1976, Santa Monica. Jack Spark laat als buitenwipper geen enkele lastige klant binnen, maar zelf sluit hij een pact met slotenmaakster Monica Gucci. Monica brengt de sloten aan en geeft hem de reservesleutel, zodat hij later kan inbreken. Jacks ex-baas Fats Foley wil ook ‘binnen’ zijn en heeft zijn zinnen gezet op het fortuin van Randy Wells, mormoon en eigenaar van drie vrouwen die hij Randy’s Angels noemt. Randy is schatrijk en staat bekend als de Heler die slechte geesten verjaagt, maar de slechtste geest is Randy zelf, want alles is in scène gezet. Jack en Monica vormen een gouden duo, tot ze een deur te veel openen, die van Randy…
Desondanks de schrijver al 75 boeken op de teller staan heeft, mijn eerste leeservaring met een S boek. Moet bekennen, de Hercule Poirot prijs zit er voor iets tussen. Ik heb best wel genoten van dit boek dat zeer vlot leest. Een directe en hippe schrijfstijl in een zalig tijdskader. Het seventies sfeertje in het LA gekruid met Disco. De hoofdkarakters zijn gevormd door die tijd en kunnen wat mij betreft meespelen in een Tarantino-film. Heb zelfs Tavares eens gaan beluisteren. Deze misdaadroman blijft altijd luchtig en grappig, dat maakt het verschillend met meeste andere thrillers. Naar de ontknoping toe vond ik het wel bergaf gaan. Maar zeker wel een aanrader.
Na een militair verleden kan Jack Spark starten als buitenwipper in club Studio 74 waarvan Fats Foley de eigenaar is. Tijdens zijn job wordt vlak voor zijn voeten een vrouw neergekogeld. Wanneer Jack bij thuiskomst merkt dat het slot van zijn voordeur stuk is door een inbraakpoging, belt hij een slotenmaker op. De aantrekkelijke Monica Gucci komt op de proppen. Jack en Monica storten zich samen in een avontuur.
Bavo heeft gezorgd voor een goed en verrassend plot dat niet ‘1 uit de duizend’ is. Het is een originele benadering van een thriller met een beperkt aantal niet alledaagse personages waardoor het verhaal overzichtelijk blijft en goed te volgen is. De onverwachte wendingen maken het sappig. Verveling is uitgesloten. Ook door ‘muziek’ in de tekst te steken: afwisselend korte en lange zinnen; geen te ingewikkelde zinsbouwen; op tijd en stond afgewogen en levendige dialogen. Een langdradige uiteenzetting van – op het eerste zicht – iets banaals, maakt Dhooge levendig en smakelijk. Bijvoorbeeld zoals het telefoongesprek tussen Jack en de slotenmaker in het begin dat maar liefst tussen 2 en 3 pagina’s beslaat. Amusant en bovendien zou het een dialoog kunnen zijn uit het leven gegrepen tussen assertieve mensen. Pittig maar met hoekjes af zodat het luchtig blijft. Ook van humor is deze thriller niet gespaard. Woordspelingen, gedachten, situaties, … het zit er allemaal in. Bijvoorbeeld pag. 106 ‘… hun handen vol met op te zoeken of wow wel een woord was.’ Bavo Dhooghe heeft ook gelet op de details. Het verhaal speelt zich af in 1976 en laat een VHS cassette meespelen.
Er zitten twee foutjes in het verhaal nl. de eerste zin ‘Jack Spark liet niemand niet binnen’. Dit is een dubbele ontkenning waardoor er gezegd wordt dat Jack iedereen binnen laat, terwijl dit niet het geval is. Een tweede foutje is op pag. 239 over het tijdstip van een telefoontje. Verwarrend.
Maar we vergeven het Bavo. Het is een smakelijk, vlot geschreven, humorvol, origineel thrillerverhaal dat smaakt naar meer. Dhooge heeft een plaats in de boekenkast veroverd. Een van de beste thrillers die ik ooit gelezen heb.
Ik hou van Santa Monica. En ik vond Stiletto Libretto goed. Daarom had ik deze meegegritst uit de bib. Leest vlot. Goede plot, maar ergerde me aan de taal. Niet helemaal mijn ding, ondanks het decor van Sunset Blvd.
Om de zoveel tijd waag ik me nog eens aan een thriller, maar ik zal me erbij moeten neerleggen dat het mijn genre niet is. Het verhaal was niet slecht, maar het ging zo traag vooruit en er zat te veel herhaling in.
Het was een zeer spannend boek omdat het doorheen het hele verhaal een raadsel was wie nu wat precies had gedaan en ook omdat je doorheen het gehele boek linken moest leggen met zaken die je eerder in het verhaal gelezen had. Soms was dit wel moeilijk aangezien er vaak gebruik gemaakt werd van flashbacks doorheen het boek.
Ook moeilijk was het feit dat je het verhaal niet alleen door de ogen van Jack Spark zag, maar ook door de ogen van Randy Wells, die dan vaak op een heel andere plaats al Jack was, vooral in het begin van het boek was dit erg ingewikkeld doordat je niet wist wie Randy was en je je op dat moment in de verhaallijn van Jack Spark inleefde die dan hierdoor onderbroken werd. Maar naar het einde van dit boek werd het steeds gemakkelijker om deze twee verhaallijnen van elkaar gescheiden te houden omdat ze elkaar ook steeds meer begonnen op te volgen.
Wat ik ook zeer goed vond was dat alles zeer duidelijk werd uitgelegd, bijvoorbeeld wat ze precies deden of de ruimtes waarin ze zich bevonden. Dit valt ook af te leiden uit de dikte van het boek, het boek telde 283 pagina’s en het verhaal speelde zich ongeveer over een maand af.
Mijn algemeen besluit over het boek is dus dat het een zeer spannend boek is waarin je je tijdens het lezen geen enkel moment in verveeld. Je kan je de personages zeer goed voorstellen en tijdens het lezen heb je echt het gevoel dat je je in het verhaal bevindt. Het idee om door de ogen van twee verschillende personages te kijken was in het begin van het verhaal licht verwarrend. Maar zodra het verhaal vorderde was dit een plus punt om beter te kunnen begrijpen hoe het verhaal precies in elkaar stak.
Een thriller waar ik om moest lachen: om het verhaal en de dialogen. Inbreken met reservesleutels en rondsnuffelen in vreemde huizen, dat kan niet goed gaan. Weinig bloed en geweld, een aanrader als je even wilt ontspannen. Film- en muziekliefhebbers kunnen hun hart ophalen, want het boek bevat veel verwijzingen naar deze kunstvormen.
Ik vond het een hoekige schrijfstijl, een ongeloofwaardige verhaallijn en met te weinig uitdieping van de karakters. Het kwam bij mij aan als een snel snel snel geschreven boek alsof een deadline moest worden gehaald.