Η Κοκκινοσκουφίτσα παντού

by Gilbert Lascault, Αχιλλέας Κυριακίδης (Translator)

Σε όλες τις εποχές, σε διάφορες χώρες, πάνω στη Γη, στους βυθούς των θαλασσών, σε άλλους πλανήτες, σε κάθε Γαλαξία, στο παρελθόν, στο παρόν, στο μέλλον, υπήρξαν, υπάρχουν, θα υπάρχουν Κοκκινοσκουφίτσες. Κάποιες απ' αυτές φαγώθηκαν, καταβροχθίζονται ή θα καταβροχθιστούν από λύκους ή από άλλες βουλιμίες. Κάποιες άλλες νίκησαν, νικούν ή θα νικήσουν στη μάχη τους με το λύκο. Άλλες, πάλι, δε συνάντησαν, ούτε συναντούν, ούτε θα συναντήσουν κανένα λύκο. Σε κάποιες ιστορίες με Κοκκινοσκουφίτσα παρεμβαίνουν μία ή περισσότερες γιαγιάδες, ένα ή περισσότερα δάση, μία ή περισσότερες πίτες, ένα ή περισσότερα βαζάκια βούτυρο, ένα ή περισσότερα φουντούκια, μία ή περισσότερες πεταλούδες, ένα ή περισσότερα μπουκέτα λουλουδάκια, ένα ή περισσότερα κρεβάτια (ποικίλου μεγέθους), μία ή περισσότερες σφηνούλες, ένα ή περισσότερα μάνταλα. Ένα βιβλίο-καλειδοσκόπιο, ένα βιβλίο-πανηγύρι ευρηματικών παραλλαγών και ευφάνταστων διαστρεβλώσεων, ένα βιβλίο-γιορτή της μεγάλης λογοτεχνίας που δε φοβάται ούτε ν' αρκεστεί στη μικρή φόρμα, ούτε να παίξει απανωτές παρτίδες με τη γλώσσα, τους μύθους και την Ιστορία.

72 pages, Paperback

First published January 1, 2007

Reviews

[Iro · Rating 4 out of 5]

Ένα σφηνάκι λογοτεχνίας, 48 ουλιπιανές παραλλαγές της Κοκκινοσκουφίτσας εμπνευσμένες από την Ιστορία, τους μύθους, την μουσική, τη λογοτεχνία και την έδρα Τερατοσκοπίας και Δεινογραφίας που κατέχει από το 2005 στο Κολλέγιο της Παταγυσικής ο συγγραφέας τους.

Ας πούμε:

Σ' ένα ξέφωτο, στο Λάτιο, μια λύκαινα ξετρυπώνει δυο Κοκκινοσκουφίτσες, οκτώ ημερών βρέφη, παρατημένες απ' τη μάνα τους. Τις πηγαίνει σε μια σπηλιά και τις ανατρέφει. Εκείνες, όταν μεγαλώσουν, χτίζουν τη Ρώμη.

ή

Σε μιαν άλλη ιστορία, τη στιγμή που η Κοκκινοσκουφίτσα είναι ξαπλωμένη, γυμνή, όσο πιο κοντά στον λύκο γίνεται, τη στιγμή που η συζήτηση τους έχει να κάνει με τα δόντια του ζώου, η Κοκκινοσκουφίτσα σηκώνεται απότομα. Χωρίς χρονοτριβές για να φορέσει κιλότα, μεσοφόρι, φούστα και μπλούζα, όλα κρεμεζιά, βγαίνει απ'την καλύβα της γιαγιάς και τρέχει στο δάσος. Γρήγορα. Πολύ γρήγορα. Σ' ένα ξέφωτο, βλέπει τα τρία σπίτια που έχουν χτίσει τα Τρία Γουρουνάκια. Μπαίνει στο πιο γερό.

ή

Το 1915, στη Γενεύη, η Κοκκινοσκουφίτσα, ετών τριάντα, προτεστάντισσα, κόρη και σύζυγος τραπεζίτη, προσφέρει στον Βλαντιμίρ Ίλιτς Ουλιάνοφ, τον επονομαζόμενο Λένιν, το κόκκινο σκουφάκι της για να το κάνει σημαία μιας μελλοντικής επανάστασης. Ο Βλαντιμίρ Ίλιτς φιλάει την κοπέλα στα χείλη λέγοντας της: "Έτσι το συνηθίζουμε στην πατρίδα μου". Την ευχαριστεί για το δώρο. Ακόμα δεν ξέρει αν το σκουφάκι θα κυματίσει μια μέρα στον ουρανό της Αγίας Πετρούπολης. Ούτε το πολυπιστεύει, αλλά δεν θέλει ν' αποκαρδιώσει την κοπέλα.

Μου θύμισε κάπως τις Ασκήσεις Ύφους του Κενώ. Το λάτρεψα. Κρίμα που τελειώνει σε ένα δίωρο (κι αυτό μόνο αν διαβάσεις μερικές από τις ιστορίες 5-6 φορές).

[Anna Baboura · Rating 4 out of 5]

Ο λύκος είναι ο κακός της ιστορίας, αλλά ακούσαμε ποτέ την δίκη του εκδοχή;;
Κοκκινοσκουφίτσες σύγχρονες και μη, από κεντρική κ νοτιοδυτική Ευρώπη, με προτιμήσεις έξω από τα στερεότυπα, ανεξάρτητες…. Γιαγιάδες σε εναλλακτική φάση… Το γνωστό παραμύθι αλλιώς….

https://youtu.be/MCOrtJMQmVs

[Nof*cking Antoinette · Rating 4 out of 5]

Τελικά όχι χαχαχαα όσο νόμιζα. Πολύ καλύτερο.