What do you think?
Rate this book
Το μέγεθος της τραγωδίας
Ο Κιμ Μονζό γράφει ένα μεγάλο μυθιστόρημα για τα πάθη της μικρής μας καθημερινότητας, για τον έρωτα, τη λαγνεία, το μίσος, την αποξένωση, για το ποτάμι του χρόνου που δεν γυρίζει πίσω και οδηγεί στο αναπότρεπτο τέλος· με το αιχμηρό του χιούμορ ξύνει την επιφάνεια των πραγμάτων για να αποκαλύψει, μέσα από τις φάρσες που σκαρώνει η ίδια η ζωή, το μέγεθος της ανθρώπινης τραγωδίας, που συχνά μοιάζει με κωμωδία. Ο Ραμόν-Μαρία εκπληρώνει επιτέλους τον μεγάλο του πόθο των τελευταίων εβδομάδων: να ρίξει στο κρεβάτι την ντίβα του θεάτρου στο οποίο εργάζεται και ο ίδιος. Προτού ωστόσο φτάσει η ευφρόσυνη, για τον ίδιο και τη σύντροφό του, στιγμή της ερωτικής ικανοποίησης, μεσολάβησαν στιγμές που φοβήθηκε ότι δεν θα μπορούσε να ανταποκριθεί στο ρόλο του καλού εραστή. Όμως ο ανδρισμός του εντέλει δεν τον πρόδωσε. Μόνο που αυτή η λύση της παρ' ολίγον τραγωδίας θα εξελιχθεί η ίδια σε τραγωδία, καθώς η στύση του, το αντικείμενο του πόθου των ερωμένων του, θα γίνει πια μόνιμη...
258 pages, Paperback
First published January 1, 1989
17 people are currently reading
315 people want to read
About the author
Quim Monzó
61 books217 followersQuim Monzó was born in Barcelona in 1952.
He has been awarded the National Award for fiction; the City of Barcelona Award for fiction; the Prudenci Bertrana Award for fiction; the El Temps Award for best novel; the Lletra d'Or Prize; the Catalan Writers' Award; the Maria Àngels Anglada; the Trajectòria; he has also been awarded Serra d'Or magazine's prestigious Critics' Award, four times.
In 2007 he wrote and read the opening speech at the Frankfurt Book Fair. Monzó designed a lecture written as if it was a short story. It differed completely from traditional speeches.
Together with Cuca Canals, he wrote the dialogues for Bigas Luna's movie Jamón, jamón. He has also written the musical satire El tango de Don Joan, with Jérôme Savary.
He is a regular contributor to the La Vanguardia newspaper.
He has been awarded the National Award for fiction; the City of Barcelona Award for fiction; the Prudenci Bertrana Award for fiction; the El Temps Award for best novel; the Lletra d'Or Prize; the Catalan Writers' Award; the Maria Àngels Anglada; the Trajectòria; he has also been awarded Serra d'Or magazine's prestigious Critics' Award, four times.
In 2007 he wrote and read the opening speech at the Frankfurt Book Fair. Monzó designed a lecture written as if it was a short story. It differed completely from traditional speeches.
Together with Cuca Canals, he wrote the dialogues for Bigas Luna's movie Jamón, jamón. He has also written the musical satire El tango de Don Joan, with Jérôme Savary.
He is a regular contributor to the La Vanguardia newspaper.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 53 reviews
February 9, 2010
i have a cure for that endless erection: castration. i've no idea how this won whatever awards.
June 6, 2018
4,5 Un monstre, el Monzó.
January 12, 2025
Quim Monzó és, indiscutiblement, un mestre del conte breu... Però crec que aquí, en aquesta novel·la, no ha estat igual de brillant. Feia molt de temps que no llegia res d'ell, fora de les columnes que fins fa poc publicava a La Vanguardia, i crec que a aquesta obra li pesa massa el pas del temps. M'ha semblat reiterativa i, en alguns moments, desagradable i un pel sòrdida. Està clar que el tema que es proposa no dona per a històries tendres o boniques, però és que tot, els personatges, els ambients, les situacions, em tiren enrere; en cap moment l'absurd de la vida del Ramon-Maria m'ha provocat un somriure. Cal reconèixer el mèrit de la ironia, la mala llet i l'originalitat de Monzó, i també la potència d'algunes escenes, com les que passen al teatre, però la resta, res. Una petita decepció.
July 30, 2015
Abans de dir res més, deixaré clar que sempre és un plaer llegir a Quim Monzó i fer-ho en català. Però crec que li funcionen millor les històries curtes que les més extenses, com aquesta.
Ho he passat molt bé amb la lectura, però no m'ha sorprés tant com altres vegades. En qualsevol cas, és una lectura amena i entretinguda, amb els típics personatges de Monzó que no saben massa bé quin és el seu lloc al món.
Ho he passat molt bé amb la lectura, però no m'ha sorprés tant com altres vegades. En qualsevol cas, és una lectura amena i entretinguda, amb els típics personatges de Monzó que no saben massa bé quin és el seu lloc al món.
Read
March 26, 2024"[...] no devia, en un cert estadi, produir un progressiu atrofiament del cervell que li fes pensar totes aquelles bajanades?"...
May 11, 2018
Imágenes potentes e ideas brillantes, pero es una colección de poemas bastante irregular.
Eter
A lus caíu da fiestra
co enorme mar de plumas da alborada
para anunciar que todo amor é inútil
mentres pinga con ritmo salvaxe
a cortina xeada do teu odio.
Eter
A lus caíu da fiestra
co enorme mar de plumas da alborada
para anunciar que todo amor é inútil
mentres pinga con ritmo salvaxe
a cortina xeada do teu odio.
February 18, 2025
La meva primera novel·la en català: ereccions perpètuas, morts sobtades i molts noms compostos.
August 21, 2014
Can't understand the hype around Monzó. He basically writes about body parts and intercourses, most of which unsatisfactory - although said like this, it sounds quite more interesting than it is. He is trying to be ironic and cynical, but he is just obvious or at best sounds like somebody dressed in a kitschy way who is commenting on the kitschy way other people are dressed in. Anyway, the only thing I can state for sure about this author after 3/4 of this book and some 20 short stories by him, is that I will remember how I was reading and forgetting at the same time. No more intents in this life.
December 26, 2021
Una manera de perdre el temps amb estil.
May 17, 2023
Un home amb una erecció perpètua. Molt humor negre, escenes sexuals i transgressió. Una lectura molt lleugera.
January 30, 2025
Primer que llegeixo d’en Quim. Quin Quim? El Monzó!
Una erecció que es converteix en malaltia terminal. M’ho he passat molt bé. Geni(t)al vaja.
Una erecció que es converteix en malaltia terminal. M’ho he passat molt bé. Geni(t)al vaja.
June 26, 2025
Es força divertit, m’agrada l’humor del Monzó
October 14, 2019
Ramon-Maria, Orchestertrompeter im fortgeschrittenen Alter, gelingt es in mehreren Anläufen bei einer erfolgreich verlaufenden Verabredung mit seiner Cabaretschauspielerin einen hochzubekommen. Das sich über mehrere Anläufe ziehende Scheitern, das verzweifelte Bemühen wird begleitet von Ekel, von der Projektion seines Scheiterns auf die Frau und ihre Vagina, die als Ort von Gewürm, von Schwefel und Höllenvisionen, wie auch anatomischer Distanz wird.
Erst dieses Scheitern, das Verzweifeln an der eigenen Potenz, lässt den Roman Faustisch werden und verschafft Ramon-Maria eine Dauererektion, die er bis zu seinem Tod nicht verliert.
Er nutzt dieses Leben also wie erwartet, mit seiner unerschöpflichen phallischen Macht ausgestattet. Die Mitteilung zweier Ärzte, die er nach längerem Zögern und einigem Zureden aufsucht, dass er an einer tödlichen Krankheit leide und nur noch wenige Wochen habe, bricht sein ausschweifendes Sexualleben nur zwischenzeitlich mit Phasen der Verzweiflung.
Ergänzt wird die Geschichte über ihn durch die Erzählung von seiner liebesdurstigen Stieftochter Anna-Francesca, mit der er sichtlich distanziert und von ihrer Seite voller Abneigung, in dem Haus seiner verstorbenen Frau wohnt. Diese versucht sich in pubertärer Unersättlichkeit vielmehr an zahlreichen Liebesbeziehungen, an ihren sich wechselnden Gefühlen und immer wiederkehrender Nähe- und Distanzierungsversuche ohne über Oralsex und Petting hinauskommen zu lassen.
Die parallel erzählte Geschichte, sich allmählich steigernd, verweist auf einen Showdown, den man sexualisierter erwartet als er kommt – die sich steigernde Wut, die sich unauflösbar in Anna-Francesca frisst, lässt sich schließlich erst mit dem Tod Ramon-Marias beenden. Er selbst erwartete ihn ja ohnehin.
Ein wenig ließ mich der Roman nach einem gut geschriebenen Beginn zurück – als kürzere Erzählung hätte er wohl besser funktioniert. So bleibt die Andeutung an das große Vorbild, verläuft sich aber allzu sehr. Und verliert dadurch auch leider etwas zu viel an Humor.
Erst dieses Scheitern, das Verzweifeln an der eigenen Potenz, lässt den Roman Faustisch werden und verschafft Ramon-Maria eine Dauererektion, die er bis zu seinem Tod nicht verliert.
Er nutzt dieses Leben also wie erwartet, mit seiner unerschöpflichen phallischen Macht ausgestattet. Die Mitteilung zweier Ärzte, die er nach längerem Zögern und einigem Zureden aufsucht, dass er an einer tödlichen Krankheit leide und nur noch wenige Wochen habe, bricht sein ausschweifendes Sexualleben nur zwischenzeitlich mit Phasen der Verzweiflung.
Ergänzt wird die Geschichte über ihn durch die Erzählung von seiner liebesdurstigen Stieftochter Anna-Francesca, mit der er sichtlich distanziert und von ihrer Seite voller Abneigung, in dem Haus seiner verstorbenen Frau wohnt. Diese versucht sich in pubertärer Unersättlichkeit vielmehr an zahlreichen Liebesbeziehungen, an ihren sich wechselnden Gefühlen und immer wiederkehrender Nähe- und Distanzierungsversuche ohne über Oralsex und Petting hinauskommen zu lassen.
Die parallel erzählte Geschichte, sich allmählich steigernd, verweist auf einen Showdown, den man sexualisierter erwartet als er kommt – die sich steigernde Wut, die sich unauflösbar in Anna-Francesca frisst, lässt sich schließlich erst mit dem Tod Ramon-Marias beenden. Er selbst erwartete ihn ja ohnehin.
Ein wenig ließ mich der Roman nach einem gut geschriebenen Beginn zurück – als kürzere Erzählung hätte er wohl besser funktioniert. So bleibt die Andeutung an das große Vorbild, verläuft sich aber allzu sehr. Und verliert dadurch auch leider etwas zu viel an Humor.
January 2, 2023
Citaat : Doordat het bot uit de penis verdween, kon die in toevang toenemen als het van pas kwam en zo nodig weer inkrimpen. En alle geslachtsorganen werden hypergevoelig en de duur van de coïtus: de mens was de wellustigste van alle apen, en de prijs die gij ervoor moest betalen was het opgeven van de permanente erectie.
Review : Quim Monzó (Barcelona, 24 maart 1952) is een Catalaans schrijver en journalist. Hij schrijft in het Catalaans maar publiceert ook journalistieke stukken in het Spaans. In het begin van de jaren zeventig schreef Monzó reportages over Vietnam, Cambodja, Noord-Ierland en Oost-Afrika voor kranten in Barcelona. Naderhand schreef hij over Praag en Boekarest gedurende de val van het communisme, over de presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten, over Israël tijdens de tweede intifada... Zijn journalistiek werk en zijn verhalen hebben een ironische toon. Een van zijn reportagebundels, Catorze ciutats comptant-hi Brooklyn, is opmerkelijk vanwege de beschrijving van New York tijdens de dagen onmiddellijk na de aanslagen van 11 september. In 2007 kreeg hij de opdracht de openingsrede te houden op de boekenbeurs van Frankfurt (Duitsland) die in het teken stond van de Catalaanse cultuur. Hij schrijft een veelgelezen dagelijkse column in La Vanguardia. Zijn eerste roman verscheen in 1976. Begin jaren tachtig woonde hij in New York en had hij een beurs om de hedendaagse Amerikaanse literatuur te bestuderen. Hij heeft regelmatig meegewerkt aan radio- en televisieprogramma's. Hij schreef samen met Cuca Canals de dialogen van de film Jamón jamón, van regisseur Bigas Luna. Hij heeft één theaterstuk geschreven: El tango de Don Joan, met Jérôme Savary. Hij heeft romans, verhalen en gebundelde artikelen gepubliceerd. Zijn boeken zijn in meer dan twintig talen vertaald. Hij heeft verschillende prijzen gekregen: de Prudenci Bertrana romanprijs, de El Temps romanprijs, de Ciudad de Barcelona verhaalprijs, de Lletra d'Or prijs, de Maria Àngels Anglada prijs, de Premi Nacional de Literatura en, vier keer, de Prijs van de Kritiek, die Serra d'Or toekent. In 1989 verscheen van hem La magnitud de la tragèdia, een schrijnende Catalaanse komedie over liefde en haat, lust en eenzaamheid. Het verscheen voor het eerst bij Meulenhoff, uit het Catalaans vertaald door Frans Oosterholt in 1997 en werd nu herruitgegeven bij Uitgeverij Brooklyn die zich vooral richt op het heruitgeven van boeken, juweeltjes, die om onbegrijpelijke redenen al lange tijd, vaak al generaties lang, niet leverbaar zijn.
De omvang van de ramp brengt ons het verhaal van de trompettist Ramon-Maria die er eindelijk in slaagt de vrouwelijke vedette van het theater waar hij werkt te versieren. Maar eenmaal in bed blijkt hij tot geen enkele daad in staat. Uit woede roept hij de duivel aan. En zie, vroeg in de volgende morgen rijst zijn lid en slaagt hij erin met de bevallige vedette te vrijen. Die aan de duivel afgesmeekte erectie heeft echter een onvermoed nadeel: de trompettist komt er niet meer van af! De erectie blijkt een symptoom van een dodelijke ziekte: Ramon heeft nog maar zeven weken te leven. Zijn toekomstperspectief vernauwt zich, wat nu niet gebeurt, gebeurt nooit meer. Hij besluit zoveel mogelijk te halen uit de tijd die hem nog rest. Hij wil elke dag een ander mens uitbeelden. Zo wordt hij crimineel, doetje, zuurpruim, potloodventer, toerist, straatmuzikant en godsdienstwaanzinnige. En ondertussen vraagt hij zich vertwijfeld af waar hij zijn gruwelijk lot aan te danken heeft. In De omvang van de ramp richt de auteur zijn pijlen in de eerste plaats op de seksuele prestatiedrang waaraan mannen in een machocultuur ten prooi vallen. Hier wordt duidelijk dat De omvang van de ramp meer is dan een trefzekere, tragikomische ontmaskering van de mannelijke potentiemythe alleen. In een directe, zeer toepasselijke stijl maakt Monzó de lezer deelgenoot van de commotie van zijn personage, nadat deze het nieuws over zijn dodelijke ziekte heeft vernomen. Wat begint als een studie naar de buitensporige erectie van Ramon, groeit uit tot een absurde zedenschets. Hiertoe grijpt Monzó terug naar een grote traditie in de Spaanse literatuur, het surrealisme. Tussen de regels beluister je klanken van Kafka of Dostojevski. De meeste stervelingen zullen zich wel eens afgevraagd hebben wat zij zouden doen, als ze te horen kregen dat ze nog maar kort te leven hadden. Maar Monzó wrijft je deze ogenschijnlijk obligate vraag zó genadeloos onder de neus dat je niet kunt volstaan met vrijblijvende antwoorden. Hij doet je Ramon-Maria's wanhopige zoektocht intens meebeleven. Subtiel verweven met deze kant van het verhaal is de moeizame relatie van Ramon-Maria met zijn stiefdochter Ana-Francesca, die na de dood van haar moeder een grondige hekel aan hem gekregen heeft. Hoewel ze in hetzelfde huis wonen, is van 'samenwonen' allerminst sprake. De onderlinge wrok loopt zo hoog op dat de stiefdochter zich uitgebreid verdiept in hoe je iemand zoal om zeep kunt brengen. De omvang van de ramp heeft een haast filmische vertelstijl en is niet direct een literair hoogstandje, maar dat doet aan de waarde van dit boek weinig af. Juist doordat hij beladen thema's als seks en liefde, leven en dood, eenzaamheid en samenleven, in zo'n meeslepend, ongepolijst verhaal zijn gegoten, wordt het boek er nog rijker door. Losjes verweeft Monzó grote levensvragen met de merkwaardige wandel van Anna en Ramon. Soms macaber, zoals bij de anatomische gedetailleerdheid van zijn observaties. Maar wel geeft hij een sublieme beschrijving van de eerste liefdesdaad van Anna-Francesca, die leest als een wetenschappelijk betoog, dat vol electriciteit en ook wel tederheid zit. De omvang van de ramp is verschenen in een dozijn talen en wordt alom geprezen als een meesterlijke parodie en een proeve van verbluffende vertelkunst en daar sluit ik me wat graag bij aan.
Review : Quim Monzó (Barcelona, 24 maart 1952) is een Catalaans schrijver en journalist. Hij schrijft in het Catalaans maar publiceert ook journalistieke stukken in het Spaans. In het begin van de jaren zeventig schreef Monzó reportages over Vietnam, Cambodja, Noord-Ierland en Oost-Afrika voor kranten in Barcelona. Naderhand schreef hij over Praag en Boekarest gedurende de val van het communisme, over de presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten, over Israël tijdens de tweede intifada... Zijn journalistiek werk en zijn verhalen hebben een ironische toon. Een van zijn reportagebundels, Catorze ciutats comptant-hi Brooklyn, is opmerkelijk vanwege de beschrijving van New York tijdens de dagen onmiddellijk na de aanslagen van 11 september. In 2007 kreeg hij de opdracht de openingsrede te houden op de boekenbeurs van Frankfurt (Duitsland) die in het teken stond van de Catalaanse cultuur. Hij schrijft een veelgelezen dagelijkse column in La Vanguardia. Zijn eerste roman verscheen in 1976. Begin jaren tachtig woonde hij in New York en had hij een beurs om de hedendaagse Amerikaanse literatuur te bestuderen. Hij heeft regelmatig meegewerkt aan radio- en televisieprogramma's. Hij schreef samen met Cuca Canals de dialogen van de film Jamón jamón, van regisseur Bigas Luna. Hij heeft één theaterstuk geschreven: El tango de Don Joan, met Jérôme Savary. Hij heeft romans, verhalen en gebundelde artikelen gepubliceerd. Zijn boeken zijn in meer dan twintig talen vertaald. Hij heeft verschillende prijzen gekregen: de Prudenci Bertrana romanprijs, de El Temps romanprijs, de Ciudad de Barcelona verhaalprijs, de Lletra d'Or prijs, de Maria Àngels Anglada prijs, de Premi Nacional de Literatura en, vier keer, de Prijs van de Kritiek, die Serra d'Or toekent. In 1989 verscheen van hem La magnitud de la tragèdia, een schrijnende Catalaanse komedie over liefde en haat, lust en eenzaamheid. Het verscheen voor het eerst bij Meulenhoff, uit het Catalaans vertaald door Frans Oosterholt in 1997 en werd nu herruitgegeven bij Uitgeverij Brooklyn die zich vooral richt op het heruitgeven van boeken, juweeltjes, die om onbegrijpelijke redenen al lange tijd, vaak al generaties lang, niet leverbaar zijn.
De omvang van de ramp brengt ons het verhaal van de trompettist Ramon-Maria die er eindelijk in slaagt de vrouwelijke vedette van het theater waar hij werkt te versieren. Maar eenmaal in bed blijkt hij tot geen enkele daad in staat. Uit woede roept hij de duivel aan. En zie, vroeg in de volgende morgen rijst zijn lid en slaagt hij erin met de bevallige vedette te vrijen. Die aan de duivel afgesmeekte erectie heeft echter een onvermoed nadeel: de trompettist komt er niet meer van af! De erectie blijkt een symptoom van een dodelijke ziekte: Ramon heeft nog maar zeven weken te leven. Zijn toekomstperspectief vernauwt zich, wat nu niet gebeurt, gebeurt nooit meer. Hij besluit zoveel mogelijk te halen uit de tijd die hem nog rest. Hij wil elke dag een ander mens uitbeelden. Zo wordt hij crimineel, doetje, zuurpruim, potloodventer, toerist, straatmuzikant en godsdienstwaanzinnige. En ondertussen vraagt hij zich vertwijfeld af waar hij zijn gruwelijk lot aan te danken heeft. In De omvang van de ramp richt de auteur zijn pijlen in de eerste plaats op de seksuele prestatiedrang waaraan mannen in een machocultuur ten prooi vallen. Hier wordt duidelijk dat De omvang van de ramp meer is dan een trefzekere, tragikomische ontmaskering van de mannelijke potentiemythe alleen. In een directe, zeer toepasselijke stijl maakt Monzó de lezer deelgenoot van de commotie van zijn personage, nadat deze het nieuws over zijn dodelijke ziekte heeft vernomen. Wat begint als een studie naar de buitensporige erectie van Ramon, groeit uit tot een absurde zedenschets. Hiertoe grijpt Monzó terug naar een grote traditie in de Spaanse literatuur, het surrealisme. Tussen de regels beluister je klanken van Kafka of Dostojevski. De meeste stervelingen zullen zich wel eens afgevraagd hebben wat zij zouden doen, als ze te horen kregen dat ze nog maar kort te leven hadden. Maar Monzó wrijft je deze ogenschijnlijk obligate vraag zó genadeloos onder de neus dat je niet kunt volstaan met vrijblijvende antwoorden. Hij doet je Ramon-Maria's wanhopige zoektocht intens meebeleven. Subtiel verweven met deze kant van het verhaal is de moeizame relatie van Ramon-Maria met zijn stiefdochter Ana-Francesca, die na de dood van haar moeder een grondige hekel aan hem gekregen heeft. Hoewel ze in hetzelfde huis wonen, is van 'samenwonen' allerminst sprake. De onderlinge wrok loopt zo hoog op dat de stiefdochter zich uitgebreid verdiept in hoe je iemand zoal om zeep kunt brengen. De omvang van de ramp heeft een haast filmische vertelstijl en is niet direct een literair hoogstandje, maar dat doet aan de waarde van dit boek weinig af. Juist doordat hij beladen thema's als seks en liefde, leven en dood, eenzaamheid en samenleven, in zo'n meeslepend, ongepolijst verhaal zijn gegoten, wordt het boek er nog rijker door. Losjes verweeft Monzó grote levensvragen met de merkwaardige wandel van Anna en Ramon. Soms macaber, zoals bij de anatomische gedetailleerdheid van zijn observaties. Maar wel geeft hij een sublieme beschrijving van de eerste liefdesdaad van Anna-Francesca, die leest als een wetenschappelijk betoog, dat vol electriciteit en ook wel tederheid zit. De omvang van de ramp is verschenen in een dozijn talen en wordt alom geprezen als een meesterlijke parodie en een proeve van verbluffende vertelkunst en daar sluit ik me wat graag bij aan.
March 28, 2015
Though definitely an intriguing mix of ribald humor and bleak morality, this book ultimately feels like a joke carried a bit too far. I much prefer Monzo's short stories which are replete with provocative ideas and strange characters which push a reader from his comfort zone but don't overstay their welcome.
December 21, 2013
I read the Catalan version - in fact it was the first Catalan book I read (after a friend recommendeded this author to me)! I think it's one of those authors whose style you love or hate. I fall in the former camp!
August 21, 2014
Нещо ми липсваше, не ми достигаше през цялото време - от една безкрайна ерекция можеш да създадеш роман само, ако притежаваш специфично, уникално, запомнящо се писане - така смятам. Не го открих при Монзо.
Read
July 5, 2011És una novel·la dels anys 90, potser la més popular de les escrites en llengua catalana. L'autor, Quim Monzó, és l'escriptor que més llibres ven en aquesta llengua.
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 9, 2020
amusing, to say the least.
April 8, 2013
So, so, sooooo good!
September 28, 2018
Un estil peculiar, estilísticament m'ha atret. Cruïlla de camins entre erotisme, ironia, cinisme i un sense-sentit general. La segona meitat s'allarga massa.
December 1, 2018
Hoe er een hele mythologie is ontstaan rond dat kleine stukje mannenlichaam. In deze tragikomische Catalaanse roman 'De Omvang van de Ramp' (1989) krijgt trompettist en notoir rokkenjager Ramon-Maria zijn geslachtsdeel niet omhoog als hij net een begeerde operadiva heeft geschaakt. In de grappigste passage beschrijft Quim Monzó (vol bombast en opgeklopte emotie) hoe een hemelschreiend noodlot neerdaalt op zijn impotente hoofdpersoon. Er zijn niet genoeg hyperbolen om de karikaturale pathetiek te omschrijven van mannelijkheid en man-zijn in traditionele zin: als iets wat valt af te meten aan bedprestaties en competitiedrift. Waar een begripvolle, empathische en sussende vrouwenblik als een vernederende dolksteek binnenkomt, omdat het liefdesspel niet meer volgens de regels gespeeld wordt. Ramon-Maria roept de duivel aan en de ochtend erop gaat het bloed weer stromen. Maar nu zit hij opgescheept met een erectie die niet meer weggaat én die ook nog de aankondiging blijkt van een (fictieve) terminale ziekte. Nog meer pathetiek, nog meer opgeklopte emotie over een man die zijn plek in de wereld verliest.
'De Omvang van de Ramp' (1989) voelt een beetje als een Brusselmans waar tragiek en klucht zo dicht bij elkaar liggen, dat nooit duidelijk wordt welke emotie Monzó probeert op te roepen. Het stijlmiddel van de hyperbolische, bombastische overdrijving wordt te snel een vermoeiende herhaling van zetten. Het helpt ook niet dat het perspectief sluipenderwijs verplaatst wordt van Ramon-Maria's existentiële penisproblemen naar de eerste seksuele ontmoetingen die stiefdochter Anna-Francesca heeft met het andere geslacht. Al vind ik het een aardige vondst dat deze twee personages, die overduidelijk veel invloed op elkaars leven hebben, geen directe interactie hebben. Ook seksueel zijn ze elkaars gelijken én tegengestelden: hij draagt de eenzame consequenties van zijn impulsen als mannetjesjager, terwijl zij moet leren wie ze tot haar lichaam wil toelaten en wie niet. En hoewel puberkenau Anna-Francesca alles wil loslaten wat doet denken aan Ramon-Maria, staat ze dichterbij diens karikaturale mannenidealen dan ze zelf denkt. Het is jammer dat het spanningsveld tussen stiefvader/stiefdochter uiteindelijk meer narratieve slimmigheid blijft dan geloofwaardige karakterpsychologie. Hun conflict dooft als een nachtkaarsje in een onsubtiele en voorspelbare finale.
'De Omvang van de Ramp' (1989) voelt een beetje als een Brusselmans waar tragiek en klucht zo dicht bij elkaar liggen, dat nooit duidelijk wordt welke emotie Monzó probeert op te roepen. Het stijlmiddel van de hyperbolische, bombastische overdrijving wordt te snel een vermoeiende herhaling van zetten. Het helpt ook niet dat het perspectief sluipenderwijs verplaatst wordt van Ramon-Maria's existentiële penisproblemen naar de eerste seksuele ontmoetingen die stiefdochter Anna-Francesca heeft met het andere geslacht. Al vind ik het een aardige vondst dat deze twee personages, die overduidelijk veel invloed op elkaars leven hebben, geen directe interactie hebben. Ook seksueel zijn ze elkaars gelijken én tegengestelden: hij draagt de eenzame consequenties van zijn impulsen als mannetjesjager, terwijl zij moet leren wie ze tot haar lichaam wil toelaten en wie niet. En hoewel puberkenau Anna-Francesca alles wil loslaten wat doet denken aan Ramon-Maria, staat ze dichterbij diens karikaturale mannenidealen dan ze zelf denkt. Het is jammer dat het spanningsveld tussen stiefvader/stiefdochter uiteindelijk meer narratieve slimmigheid blijft dan geloofwaardige karakterpsychologie. Hun conflict dooft als een nachtkaarsje in een onsubtiele en voorspelbare finale.
November 11, 2021
El humor negro y la ironía impregnan esta novela de tono sarcástico que explora las profundidades del alma humana a través de personajes como el de Ramón María o el de Ana Francesca, a los que el autor catalán dota de un cinismo y una perversidad que escapa del ámbito de los pensamientos para plasmarlo en una realidad ficcionada de forma extremadamente visual, donde se relata, con todo lujo de detalles, desde la fisiología de la excitación sexual hasta todas las formas posibles de acabar con la vida de una persona, tema este último que a mí, personalmente, se me antojó extremadamente desagradable.
La narrativa obscena y pornográfica de Monzó es equiparable a la de Henry Miller y Philip Roth, sin ninguna duda. Y si cabe, más irritante y contrastadamente divertida.
Los nombres de los personajes de la novela, en su práctica totalidad, salvo alguna excepción, son nombres compuestos y ridículamente rimbombantes, pensados en clave de humor para...
Leer la reseña completa en:
https://librosmagazine.wordpress.com/...
La narrativa obscena y pornográfica de Monzó es equiparable a la de Henry Miller y Philip Roth, sin ninguna duda. Y si cabe, más irritante y contrastadamente divertida.
Los nombres de los personajes de la novela, en su práctica totalidad, salvo alguna excepción, son nombres compuestos y ridículamente rimbombantes, pensados en clave de humor para...
Leer la reseña completa en:
https://librosmagazine.wordpress.com/...
June 20, 2022
En Ramon-Maria, un trompetista que treballa en un teatre de Barcelona, es desperta un dia amb una erecció permanent. Aquesta és la síntesi que puc fer de l'argument del llibre. Sembla absurd? Ho és, però està molt ben portat.
M'agrada molt la combinació de comèdia, tragèdia i cinisme que fa servir Quim Monzó a les seves novel·les. També té un punt fort de "anem a fer que el lector es senti incòmode" que ha provocat que em costi acabar el llibre. En dues seccions diferents he estat a punt de deixar-lo a mitges perquè se'm feia massa dur seguir llegint. No per pena, però per malestar. De totes maneres, suposo que aquesta era la intenció, i la història és tan original com absurda, sobretot l'argument principal.
Edito per afegir el següent: dins del marc "chorra" que planteja la història, acabes reflexionant sobre la vida i com aprofitar-la. El llibre et recorda constantment que la vida és finita i fugaç, i això fa que et plantegis si realment l'estàs aprofitant bé, o si només estàs sent un element passiu dins del teu propi món. Carpe diem, que diuen
M'agrada molt la combinació de comèdia, tragèdia i cinisme que fa servir Quim Monzó a les seves novel·les. També té un punt fort de "anem a fer que el lector es senti incòmode" que ha provocat que em costi acabar el llibre. En dues seccions diferents he estat a punt de deixar-lo a mitges perquè se'm feia massa dur seguir llegint. No per pena, però per malestar. De totes maneres, suposo que aquesta era la intenció, i la història és tan original com absurda, sobretot l'argument principal.
Edito per afegir el següent: dins del marc "chorra" que planteja la història, acabes reflexionant sobre la vida i com aprofitar-la. El llibre et recorda constantment que la vida és finita i fugaç, i això fa que et plantegis si realment l'estàs aprofitant bé, o si només estàs sent un element passiu dins del teu propi món. Carpe diem, que diuen
June 4, 2021
Al principi em va costar d'enganxar-m'hi i se'm va fer un pèl feixuc, però a mesura que avançava em va enganxar. Un altre molt bon llibre de Monzó que, encara que potser no ho sembli o pugui semblar banal, et fa reflexionar profundament sobre la vida (quina cosa tan genèrica, eh). Doneu-li marge, ho agraireu.
June 23, 2023
Comença amb una premissa interessant, digne dels seus relats curts, però al cap d’una estona decau l’interès, ja que la gran majoria del llibre es basa en sexe i poc més. No he empatitzat amb cap dels personatges i se m'ha fet llarg, especialment alguns capítols que Monzó detalla en excés.
M'havien encantat els seus relats curts i aquesta novel·la m'ha decebut.
M'havien encantat els seus relats curts i aquesta novel·la m'ha decebut.
June 9, 2025
Uf tengo muchos sentimientos encontrados. Me gusta mucho como escribe este señor y además esta lectura es muy ágil, pero es que hay tantísimas cosas que nonononono, no puedo ponerle más estrellas, es que hay demasiadas cosas que no. El protagonista me ha caído FATAL, he empatizado cero con la situación, gente relacionandose de una forma que dices watafac, uf es que no nono ho sento
November 14, 2025
El llibre més intens i aclaparador, al meu entendre, de Quim Monzó. Un conjunt de casualitats, dilemes i personatges (esquisitament perfilats) ens fan viure, de manera hipnòtica i pertorbadora, les misèries més absurdes d'una humanitat...diversa i no gaire llunyana.
January 1, 2026
el vaig trobar a una recull de llibres que mun pare havia agafat de casa muns avis, i com que ja havia llegit l'Illa de Maians, pensava que em podria agradar, ha començat molt pitjor del que em podria pensar. fa dos mesos m'ha portat acabar aquest llibre, se m'ha fet molt dur.
May 17, 2019
About ironies in life. About misunderstandings, about unsatisfied sexuality, about death.
Displaying 1 - 30 of 53 reviews