What do you think?
Rate this book
พรมแดน
เราอยู่ในพื้นที่ที่เรียกว่า พรมแดนเป็นอาณาเขตที่มนุษย์สมมติขึ้นเพื่อความสะดวกในการปกครอง สมมตินี้แบ่งเราออกเป็นประเทศ เป็นไทย เป็นมาเลเซีย เป็นอินโดนีเซีย และอื่น ๆ ถ้าเราหลงสมมติเราก็จะลืมว่าแท้จริงเราเป็นมนุษย์ที่รู้จักรัก รู้จักเมตตาและกรุณา แล้วเราก็อาจจะรังแกกัน ทำร้ายกัน ฆ่ากัน เหมือนสัตว์เดรัจฉาน แต่ถ้าเราไม่หลงสมมติ เราก็จะไม่ตกเป็นทาสของพรมแดนและจะสามารถคงความเป็นมนุษย์เอาไว้ได้ "ขอให้ท่านทั้งหลายจงเจริญในธรรม" คือคำสอนของรอซูลหรือศาสนทูต และคำสอนของพระพุทธเจ้า คำสอนของทั้งสองท่านนั้นสอดคล้องไม่ขัดแย้งกัน และจะทำให้ท่านสามารถข้ามสมมติคือพรมแดนไปได้ไม่ถูกพรมแดนแบ่งเราออกจากกัน
864 pages, Paperback
First published February 1, 2010
8 people are currently reading
156 people want to read
About the author
วสิษฐ เดชกุญชร
14 books8 followersพลตำรวจเอก วสิษฐ เดชกุญชร (14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2472 - ) อดีตนายตำรวจราชสำนักประจำ และเป็นผู้ที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ไว้วางพระราชหฤทัย จนได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง หัวหน้านายตำรวจราชสำนักประจำ ก่อนที่จะออกมาดำรงตำแหน่งรองอธิบดีกรมตำรวจ และรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย เป็นตำรวจชั้นผู้ใหญ่ ที่เป็นนักเขียนนวนิยายเกี่ยวกับวงการตำรวจ และอาชญากรรม โดยนำมาจากประสบการณ์จริง จนได้รับการเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2541 ได้รับยกย่องว่าเป็นตำรวจตงฉินแห่งกรมตำรวจไทย ยุคปราบปรามคอมมิวนิสต์[
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
February 26, 2020
- ขอชื่นชมที่นักเขียนไม่ปกปิดเลยว่าจุดยืนทางการเมืองของตนนั้นยืนอยู่ขั๋วไหน ชอบการเปิดอกแมนๆว่าข้าเป้นคนไทย เป็นพุทธศาสนิกชนที่เลื่อเรื่องบุญกรรมมากกว่าฟ้าลิขิต ไม่อินซ้าย(เกลียดคอมมี่แต่ชื่นชอบแนวคิดมาร์กซ์ อือๆ) เกลียด2475 เกลียดโลกเสรีนิยมหมดหวังกับคนgen y/zมากๆเพรวะคนเจนนี้มัวแต่เมามายไปกับวัฒนธรรมตะวันตก (ความคุณลุงนี้)
- ปัญหาความขัดแย้งภาคใต้ที่เป็นธีมหลักของเรื่องนั้นก็มียุ่งเหยินมากๆๆๆ ซึ่งก็มาจากทั้งในและนอก จากในก็มาตั้งแต่ไทยไปยึดเอาพื้นที่มาเรื่อยมาจนยุคปชธต.(ที่ก็ได้มาด้วยพลกำลังของทหาร)นโยบายชาตินิยมของจอมพลป.ที่พยายามกลมกลืนอัตลักษณ์ทั้งประเทศเป็นหนึ่ง และจากนอกก็มาจากผู้ก่อการร้าย(ที่นักเขียนก็พูดย้ำไปมาทั้งเรื่อง) ทั้งจากองศ์กร จากปัจเจกที่ก็มีทั้งพวกหัวรุนแรง พวกอยากให้โลกเป็นมุสลิมเวิร์ด บลาๆร้อยแปด กลายเป็นว่าปัญหาในเรื่องมันใหญ่เกินที่วรรณกรรมหรือผู้เขียนคนนึงจะห้คำตอบใดคำตอบนึงได้ ฉะนั้นถ้าจะจบแบบnon-violence act จบแบบประนีประนอมกันระหว่างศาสนาพุทธ-อิสลามที่หลักธรรมกับคำสอนมีจุดประสงค์ที่คล้ายกัน เราก้ย่อมอยู่ด้วยกันได้ไทยพุทธไทยอิสลามในพื้นที่ที่เล็กๆอย่างในชุมชน ก็ดูเป็นความหวังเล้กๆให้คนอ่าน อารมแบบต้องจบ play safe
- ตอนพูดถึงสงครามโลกครั้งที่2 ปรีดี พนมยงค์แถมไม่โผล่มาเลยนะทั้งทีก็มีบทบาทมากๆในยุคนั้น ความbiasแบบนี้ก็เต็มไปหมดทั้งเล่ม ซ้ายที่ดีไม่เอ่ย แต่ซ้ายเผด็จการอย่างจอมพลปนิพูดทุกครั้งที่มีโอกาส ชอบการที่ตัวละครไม่หวังพึงรัฐบาลในการช่วยยับยั้งความรุนแรงในสามชายแดน เพราะรัฐบาล(ยุคคุณยิ่งลักษณ์)คงไร้ประสิทธิภาพมากๆ
- สายตาของปารณในการมอง"มุสลิม" "อิสลาม" "ชายแดนภาคใต้" ก็เต็มไปด้วยความsubjective การเป็นมุสลิมที่ดีต้องqualifiedมากๆแบบนางเอกของเรืองราชิดา คนจบนอก คนพูดอังกฤษ ฉลาด หน้าตาดีและมีสภาวะย้อนแย้งกับกฎศาสนาที่ไปไม่ค่อยได้กับความเป็นไปของโลก(ที่เน้นอิสรภาพทางความคิดและการพูด) / ทำไมต้องมองเคร่งครัดศาสนาอิสลามเทียบกับศาสนาพุทธในยุคสมัยที่มันกำลังเสื่อมลง มองว่าศาสนดาองค์ไหนก็ไม่เหมือนบุดด้าของเราขาวพุทธ ซึ่งเลอมานพูดด้วย งงมาก / ชายแดนใต้คือความเป็นอื่น คือเมืองแขกที่อยากจะแยกเป็นรัฐอิสลามและก็อยากมานั่งห่วงแห่ว่าจะอยู่กันได้ไหมนะถ้าทำสำเร็จ(โอ้ย ตัองแคร์แทนเขาเหรอปารณ) เราแค่รู้สึกมุสลิมในเรื่องดูเลือนลอยมากๆ จับต้องไม่ได้ เหมือนเป็นแค่พหูพจน์ที่กลัวตำรวจ/ทหารชาวกรุง
- เวลาจะแปลความหมายศัพท์แสงต่างๆทำไมถึงแปลลงในเนื้อเรื่องทำไมไม่แยกไปเป็นเชิงอรรถ แล้วมีศัพท์เฝเกือบร้อยคำเลยมั้ง เหมือนการแปลลงไปมันไปลดทอนธรรมชาติการเล่าเรื่องมากๆ รู้จ้าว่าปราณ(และคนเขียน)จบนอก ฉลาดครับ แต่คำบางคำมันก็แปลไทยใช้คำไทยได้ไหม ส่วนคำทับศัพท์มันจำเป็นต้องแปลซ้ำเหรอ รักความเป็นไทยมากๆแต่ไทยคำอิ้งคำให้ตัวละคร ก็งงมากว่าจะเอาไง จะบอกว่าทำให้นักอ่านกลถ่มนึงก็ฟังไม่ขึ้นเท่าไร และterrorismมาเป็นสิบคำก็ไม่จำเป็นต้องแปลทุกครั้งหรอกว่า ก่อการร้าย 🙄
- หน้าสิ่วหน้าคานขนาดนี้อยากจะมีเวลามาฟังคนพูดอิ้งแบบสำเนียงเป้ะ ถูกต้องตามหลัก (เขาออกเสียงmonitorว่า มอนิเตอร์ถูกต้องตามหลักไม่ใช่โมนิเตอร์เหมือนที่คนไทยชอบออกเสียงกัน) จร้าาาาาาาาาาา ช่วยกลับไปโฟกัสเนื้อเรื่องหน่อย ฝเห้อเ รำคาญ
- ส่วนตัวผิดหวังกับนิยายมากๆ คาดหวังไว้สุงมากๆว่ามันต้องเป็นgeo-politicที่สนุกเพราะอ่านจริงๆก็ อืออออ ปุลากงของโสภาค สุวรรณมีความจริงใจและสนุกกว่าพรมแดนเยอะมากๆ แถมเจตนาทั้งสองก็คล้ายกันมากๆด้วย แต่โสภาคพอรับได้แต่วิสิฐษรับไม่ได้ ไม่ขอบ ไม่อิน บาย
- ปัญหาความขัดแย้งภาคใต้ที่เป็นธีมหลักของเรื่องนั้นก็มียุ่งเหยินมากๆๆๆ ซึ่งก็มาจากทั้งในและนอก จากในก็มาตั้งแต่ไทยไปยึดเอาพื้นที่มาเรื่อยมาจนยุคปชธต.(ที่ก็ได้มาด้วยพลกำลังของทหาร)นโยบายชาตินิยมของจอมพลป.ที่พยายามกลมกลืนอัตลักษณ์ทั้งประเทศเป็นหนึ่ง และจากนอกก็มาจากผู้ก่อการร้าย(ที่นักเขียนก็พูดย้ำไปมาทั้งเรื่อง) ทั้งจากองศ์กร จากปัจเจกที่ก็มีทั้งพวกหัวรุนแรง พวกอยากให้โลกเป็นมุสลิมเวิร์ด บลาๆร้อยแปด กลายเป็นว่าปัญหาในเรื่องมันใหญ่เกินที่วรรณกรรมหรือผู้เขียนคนนึงจะห้คำตอบใดคำตอบนึงได้ ฉะนั้นถ้าจะจบแบบnon-violence act จบแบบประนีประนอมกันระหว่างศาสนาพุทธ-อิสลามที่หลักธรรมกับคำสอนมีจุดประสงค์ที่คล้ายกัน เราก้ย่อมอยู่ด้วยกันได้ไทยพุทธไทยอิสลามในพื้นที่ที่เล็กๆอย่างในชุมชน ก็ดูเป็นความหวังเล้กๆให้คนอ่าน อารมแบบต้องจบ play safe
- ตอนพูดถึงสงครามโลกครั้งที่2 ปรีดี พนมยงค์แถมไม่โผล่มาเลยนะทั้งทีก็มีบทบาทมากๆในยุคนั้น ความbiasแบบนี้ก็เต็มไปหมดทั้งเล่ม ซ้ายที่ดีไม่เอ่ย แต่ซ้ายเผด็จการอย่างจอมพลปนิพูดทุกครั้งที่มีโอกาส ชอบการที่ตัวละครไม่หวังพึงรัฐบาลในการช่วยยับยั้งความรุนแรงในสามชายแดน เพราะรัฐบาล(ยุคคุณยิ่งลักษณ์)คงไร้ประสิทธิภาพมากๆ
- สายตาของปารณในการมอง"มุสลิม" "อิสลาม" "ชายแดนภาคใต้" ก็เต็มไปด้วยความsubjective การเป็นมุสลิมที่ดีต้องqualifiedมากๆแบบนางเอกของเรืองราชิดา คนจบนอก คนพูดอังกฤษ ฉลาด หน้าตาดีและมีสภาวะย้อนแย้งกับกฎศาสนาที่ไปไม่ค่อยได้กับความเป็นไปของโลก(ที่เน้นอิสรภาพทางความคิดและการพูด) / ทำไมต้องมองเคร่งครัดศาสนาอิสลามเทียบกับศาสนาพุทธในยุคสมัยที่มันกำลังเสื่อมลง มองว่าศาสนดาองค์ไหนก็ไม่เหมือนบุดด้าของเราขาวพุทธ ซึ่งเลอมานพูดด้วย งงมาก / ชายแดนใต้คือความเป็นอื่น คือเมืองแขกที่อยากจะแยกเป็นรัฐอิสลามและก็อยากมานั่งห่วงแห่ว่าจะอยู่กันได้ไหมนะถ้าทำสำเร็จ(โอ้ย ตัองแคร์แทนเขาเหรอปารณ) เราแค่รู้สึกมุสลิมในเรื่องดูเลือนลอยมากๆ จับต้องไม่ได้ เหมือนเป็นแค่พหูพจน์ที่กลัวตำรวจ/ทหารชาวกรุง
- เวลาจะแปลความหมายศัพท์แสงต่างๆทำไมถึงแปลลงในเนื้อเรื่องทำไมไม่แยกไปเป็นเชิงอรรถ แล้วมีศัพท์เฝเกือบร้อยคำเลยมั้ง เหมือนการแปลลงไปมันไปลดทอนธรรมชาติการเล่าเรื่องมากๆ รู้จ้าว่าปราณ(และคนเขียน)จบนอก ฉลาดครับ แต่คำบางคำมันก็แปลไทยใช้คำไทยได้ไหม ส่วนคำทับศัพท์มันจำเป็นต้องแปลซ้ำเหรอ รักความเป็นไทยมากๆแต่ไทยคำอิ้งคำให้ตัวละคร ก็งงมากว่าจะเอาไง จะบอกว่าทำให้นักอ่านกลถ่มนึงก็ฟังไม่ขึ้นเท่าไร และterrorismมาเป็นสิบคำก็ไม่จำเป็นต้องแปลทุกครั้งหรอกว่า ก่อการร้าย 🙄
- หน้าสิ่วหน้าคานขนาดนี้อยากจะมีเวลามาฟังคนพูดอิ้งแบบสำเนียงเป้ะ ถูกต้องตามหลัก (เขาออกเสียงmonitorว่า มอนิเตอร์ถูกต้องตามหลักไม่ใช่โมนิเตอร์เหมือนที่คนไทยชอบออกเสียงกัน) จร้าาาาาาาาาาา ช่วยกลับไปโฟกัสเนื้อเรื่องหน่อย ฝเห้อเ รำคาญ
- ส่วนตัวผิดหวังกับนิยายมากๆ คาดหวังไว้สุงมากๆว่ามันต้องเป็นgeo-politicที่สนุกเพราะอ่านจริงๆก็ อืออออ ปุลากงของโสภาค สุวรรณมีความจริงใจและสนุกกว่าพรมแดนเยอะมากๆ แถมเจตนาทั้งสองก็คล้ายกันมากๆด้วย แต่โสภาคพอรับได้แต่วิสิฐษรับไม่ได้ ไม่ขอบ ไม่อิน บาย
Displaying 1 - 2 of 2 reviews