευτής της ΕΔΑ. Τον Απρίλιο του 1967 -αφού απευθύνει πρώτος έκκληση για αντίσταση στη Χούντα- περνά στην παρανομία και συλλαμβάνεται. Αυτή την περίοδο της ζωής τού συνθέτη καλύπτει η επίτομη αναθεωρημένη έκδοση των Δρόμων του Αρχάγγελου, που γράφηκαν στο διάστημα 1986-1995.
Η πλήρης έκδοση του αυτοβιογραφικού έργου του Μίκη Θεοδωράκη αποτελεί το σημαντικότερο εκδοτικό εγχείρημα των Πανεπιστημιακών Εκδόσεων Κρήτης γι' αυτή τη χρονιά. Επιδιώκοντας μια έκδοση αυτού του έργου με τα υψηλότερα ακαδημαϊκά και εκδοτικά κριτήρια, φιλοδοξούμε να το κάνουμε προσιτό στον έλληνα αναγνώστη, αλλά και τον αυριανό ερευνητή, που νοιάζονται για την πολιτική και πολιτιστική ιστορία του τόπου καθώς και για τις πηγές της δημιουργικής έμπνευσης μιας μεγάλης μουσικής προσωπικότητας.
Δεδομένης της ιδιαίτερης σχέσης του Μίκη Θεοδωράκη με την Κρήτη -μια σχέση στην οποία είναι αφιερωμένο σημαντικό μέρος των Δρόμων του Αρχάγγελου- θεωρούμε ότι η έκδοση της αυτοβιογραφίας του από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης έχει τη δική της συμβολική σημασία.

1270 pages, Hardcover

First published April 1, 2009

About the author

Michael "Mikis" Theodorakis (Greek: Μιχαήλ (Μίκης) Θεοδωράκης) is a Greek songwriter and composer who has written over 1000 songs.

He scored for the films "Zorba the Greek" (1964), "Z" (1969), and "Serpico" (1973). He composed the "Mauthausen Trilogy" also known as "The Ballad of Mauthausen", which has been described as the "most beautiful musical work ever written about the Holocaust" and possibly his best work.

He was viewed as Greece's best-known living composer. He was awarded the Lenin Peace Prize.

Reviews

[Roula T · Rating 3 out of 5]

Larger than life, φλύαρη, λεπτομερής εξιστόρηση μέρους μόνο της ζωής του Μίκη Θεοδωράκη από τον ίδιο. Δεν ξέρω πώς τα καταφέρνει να γράψει 1200 σελίδες και να μην έχει εξαντλήσει την αφήγηση όλων των γεγονότων της ζωής του. Πολύ ενδιαφέροντα τα πρώτα κεφάλαια στα οποία εξιστορεί τα παιδικά του χρόνια και το πώς ανακαλύπτει και καλλιεργεί την κλίση του στη μουσική. Πραγματικά απίστευτο, αν σκεφτεί κανείς ότι μεγάλωσε στην ελληνική επαρχία της δεκαετίας 1930-40. Στα νεανικά του χρόνια η αφήγηση ξεφεύγει από το προσωπικό στο συλλογικό και στη συμμετοχή του στην Αριστερά και στις εξορίες που ακολούθησαν -επίσης πολύ δυνατό κομμάτι του βιβλίου. Μου έκανε εντύπωση που η εξιστόρηση για τα Δεκεμβριανά, που συμμετείχε και θεωρούσε ότι τον καθόρισαν, είναι πολύ αποσπασματική, με αναφορά σε διάφορα επεισόδια. Δεν μου άρεσαν καθόλου τα κομμάτια που παρεμβάλονται με ιστορίες-ονειροφαντασίες (πχ σχεδόν 100 σελίδες αφήγησης για τον Θεριανό, έναν πρόγονο-προπάππο του Θεοδωράκη ο οποίος ως άλλος σαμάνος του βάζει το διαλυμένο του γόνατο στη θέση του, σε ένα ιντερλούδιο που θυμίζει ηθογραφικό παραμύθι), δεν είχαν θέση θεωρώ στο βιβλίο και έκοβαν τη ροή.