In december 2009 vertrok voor het eerst in achttien jaar een directe trein van Belgrado naar Sarajevo, van de huidige Servische naar de Bosnische hoofdstad. In 1991 was die verbinding stilgevallen. Het multinationale Joegoslavië van president Tito viel uiteen, vier jaar lang woedde een oorlog tussen Serviërs, Kroaten en moslims. Het leidde tot etnische zuiveringen, tienduizenden doden, miljoenen vluchtelingen – in het hart van Europa. Na de oorlog werd het spoor tussen beide steden vrij vlug hersteld, maar voor een heropening van de verbinding was het nog te vroeg. Nu, jaren later, is de trein terug. Is het een teken van verzoening?
Mooie beschrijvingen, de auteur spreekt met allerlei mensen (van bakkers tot politici) en deelt dezelfde liefde voor treinreizen (en de symbolische waarde ervan) met mij. Wat ik mis: historische achtergrond en een eigen visie op de gebeurtenissen. Bovendien valt het mij op dat er wel een heel optimistisch beeld van de conflicten in de balkan worden geschetst.
In dit boek doet De Rynck verslag van zijn reis met de trein van Belgrado naar Sarajevo. De verbinding die in 2009 werd heropend. Hij vertelt op een intense manier de geschiedenis van de Balkan en dan met name over voormalig Joegoslavië. Met nadruk op het Tito-tijdperk en de oorlogen erna. Hij reist door de uitelkaar gevallen landen en spreekt met de mensen over de laatste oorlog. Het grote probleem hierbij is dat de mensen die hij sprak geen 'toevallige' treinreizigers zijn. Het zijn van te voren goed voorbereide interviews met goed gekozen mensen. Hierdoor werden de verhalen ook vaak een herhaling van hetzelfde. Het blijkt dat de trein meer bijzaak is. En dat vind ik jammer. Hij is Belg. Dat leest voor Nederlanders soms wat lastiger. Uitdrukkingen waren onbekend. En ik heb zelfs een paar nieuwe woorden geleerd waarvan de betekenis me nog steeds onduidelijk is. Voor mij was het boek erg hak op de takkerig. Dan verhaalt hij over het landschap waar hij in voorbij treint. Om in de volgende zin in de bus op weg naar een afspraak te zitten. Of iemand vertelt over het recente oorlogsverleden om in de volgende zinnen de opbouw te maken naar een moment twee oorlogen eerder. Het vraagt veel van je als lezer. Ook viel me een bepaalde vooringenomenheid op. Met name in Bosnië. De gebruikte woorden in beschrijvingen waren zeer subjectief en westers vooringenomen. Goed, hij was een jonge knaap toen hij dit schreef. Hopelijk is hij een groot deel van zijn vooringenomenheid kwijt geraakt.