الفيزياء والفلسفة

by James Hopwood Jeans, جعفر رجب (ترجمة )

Can we have any knowledge of the world outside us other than we gain by the methods of science? Are we humans endowed with free will, or are we mere cogs in a vast machine that must follow its predestined course until it finally runs down? Is the world we perceive the world of ultimate reality, or is it only a curtain veiling a deeper reality beyond?

In this strikingly, lucid and often poetic book, one of the 20th century's greatest scientists grapples with these age-old questions, achieving in the process a brilliant non-technical exposition by defining physics and philosophy, pointing out the differences in their respective attempts to explain physical reality and man's place in it. This discussion paves the way for an outline of epistemological methods in which the rationalism of thinkers like Descartes, Leibniz and Kant is compared to the empiricism of Locke and Hume.

Over the course of the book, in a manner that is careful and methodic but never dull, Jeans marshals the evidence for his startling conclusion: recent discoveries in astronomy, mathematics, sub-atomic physics and other disciplines have washed away the scientific basis of many older philosophic discussions. Such long-standing problems as causality, free will and determinism, the nature of space and time, materialism and mentalism must be considered anew int he light of new knowledge and information attained by 20th-century physical science. Even then, however, Jeans cautions against drawing any positive conclusions, pointing out that both physics and philosophy are both relatively young and that we are still, in Newton's words, like children playing with pebbles on the sea-shore, while the great ocean of truth rolls, unexplored, beyond our reach.

Although first published nearly 40 years ago, nothing in physics has happened to affect Jean's account in this book; it remains remarkably fresh and undated, a classic exposition of the philosophical implications of scientific knowledge.

Genres: Philosophy, Science, Physics, Nonfiction

296 pages, Paperback

First published July 8, 1942

About the author

Sir James Hopwood Jeans (11 de septiembre de 1877, Ormskirk, Lancashire – 16 de septiembre de 1946, Dorking, Surrey) fue un físico, astrónomo y matemático británico.

Recibió su educación en el Merchant Taylors' School, Northwood y el Trinity College de Cambridge. Acabó en segundo puesto en la universidad en el Tripos (un reconocimiento de la Universidad de Cambridge) de 1898. Enseñó en esa misma universidad hasta que se trasladó para impartir clases en la Universidad de Princeton en 1904 como profesor de matemática aplicada. Volvió a Cambridge en 1910.
Hizo contribuciones importantes en muchas áreas de la física, incluyendo la teoría cuántica, la teoría de la radiación y la evolución estelar. Su análisis de los cuerpos en rotación le llevó a concluir que la teoría de Pierre-Simon Laplace de que el sistema solar se formó a partir de una nube de gas era errónea. En su lugar propuso que los planetas al principio se condensaron a partir de material retirado del sol por una hipotética colisión con otra estrella. Esta teoría no se acepta hoy en día.
Jeans, junto con Arthur Eddington, es el pionero de la excelencia británica en cosmología, que ha perdurado hasta el día de hoy. Fue el primero en proponer una teoría del estado estacionario basada en la hipótesis de la creación continua de materia en el universo. Esta teoría se demostró falsa con el descubrimiento de la radiación de fondo de microondas, que se interpretó como la “firma” del Big Bang.
Su reputación científica se basa en las monografías The Dynamical Theory of Gases (1904), Theoretical Mechanics (1906), y Mathematical Theory of Electricity and Magnetism (1908). Tras retirarse en 1929, escribió varios libros de divulgación científica: The Stars in Their Courses (1931), The Universe Around Us, Through Space and Time (1934), The New Background of Science (1933), y The Mysterious Universe. Estos libros le reportaron popularidad como divulgador de los descubrimientos científicos de su época, especialmente en los campos de la relatividad y la cosmología.
También escribió el libro "Physics and Philosophy" (1943) donde explora los diferentes puntos de vista de la realidad desde dos perspectivas diferentes: ciencia y filosofía.
Se casó dos veces, primero con la poetisa estadounidense Charlotte Mitchell en 1907, que falleció en 1934, y posteriormente con la organista y arpista austríaca Suzanne Hock (más conocida como Susi Jeans) en 1935.
En la Merchant Taylors' School hay una beca James Jeans Academic para el candidato a los exámenes de entrada que consiga resultados excepcionales en todas las asignaturas, principalmente en matemática y ciencias.

Reviews

[Amirsaman · Rating 3 out of 5]

چاپ اول کتاب در 1942 است و ترجمه‌ی آن مربوط به سال 1344. کتاب تلاشی است برای تشریح زمینه‌ی تغییراتی که باید در فلسفه لحاظ شوند، به خاطر تغییر فیزیک از کلاسیک به نو.

۱. پس از کشمکش‌های معروف علم و کلیسا، در دوره‌ی رنسانس، ابتدا دکارت بود که وقتی دید آزادی اراده از نظر علمی مردود است، سعی در اثبات آن داشت: روح بدون وارد کردن نیرو بر مغز، بر جهت و حرکات ماده موثر است.
بعدتر پیروان دکارت گفتند خدا ارتباط دستورات روح به جسم را از قبل تنظیم کرده است.
لایب‌نیتس نظر دکارت را رد کرد و گفت ممکن نیست دو ساعتی که همیشه همزمان هستند (منظور تطابق روح و جسم است)، به خاطر تماس فیزیکی‌شان باشد (انتقال چیزی از روح به جسم ممکن نیست). او می‌گفت خدا این دو ساعت را طوری ساخته که در فلان زمان چنین کنند و چنان؛ که عملا به معنای قبول عدم آزادی انسان بود.
بعد کانت گفت اگر تصور آجر، مساوی همان است که واقعا در دنیا هست (یعنی عالم همان است که بنظر می‌رسد)، پس جهان تابع یک قانون علیت است. بنابراین در این صورت اراده نمی‌تواند آزاد باشد.
بعد گفت دو حیوانِ مختلف نارنجی در نظر اول برایمان شبیه بچه‌گربه هستند، و تصور یکسانی از آن دو جسم متفاوت داریم. پس نمی‌توان گفت که اشیا شباهت زیادی به تصویر ذهنی خود دارند. کانت می‌گوید اگر با حقیقتِ بنیان رویدادها تماس حاصل کنیم، می‌فهمیم قانون علیت همه‌جا هم صدق نمی‌کند. پس می‌فهمیم طبیعت و آزادی دست‌کم متضاد نیستند.

۲. بعد صحبت از مُثُلِ افلاطون می‌شود. دکارت بر آن صحّه گذاشت ولی گفت انسان از بدو تولد وجدانیات را در خودش ندارد، بلکه صرفا مستعد دریافت آن‌هاست. و این‌جا بود که عقل‌گرایی و تجربه‌گرایی راه خود را از هم جدا کردند.
عقلی‌هایی مثل دکارت می‌گفتند در حواس خطا هست و حتا در ریاضیات ممکن است خطا باشد، ولی آن معرفتِ ناشی از عقل روشن، بالضروره باید راست باشد. کانت صحبت از معرفت قبلی کرد؛ این معرفت قبل از و منشا تجربه است. دستگاهی مستقل از تجربه و حواس. از آسمان افتاده و برتر از هر معرفت تجربی‌ای است.
از تجربی‌ها هم، لاک و هیوم می‌گفتند معرفت فقط ناشی از تجربه است. ریاضیات البته با استدلال متکی بر شهود بدست می‌آید؛ وایتهد و راسل هم بعدا گفتند بله بله.
نویسنده می‌گوید احکام عقلی دکارت، مثل وجود قابلیت تقسیم در نهاد جوهر هر چیز - و برابری مجموع زوایای مثلث با صد و هشتاد، مادامی درست اند که از ابعاد انسانی حرف بزنیم و به ترتیب در فیزیک اتمی و ابعاد نجومی (و هندسه‌ی نااقلیدسی) نادرست هستند‌.
احکام ریاضی، بیش از معرفتی که ما خود در آن‌ها نهاده‌ایم نمی‌توانند درباره‌ی عالم خارج به ما مطلبی بیاموزند. ریاضیات محض چیزی درباره‌ی جهانی که در آن زندگی می‌کنیم به ما نمی‌گوید. پس به تعبیر نویسنده، تنها روش تحصیل معرفت (Knowledge) درباره‌ی این عالم، ملاحظه و آزمایش و علم است‌.
کانت می‌گفت معرفت قبلی (مثلا این‌که همه‌ی اجسام ذی‌بعد هستند) فقط شرایطی را تعیین می‌کنند که رویدادهای طبیعت باید داشته باشند تا قابل درک ما باشند. همان‌طور که چشم ما فقط طیف مرئیِ نور را می‌بیند ولی فروسرخ و فرابنفش هم داریم. این معرفت قبلی هم درباره‌ی عالم به ما چیزی نمی‌گوید و تنها مربوط است به ساختمان ذهن خود ما.

۳. در فصل «دو ندای فلسفه و علم»، مترجم با ذکر پانویس‌های بسیاری، اشتباه بودن آرای نویسنده را گوشزد می‌کند. اساسا مترجم به فلسفه و علم مسلط است و همین باعث می‌شود نه تنها با ترجمه‌ای عالی مواجه باشیم، که توضیحات مبسوط‌تر یا اصلاحی را در پانویس بخوانیم.
نویسنده از ممکن نبودن تصور ذهنیِ عدل نامتنهایی و رحمت نامتناهی می‌گوید. مترجم معتقد است این باور که این دو با هم نمی‌گنجد به دلیل قیاس خدای بشری است، که بی‌معناست، وگرنه تصور کمال مطلق، محال عقلی نیست.
نویسنده با بیان مثال‌هایی از عقاید فلاسفه‌ی قدیمی (زنون) اختلافات علم و فلسفه را در چند مسئله --مانند ذره‌ای بودن جهان و علیّت-- بیان می‌کند؛ مثلا این‌که هیوم علیت را ناشی از مجاورت زمانی و غیرضروری می‌داند، ولی کانت می‌گوید علیت چیزی در بیرون نیست و ذهن ما برای درک چیزها آن را ساخته.
مثال می‌زند از فهم ساده‌انگارانه‌ی رنگ در نزد فلاسفه، می‌گوید ولی علم با نورون‌ها و طیف نور، رنگ را توصیف می‌کند. ایراد وارد به نویسنده بنظرم این است که او فلسفه‌ی قدیم را با علم جدید مقایسه می‌کند؛ وگرنه فیلسوفان جدید در صحّت چنین مطالب علمی‌ای شک نمی‌کنند و اتفاقا خیلی هوشمندانه‌تر از علما از ابزار علمی برای حل مسائل فلسفی بهره می‌برند.

۴. در سه فصل بعدی، دیگر تاریخ فیزیک از نیوتون تا دیراک و باقی بحث می‌شود و حوزه‌ی صحبت‌های انتزاعی فلسفه به پایان می‌رسد.
نتیجه‌ی مهم فیزیک نیوتونی، این است که هر لحظه در جهان، علّت لحظه‌ی بعد است و سخنان هیوم‌وار می‌روند برای خودشان. یعنی از روز ازل می‌شد با دانش فیزیک و ریاضی کل وقایع را پیش‌بینی کرد. تغییرات عالم فقط بستگی به حالت عالم در همان لحظه دارد، یعنی همان موقعیت‌ها و سرعت‌های لحظه؛ که موقعیت‌ با سرعت معین می‌شود و سرعت هم با نیرو. بعد خود نیروها هم به وسیله‌ی موقعیت ذرات کاملا مشخص و معین هستند.
بعد می‌گوید در نظریه‌ی نسبیت دیگر زمان که شده است بعد چهارم، معنای علیت را عوض می‌کند؛ تاریخ ثابت و ضرورتی است.
فیزیک کلاسیک از توضیح این‌ مسئله بازمی‌ماند که چرا علی‌رغم وجود اصطکاک، ذرات ریز یا الکترون‌ها، انرژی‌شان تمام نمی‌شود و سقوط نمی‌کنند. (هرچند در مقیاس انسانی نتایج درستی را پیش‌بینی می‌کند.)

۵. و بالاخره در ۱۸۹۹، پلانک استارت فیزیک نو را می‌زند. برای توجیه قضیه‌ی تابش، گفت پرتو مثل جریان آب نیست، بلکه گلوله است. مقادیر منفرد انرژی، «کوانتوم» است. بور هم گفت ها.
از طرفی، در ۱۹۰۳، رادرفورد خرد شدن بی‌دلیل اتم‌های رادیواکتیو را مشاهده کرد، و قانون علّی طبیعت دود شد.
بعد در ۱۹۱۷ آینشتاین این دو را به هم ربط داد، که یعنی متلاشی شدن عناصر رادیواکتیو با همان قانون بور درباره‌ی الکترون‌ها صورت می‌گیرد.
و اما ماجرای فوتوالکتریک (که در کورس ۳ کوانتومم توضیح داده بودم) از این قرار است. اگر تابش موج باشد، مثل موج دریا، وقتی به یک صفحه تابش می‌کنیم، متناسب با شدت تابش، الکترون باید کنده شود. پس اگر تابش را خیلی ضعیف کنیم، انرژی الکترون هم باید کم شود اصلا کنده نشود. ولی مشاهده می‌کنیم که انرژی الکترون‌ها با هر شدتی، یکسان است و شدت فقط در تعداد الکترون تاثیر دارد؛ انگار که تابش مثل گلوله باشد. (اثبات ذره‌ای بودن تابش)
وقتی نظریه‌ی کوانتوم روی کار آمد، علیّت هم رفت سی خودش. مثلا با شرایط یکسان، یک ذره را دو بار می‌تابانیم به آینه، یک بار چپ می‌رود، یک بار راست. پس این نشان می‌دهد معلول به علت وابسته نیست. اگر هم همچنان اعتراض شود که حوادث طبیعت محکوم قوانین علّی هستند و شرایط این دو آزمایش یکسان نبوده، می‌گوییم در این صورت باید __فرض کنیم__ که تفاوت در شرایط اولیه ورای تجربه‌ی ماست.
صحبت از این می‌شود که برای اشیا بزرگ، تابش و کوانتوم بقدر کافی وجود دارد که وقتی بیننده‌ای آن را دید، خود شیء آنقدرها دگرگون نشود؛ ولی برای حصول معرفت درباره‌ی ساختار درونی اتم، یک کوانتوم تابش باید صادر شود که عملا موجب پیدایش یک اتم جدید است. وقتی نگریستنِ ناظر، در منظور تغییر ایجاد می‌کند، برای داشتن دقت کامل، باید ناظر و منظور را در یک کل واحد متحد سازیم. (چقدر عرفانی است این نتیجه‌گیریِ کوانتومی!)
همچنین اصل علیت یک بار دیگر زیر سوال می‌رود، وقتی که مشاهده می‌کنیم در مورد اجسام رادیواکتیو، سرنوشت اتم‌های پیر و جوان (حاصل انفجار اتم‌های سنگین‌تر) یکسان است و نحوه‌ی انتخاب آن نیمه‌ای که قرار است متلاشی شود، فعلا بنظر ما حادثه‌ی بی‌علتی است.
در این شرایط بی‌علتی، جایگاه علم کجاست؟ بنظر نویسنده، این نظریه‌ها در عالم بی‌نهایت کوچک‌ها صادق است و در عالم مشهود، هنوز دترمینیسم حاکم است. ضمن این‌که در کوانتوم صحبت از احتمالات است و احتمال می‌تواند تغییرات را پیش‌بینی کند.
هرچند بنظر من، نویسنده در سراسر کتاب از یک پوزیتویسم و تجربه‌گرایی دفاع می‌کند. بنظرم برای اثبات علیت در عالم مشهود هم، باز باید از __معرفت قبلی__ کانتی بهره جست، ضمن این‌که ناچاریم در دور «استقراء با استقراء ثابت می‌شود» بیافتیم.

۶. «امواج جزء طبیعت نیستند بلکه جزء تلاش و کوشش ما برای فهم طبیعت‌اند.»
ظاهرا این فصل در پی نشان دادن خاصیت موجی است و من آن را درست متوجه نشدم.

۷. در فصل آخر، خلاصه‌ای از نتایج فلسفی مباحث گذشته مرور می‌شود.
نویسنده به یکی از --به عقیده‌ی من-- جالب‌ترین نظرات در مورد اراده اشاره می‌کند؛ که شاید احتمالات کوانتومی هستند که عامل اراده اند:
«نامعّین بودن حرکات اتمی همان نقطه‌ی انشعاب و شاید همان سوزنی است که مکسول نیازمند آن بود.» یعنی قطار که دارد برای خودش روی ریل می‌رود (جبر)، ولی شاید با صرف انرژی ناچیزی که قانون بقای انرژی را نقض نکند، بشود سوزن (نفس) را هرازگاهی جابه‌جا کرد و انتخاب و اراده داشت‌.
نویسنده این نقد را مطرح می‌کند که آیا سوزن را باز طبق نقشه‌ای از پیش تعیین شده عوض کرده‌ایم؟ و اگر نه، لابد شانسی آن را جابه‌جا کردیم. ولی تلاش ما این است که آزادی اراده را با حکمت و فضیلت داشته باشیم، و نه انجام کارها از روی بلاهت و هوسبازی.
مترجم به درستی ایراد وارد می‌کند بر این حرف مکرر نویسنده، که چون تصمیم فعلی فرد معلول گذشته‌ی وی است، پس او آزاد نیست. مترجم می‌گوید اتفاقا همین که خویشتن من دارد تصمیم می‌گیرد و از بیرون بهش چیزی تحمیل نشده یعنی آزادی. و اصلا اگر از بیرون اراده‌ای بر من تحمیل می‌شد آن‌گاه آزاد بودم؟ پس مشکل در تعریف اراده است. ضمن این‌که تسلسل علل محال است، پس اگر آن علت اولیه خودم باشم، باز یعنی اراده دارم.

[Michelle Curie · Rating 3 out of 5]

"The human race, whose intelligence dates back only a single tick of the astronomical clock, could hardly hope to understand so soon what it all means."



I've been enjoying reading books on Physics from the 20th century – so much progress was made during that period of time and so much of that knowledge we take for granted nowadays, so digging through these works are a curious and in a way humbling experience.

James Hopwood Jeans was an English physicist, astronomer, and mathematician, who published this book in the 40s, tries to explain science here – differentiating between what physics can tell us about our universe and equally what it can't and puts it into context with developing philosophical theories of the time.

There's a lot of content. Sir Jeans' target audience for this must have been the commoners like me, who are curious about science, but not academically trained in mathematics or physics. In a relatively simple language he takes us from Descartes to Kant, from Plato to (then) present and covers the mechanical age as well as what was considered new physics at the time. He also finds the time to appeal to philosophers to reconsider topics such as free will and determinism based on the current state of knowledge gained from physics.

"Science usually advances by a succession of small steps, through a fog in which even the most keen-sighted explorer can seldom see more than a few paces ahead. Occasionally the fog lifts, an eminence is gained, and a wider stretch of territory can be surveyed – sometimes with startling results."

While it feels a bit dated now, Sir Jeans was certainly a gifted thinker. He just seems to know a lot! And being able to explain things to a layman takes skill. Occasionally, the links he drew between physics and philosophy felt almost a bit forced and you can tell he's more comfortable talking about the former subject than the latter, but if viewed as a history lesson more than something to lay the foundation of your knowledge upon, reading this can be an enriching experience. I do have to admit that I preferred Heisenberg's book of the same title, as I thought the ideas were presented just a bit more accessibly.

[Evaggelia Nikolaou · Rating 3 out of 5]

Ένα αρκετά καλό βιβλίο για πρωτάρηδες σε φυσική και φιλοσοφία.
Ο λόγος που δείνω τρία αστέρια είναι επειδή έλπιζα να δω κάποια ένωση μεταξύ φυσικής και φιλοσοφίας ή πως εξηγηται η φυσική μέσω φιλοσοφίας.

Δεν το απόλαυσα εν τέλη. Είναι αρκετά αδύναμο σαν βιβλίο, χωρίς βάθος και χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις ή αναφορές.

Σίγουρα όμως αρκετά χρήσιμο για κάποιον που θέλει να αρχίσει το ταξίδι.

[J.D. Steens · Rating 4 out of 5]

Jeans makes his case for a materialist (energy and matter) basis for reality. But a materialist-based claim to reality can deceptively mislead us if our focus is on “man-sized” or “large-scale” phenomena that we have come to know through our evolutionarily-derived senses. “Is the world we perceive, in space and time the world of ultimate reality, or is it only a curtain veiling a deeper reality beyond?” he asks. For Jeans, the world of perception is just a curtain, though it is not at all the illusionary world that Plato saw. Rather, the underlying world exists at the world of the small where quantum phenomena influence (controls) the natural phenomena that we perceive through our senses. How this occurs is not known and, Jeans says, cannot be known.

Whereas the “ancient philosophers” looked for “the best path in their journey through this life,” and the 17th or 18th century philosophers focused on a “life to come,” Jeans argues that modern-day philosophy must align itself with this new picture of reality. He writes that it has taken a long time for philosophy’s “humanistic tinge” to disappear. Quoting from Russell, he states that “‘We are not in a mood proper to philosophy so long as we are interested in the world only as it affects human beings; the philosophic spirit demands an interest in the world for its own sake’” This is what Jeans sets out to do in this book. “The tools of science are observation and experiment; the tools of philosophy are discussion and contemplation. It is still for science to try to discover the pattern of events, and for philosophy to try to interpret it when found.”

In the end, based on the “pattern of events” as discerned by the new quantum physics, Jeans argues that philosophy should revisit key concepts such as materialism, determinism, mentalism, space and time, and free will. A quantum world consists of (material) particle and (non-particle) waves, with the latter subsuming the former. It is a world where pure causality (A causes B) does not apply. Causality is probabilistic only, occurring outside space and time, though I don’t know for sure what he means by this (he seems to reference more than an observer’s inability to view quanta simultaneously at a point in space and at a point in time). It’s a world that exists as a “thing-in-itself” that we are prevented from seeing. We see its effects only and create mental constructs (thus, a form of “mentalism”) to describe what is going on. And we, humans, he says are likely determined in a probabilistic sense just as the rest of nature. This, for Jeans, gives us some leeway to revisit what might be meant by free will, though I found this nod in the direction of free will more fuzzy than not.

Jeans is best at describing the world of modern physics, but his attempt to link that world to philosophy seems forced. He references Descartes’ mind-body dualism, and then goes on to say that this dualism disappears in the quantum world because particles ultimately are controlled by energy waves (“waves control the particles, or in the old terminology the mental controls the material”), even though his “mental constructs” about reality are quite different in spirit from Jean’s material, quantum reality.* Jeans’ philosophical determinism also takes a probabilistic turn when he states that although we see ourselves as “separate individuals” reflecting a “particle-picture...while in the deeper reality beyond space and time we may all be members of one body. In brief, modern physics is not altogether antagonistic to an objective idealism like that of Hegel.” This struck me as a reach.

In a real philosophical sense, Jeans says we do live in a world of illusion. It’s a world of appearance that rests on a deeper (quantum) reality that is, as noted above, a “thing-in-itself” and immune from our senses. Unfortunately, Jeans draws on Plato’s cave analogy to illustrate this separation of the real from the world of appearance, even though Plato’s reality was of an altogether different sort. Jeans’ reality is through and through material-based. Also, in a nod to Plato’s forms, which again are different than Jeans’ quanta, Jeans overstates the role of “mentalism.” Though it makes sense to describe quantum phenomena as mental constructs, the objective (particles and waves) being described are objectively real and controlling of the phenomena we sense and experience.

*“When…Descartes wrote as a philosopher and Christian apologist, he maintained that mind was of a completely different nature from matter, and could have no contact with it…they were so completely divorced that neither could affect the other to the slightest degree.”

[Nadia · Rating 3 out of 5]

الكتاب يقدم تمايزا و تمييزا بين الفلسفة و الفيزياء عبر تاريخ المعرفة الإنسانية مع التعريف بأهم التيارات الفكرية التي اشتغلت على القضايا الابيستيمولوجية التي تدور حول بناء و تكون المعرفة .
العمل يمكن أن يكون أساسا جيدا لمن يهتم بمجال العلوم خصوصا الفيزياء من المنظور النظري.

[Ahmed Louaar · Rating 3 out of 5]

الفيزياء و الفسلفة كتاب لسير جيمس جينز (1877-1949) تناول فيه الحد الفاصل بين علم الطبيعة و الفلسفة بطريقة رائعة و مبسطة ، تسهل على القارئ الغير متخصص على فهم الكتاب ، و تحمسه على الخوض في غمار الفلسفة و الفيزياء .

يتضمن الكتاب سبعة فصول ، تتوزع بين الفلسفة و الفيزياء و الاقليم الفاصل بينهما ، كما في الفصل الاول الذي جاء بعنوان ما هي الفيزياء و ماهي الفلسفة .

الكاتب لانه فيزيائي فقد اسهب في ذكر النظريات العلمية سواء الجديدة منها كنظرية الكم لبنلاك و النسبية لاينشتاين ، وايضا النظريات القديمة كالميكانيكا الكلاسيكية ، و ايضا فصل في كل النظريات و اصحابها نيوتن و بور و هيزنبيرغ و بلانك و اينشتاين راذفورد ... و قد شرح هذه النظريات و نجح الى حد بعيد في تبسيطها للقارئ ، كما ان الكتاب تضمن في الفصل الاخير بعض المشكلات الفلسفية الشائعة كالتطرق للجبرية الحتمية و الحرية و السببية .

[عمر الحمادي · Rating 4 out of 5]

الملفت أن كتاباً -دونه مؤلفه في الحرب العالمية الثانية- لا يختلف كثيراً في نظرياته وأطروحاته وتفصيلاته عن أحدث ما قرأناه في الفلسفة والفيزياء، كأن هذان العلمان قد جُمدت أصولهما في القرن العشرين.

[Hazhir Mahmoodi · Rating 5 out of 5]

A very interesting mind blowing book that walks you through the basics of these two very hot topics.
I couldn't find any better book covering the principles.

[Durval Menezes · Rating 3 out of 5]

I read just the parts of the last chapter dealing with determinism and free will, which are my main interests.

The author is certainly methodical in his review of previous philosophers' and scientists' takes on the subject, but is kinda biased in what seems to be his own position in the matter, which itself is kinda puzzling (anti-materialist, ie "mentalist", and at the same time defending determinism, which at first glance sounds like a contradiction).

This book was written in the late 1930s to early 1940s (first edition was published in 1942) and the author himself died in 1946, so he could not have known about Karl Popper's own work in these subjects (which culminated in his 1982 book, The Open Universe). Having read both, I can see that Jeans' book would certainly have benefitted from the contact, had it been possible).

[Kalinda Vathupola · Rating 5 out of 5]

A phenomenal introduction to the intimate relationship between physics and philosophy.

While it doesn't, understandably, touch upon the work of Wittgenstein and his successors, it nonetheless poses many queries that are of relevance today. Some of the insights, further, have implications to fields that had yet to have been developed at the time of the book's publication, such as computer science.

[Fatima H. Barazi · Rating 3 out of 5]

“Perhaps life would be a duller affair if it had, for to many it is not knowledge but the quest for knowledge that gives the greater interest to thought- to travel hopefully is better than to arrive.”

[Sagar Saxena · Rating 4 out of 5]

As the title suggests,the author tries to explain the relationship between Physics & Philosophy. How they have evolved,where and in what regard they differ,how they derive from each other and so on. Inspite of it's short length,the book imparts a lot of insights. The author starts right from the times of Plato and juxtaposes the prevalent scientific views & theories of those times. He follows this method right through the book. This juxtaposition is a key strength,while at the same time, an impediment. There are a lot of schools of thoughts being discussed here and jumping in & out of x into y and then back to g can be a bit confusing. Moreover,since there is also some jumping between the periods/eras being discussed,it complicates things a bit more. Though the author's own clarity about these schools of thoughts offsets this issue a bit.

In all his analogies,Jeans is fully mindful of conveying the essence of the matter. He also makes it a point to tell us that in the post-Quantum world,there is no exact visual representation of the universe possible. This is due to the limitations of our own senses..we only know what we perceive and there is a certain causality we look for in all these perceptions. With these causal relations/laws we create a mental model of the world with objects we are familiar with. However,in the realm of sub-atomic particles,these mental models of ours constantly give erroneous results. Thus,the hope of a consistent,visual model is shattered. The laws in the sub-atomic realm tend to come to us in a highly mathematical form. These laws have a probabilistic nature and here the questions of determinism,free-will,materialism,God,etc. come in. The author seems to be tending towards a mentalist view of the world but he offers no clear answer and this is probably because Jeans is humble enough to know from the history of Physics,that chest thumping is not a wise choice.

There is a lot to unravel in this book. Though this book was written some decades ago,I feel the discussion of the nature of the questions and the possible answers offered by Physics and Philosophy is still very,very relevant.

[Emily · Rating 4 out of 5]

Finally picked this back up and finished. It's been a while since I had my physics classes, and I've never properly studied philosophy, so this book was a bit of a challenging refresher/introduction. Worth reading for a better grasp of quantum theory and how it puts philosophical questions such as free will vs. determinism, or mind vs. matter, into a new frame of reference. It is fun to think about things which lie at the very edges of our ability to comprehend.

[Ryan · Rating 5 out of 5]

Physics and Philosophy is a very intriguing and thought provoking read. Although written in the 1940's much of the analysis seems just as relevant today as when it was written. James Jeans gives particularly lucid explanations of some of physics most opaque theories and makes interesting connections to problems in philosophy such as free will vs determinism and materialism vs mentalism.

[Brian · Rating 5 out of 5]

'Twas intriguing to learn the world views of one of history's great physicists, written by Jeans himself.

[Chris Comis · Rating 3 out of 5]

Not too technical. Good book on the philosophical underpinnings of physics. Also takes an historical approach to the whole issue.

[أحمد المقدم · Rating 5 out of 5]

من اروع ما قرأت.. به بعض من الصعوبة و لكن فى النهاية تجد أنك حصلت على وجبة دسمة و أن تفكيرك فى العالم تغير كثيرا.. أنصح و بشدة بقراءة هذا الكتاب..

[Muhammad Mahmoud · Rating 5 out of 5]

كتاب لا غنى عنه لمن أراد أن يغوص فى أعماق بعض القضايا العلمية ذات الخلفية الفلسفية و أن يُرتب مفاهيمه عنها

[Haitham Brasneh · Rating 3 out of 5]

الفيزياء و الفلسفة !
الفصول الاولى تحدث عن فلسفة ديكارت و كنت
الفصول الأخيرة تحدث عن ميكانيكا الكم و تطورها !!!!

.
يغلب على الأجزاء الأولى منه النقد اللاذع لكنت و ديكارت لدرجة أنه وصفهم بالسذاجة !

[Travis · Rating 2 out of 5]

Really not what u was expecting. Read the first couple chapters first if you're interested continue.