ตำนานรักเหนือภพ 2

花千骨 #2

by Fresh Guo Guo, Fresh กั่วกัว, พริกหอม

การที่อาวุธเทพสิบทิศกลับคืนสู่แดนเซียนได้หลายชิ้นเช่นนี้ นับว่าเป็นความชอบของฮวาเชียนกู่ทั้งสิ้น นางเป็นเพียงเด็กอ่อนเยาว์ แต่กลับดึงดูดแต่คนที่ไม่ธรรมดา ทั้งจักรพรรดิแดนมนุษย์ ประมุขแดนมารปีศาจ และบัณฑิตปริศนาอัจฉริยะ ซึ่งความบริสุทธิ์จริงใจของนางก็ทำให้ทุกคนต่างรักนาง ทำเพื่อนางอย่างเต็มใจ

หากสิ่งนี้เองกลับสร้างปัญหาแก่นางภายหลัง เมื่อหนีมั่นเทียนคู่ปรับเก่าเกิดจับจุดอ่อนนางได้ ด้วยความอิจฉาจึงไม่ลังเลเลยที่จะฉุดนางลงต่ำ ฮวาเชียนกู่อะไรก็ยอมได้ เว้นแต่ความลับที่นางเก็บงำมาตลอดเวลาหลายปีเรื่องนั้น จะถูกเปิดเผยออกไปไม่ได้เป็นอันขาด!

จุดเริ่มต้นของการกระทำผิด และยิ่งทีก็ยิ่งสั่งสมเพิ่มพูน นางย่อมรู้ตัวว่ากำลังทำอะไร แต่ก็ไม่อาจไม่ทำได้จริงๆ เพื่อเขาคนที่อยู่ในหัวใจ ต่อให้นางผิดต่อสำนัก ผิดต่อทุกคน ผิดต่อทั้งหกภพภูมิ แม้บทลงทัณฑ์อันโหดร้ายรออยู่ที่ปลายทาง นางก็ยินดียอมรับมัน ไม่มีวันหันหลังกลับเด็ดขาด

Genres: Novels, Fantasy, China, Fiction

504 pages, Paperback

First published September 1, 2009

About the author

Associated Names:
* Fresh Guo Guo
* Fresh果果 (Chinese Profile)
* 과과 (Korean Profile)
* Fresh กั่วกัว (Thai Profile)

Reviews

[Lily 百合花 · Rating 4 out of 5]

ชื่อเรื่อง – ตำนานรักเหนือภพ 1-3 (花千骨 Hua Qian Gu) + ตำนานรักเหนือภพ ภาคพิเศษ (花千骨番外 Hua Qian Gu - Side Story)
ผู้แต่ง – Fresh กั่วกัว (Fresh 果果) เขียน พริกหอม แปล

เป็นเรื่องที่อ่านแล้วรู้สึกสนุกมาก แต่ไม่เสียน้ำตาเลยสักหยด กร๊ากๆ ไม่ได้รักพระนางเป็นพิเศษ คือเฉยๆ กับทั้งฮวาเชียนกู่และไป๋จื่อฮว่า แต่อ่านแล้วกลับชอบจอมมารอย่างซาเซียนโม่อ่ะ น่ารักมากๆ 555+ ไม่ค่อยชอบตงฟางอวี้ชิง อยากจะบอกว่าเพราะเอ็งแหละ ฮวาเชียนกู่เลยต้องเจอชะตากรรมแบบนั้น รู้นะว่าตงฟางอวี้ชิงละวางจากหน้าที่ตัวเองไม่ได้ แต่อ่านแล้วเคืองจริงๆ

คืออ่านแล้วอยากจะบอกว่า ชีวิตของฮวาเชียนกู่นี่ซวยจริงๆ นะ ซวยซ้ำซวยซ้อน ใช้คำอื่นไม่ถูกเลย ฮ่าๆ ที่อ่านแล้วสนุกมาก ตรงนี้ต้องขอชมคนเขียนและคนแปลเลยค่ะ ทำให้อ่านไปลุ้นไป และไม่อยากวางเลย แม้เรื่องจะดราม่ามากๆ ก็ตาม แต่เราไม่ได้เศร้าตาม เพราะเราเฉยๆ กับฮวาเชียนกู่ ฮ่าๆ ที่หลงรักไป๋จื่อฮว่าอย่างหัวปักหัวปำ แต่ทำไมก็ไม่รู้ พอได้ตามไปฟังเพลงประกอบละครเรื่องนี้ พร้อมกับดูคลิปไปด้วย โฮกเลย เศร้ามาก ดันเศร้าตอนเห็นภาพซะงั้นอ่ะเรา แต่ฮั่วเจี้ยนหัวที่มาเล่นเป็นไป๋จื่อฮว่าหล่อจริงๆ นะ ยิ่งตามไปฟังเพลงที่เฮียร้อง โอ๊ยยยย ร้องเพลงเพราะจัง 555+ รอแต่ว่าเมื่อไรละครจะมาล่ะ อยากดูแล้วนะ

เรื่องนี้อ่านแล้วในใจเราจะเกิดคำถามว่า “ถ้าไม่…” เต็มไปหมดเลย เพราะคิดว่าถ้าเลือกอีกทาง มันคงจะไม่เป็นแบบนี้แน่ๆ แต่ใครกันจะฝืนชะตาลิขิตได้ล่ะนะ ที่อ่านแล้วแทบรับไม่ได้ ก็คือสภาพร่างกายของฮวาเชียนกู่ที่ต้องผจญกับมัน สยดสยองมากมาย

เลยเป็นเรื่องที่อ่านสนุกสำหรับเรา แต่ไม่ได้รักใครเป็นพิเศษ นอกจากท่านจอมมาร ที่อ่านแล้วขำกร๊ากอ่ะ ฮวาเชียนกู่มองซาเซียนโม่เป็นพี่สาวตลอด แล้วเป็นจอมมารที่เอาแต่ใจมากด้วย คือทุกอย่างเพื่อเชียนกู่แล้ว เขายอมทำให้หมด โดยไม่สนใจว่าเชียนกู่เป็นศิษย์ของฉางหลิว ฝ่ายตรงข้ามกัน ลูกน้องของจอมมารก็เลยได้แต่ปวดกบาล เลยขำจุดนี้เป็นพิเศษแหละ

เท่าที่คุยกับน้องมา น้องบอกว่าเรื่องนี้สื่อให้เห็นว่า ทั้งไป๋จื่อฮว่าและตงฟางอวี้ชิง ต่างก็ทำหน้าที่ของตัวเองเต็มที่ จำต้องทำให้คนที่รักที่สุดต้องเจ็บปวดทรมาน เพราะเหมือนเลือกส่วนรวมมากกว่าส่วนตัว ส่วนซาเซียนโม่ก็เป็นการสื่อถึงการละเลยหน้าที่แบบเต็มขั้น แบบว่าเป็นจอมมารอะไรก็ไม่รู้ กลับช่วยแต่เชียนกู่อย่างเดียว ไม่สนใจใครเลย 555+ ละเลยหน้าที่แบบสุดๆ แต่เค้าก็ชอบนะ น่ารักอ่ะ ชอบจริงๆ เลย

เซียวหยวนหล่างเป็นพระรองอีกคน ที่บทไม่เยอะนะ เขาเป็นกษัตริย์ของแดนมนุษย์ หลงคิดว่าตัวเองชอบเชียนกู่ แต่จริงๆ ก็คงไม่ใช่แหละมั้ง แทบจะไม่ได้รู้จักกันเลย ก็เลยกลายเป็นเรื่องรักสามเส้ากับชิงสุ่ย เพื่อนรักของเชียนกู่เลย

ส่วนฉากที่พระนางกัดคอดูดเรื่องกัน โอ้แม่เจ้าาาาาาาา บทจะมีก็ยาวเชียว อ่านไปเลือดแทบจะพุ่งตาม 555+ ประหนึ่งอ่านทไวไลท์เวอร์ชั่นจีนอ่ะ เห็นในละครมีฉากนี้แน่ๆ นะ ทำเอาอยากดูเลย ฉากไคลแมกซ์ของเรื่องเลย ฮ่าๆ

จริงๆ เปิดอ่านบทนำแล้วเกือบจะปิดอ่ะ เพราะฉากนั้นสะเทือนไตมาก และเป็นฉากที่เริ่มต้นดราม่าอย่างแท้จริงเลย แต่พออ่านไปเรื่อยๆ ก็พบว่าดีว่าไม่ปิดก่อนจะอ่านจบ 555+ เลยได้อ่านเรื่องดีๆ จนจบนะ

เรื่องนี้ใครยังไม่อ่าน แนะนำให้อ่านนะคะ ช่วงครึ่งแรกของเรื่องสนุกมากค่ะ แต่ช่วงก่อนจะจบเล่ม 3 ออกทะเลไปไกลเลย กว่าจะกู่กลับมาก็ตอนจะจบเรื่อง แต่ก็มีตอนพิเศษให้ได้ลุ้นกันกับการสืบคดีด้วยฝีมืดของเชียนกู่ และปิดท้ายด้วยเล่มภาคพิเศษที่ออกแนวรวมมิตร เฮฮาปาจิงโกะ จนคิดว่าเป็นคนละเรื่องกันเลย ขำมากๆ แล้วก็ดูเป็นคนละเรื่องกับก่อนหน้านี้ที่อ่านจริงๆ

[สปอยล์]
ตำนานรักเหนือภพ 1 - เริ่มเรื่องได้น่าติดตามมาก ว่าฮวาเชียนกู่จะต้องผจญกับปัญหาอะไรบ้าง จู่ๆ ได้เป็นเจ้าสำนักเหมาซานโดยไม่ทันตั้งตัว ไหนจะเจอปู้จายระหว่างทางตั้ง 2 คน (เซียนหยวนหล่างกับตงฟางอวี้ชิง ตอนแรกข้าพเจ้าก็สับสน จนเอาสองคนนี้มารวมกัน คิดว่าคนเดียวกัน ฮ่าๆ) ไหนจะได้ถังเป่าเป็นลูกน้อยกลอยใจ ไหนจะได้เป็นศิษย์ของไป๋จื่อฮว่าผู้ชาเย็น เล่มแรกเลยออกแนวสดใส สนุกสนาน คล้ายๆ อ่านแฮร์รี่ พอตเตอร์ เวอร์ชั่นจีนไรงี้ แบบเข้าสำนัก ศึกษาร่ำเรียนวิชาด้วยความพยายามของตัวเอง

เรื่องของถังเป่ากับลั่วสืออี ฮามากๆ อ่ะ ไม่คิดว่าจะลงเอยกัน หนอนน้อยกับศิษย์คนสำคัญของฉางหลิว

ตำนานรักเหนือภพ 2 - เราคิดว่าทั้งเล่มจะเป็นการไปผจญโลกภายนอกของพระนาง แต่แล้วไปด้วยกันได้ไม่ถึงร้อยหน้า ความดราม่าก็มาเยือน โฮกสุดๆ อ่ะ เมื่อไป๋จื่อฮว่าโดนรับพิษแทนฮวาเชียนกู่ และไม่มีทางรักษาหายขาดได้ จริงๆ ไป๋จื่อฮว่าเตรียมตัวที่จะตายจากไปแล้ว มีแต่ฮวาเชียนกู่ที่พยายามให้อาจารย์ดูดเลือดตัวเองไปกิน แถมพอมีคนมาเห็นไป๋จื่อฮว่าจูบเธอ ก็ลบความจำทั้งของเขาคนนั้นและของอาจารย์ไปเลย

เซ็งตงฟางอวี้ชิงมาก บอกเชียนกู่ทำไมก็ไม่รู้ว่าต้องใช้อาวุธเทพทั้งสิบ เพื่อได้หยกเปลววารีมาแก้พิษให้อาจารย์ ก็เข้าใจนะว่าตามหน้าที่ของตงฟางจะต้องเป็นประมุขหออี้สิ่ว ที่ต้องทำตามนั้น แต่แบบว่าแง่ๆๆๆ เซ็งอ่ะ จุดเริ่มต้นของความซวยก็มาจากตรงนี้ด้วย จริงๆ ตอนรู้ว่าตงฟางเป็นประมุขหออี้สิ่วที่เชียนกู่เคยเอาหัวผักกาดไปเซ่นไหว้ ก็ตกใจนะ มิน่าทำไมถังเป่าเรียกตงฟางว่าท่านพ่อ ซึ่งถังเป่าเป็นหนอนภูตที่เกิดมาจากเลือดของเชียนกู่ โดยเป็นคนของหออี้สิ่ว

ช่วงเวลาที่เชียนกู่ได้อยู่กับนาหมัวเยวี่ย และเลี้ยงดูจนโต เป็นอะไรที่อ่านแล้วชอบมาก นาหมัวเยวี่ยเป็นร่างของมารเทพที่กำลังโต แต่แล้วพลังทั้งหมดเสี่ยวกู่กลับได้รับไป ไม่คิดเลยว่าในเล่มภาคพิเศษ นาหมัวเยวี่ยมาเกิดใหม่เป็นหลวงจีน และได้คู่กับโยวรั่ว 555+

เล่มนี้เรียกได้ว่าเชียนกู่ซวยมากๆ ขโมยอาวุธเทพ ถูกจับตัวกลับไปลงโทษ ถูกกล่าวหาว่าฆ่าเจ้าสำนักสักสำนักแหละ สูญเสียเพื่อนที่ชื่อช.ช้างอะไรสักอย่างแหละ จำไม่ได้ แต่สุดท้ายเขาคนนั้นคือหยกเปลววารี เลยตามเชียนกู่ไปขโมยอาวุธเทพด้วย ตอนถูกลงโทษก็คือฉากในบทนำเล่มแรกแหละ โฮกเลย แถมหลังจากนั้นยังโดนน้ำจากสระสิ้นรักจนหน้าเละเทะเหมือนโดนน้ำกรด เพราะหนีมั่นเทียนใจร้ายสุดๆ อ่ะ

ไหนจะศิษย์พี่ของไป๋จื่อฮว่าอีก ที่พยายามจะฆ่าเชียนกู่ให้ตาย ทำให้เชียนกู่เข้าใจว่าอาจารย์ตัวเองเอาน้ำสระสิ้นรักมาสาดใส่ตัวเอง แถมยังเนรเทศเธอไปดินแดนรกร้างป่าเถื่อน ด้วยสภาพที่ตามองไม่เห็น หน้าตาเละเทะ แต่ใจจริงเสี่ยวกู่ก็คิดว่าอาจารย์ใจร้ายกับเธอมาก หารู้ไม่ว่าตัวครวญครางที่อยู่เป็นเพื่อนนาง ก็คือตัวแทนที่เขาส่งไปดูแลเธอ แต่อาจารย์ของเธอไม่เคยรู้ว่าเธอโดนน้ำจากสระสิ้นรัก กว่าจะรู้ก็ตอนเล่ม 3 เลยแก้แค้นให้ด้วยกันฟันแขนของหนีมั่นเทียนขาดเลย สะใจ โฮะๆๆ

นอกจากไป๋จื่อฮว่าจะรู้ว่าเชียนกู่เป็นเทพองค์สุดท้าย เลยทำให้เลือดของเธอรักษาได้ทุกอย่าง เขายังรู้ว่าเธอได้รับพลังมารเทพไป เลยทำให้ยอมปิดผนึกมารเทพไว้ ไม่ให้เปิดออกมา เพราะถ้าเปิดออกมา ก็จะทำให้ไป๋จื่อฮว่าบาดเจ็บไปด้วย แล้วจริงๆ ไป๋จื่อฮว่ารู้ทุกอย่างที่เชียนกู่ทำ แต่ทำเป็นไม่รู้ ใจร้ายมากอ่ะ 555+ วิธีรักในแบบของอาจารย์ช่างโหดร้ายจริงๆ

ไม่คิดว่าเชียนกู่จะมีศิษย์ด้วย โยวรั่วขอเป็นศิษย์เธอ และจริงๆ เป็นหยกที่เชียนกู่แขวนคอมาตลอด พอได้กลับคืนร่างเซียนของตัวเอง ก็เลยมาขอเป็นศิษย์

ตำนานรักเหนือภพ 3 - เล่มนี้แอบคิดว่าออกทะเลไปไกลมากๆ มากแบบที่ เง่ออออ เหมือนกับว่าต่อสู้กัน แล้วทีนี้ในที่สุดไป๋จื่อฮว่าก็ขังฮวาเชียนกู่ไว้ใต้ทะเลฉางหลิวนาน 16 ปี แต่แล้วนางก็ออกมาได้ เพราะถังเป่ามาช่วยจนโดนฆ่าตาย พอถังเป่าตาย นางก็เลยแค้นมาก กลายเป็นมารเทพไปซะงั้น และจับไป๋จื่อฮว่าที่กลายเป็นคนธรรมดา (เพราะโดนพลังปิดผนึกกระจุยความเป็นเซียนไป) อยู่ด้วยกันตลอด แต่ชาเย็นกันตลอด ไป๋จื่อฮว่าก็คิดแต่ว่าจะต้องสังหารให้ได้ โฮกกกกกก แต่ก็มีฉากดูดเลือดให้เคลิ้มๆ กันไป กร๊ากๆ

แต่ฮวาเชียนกู่จูบกับหลายคนนะเรื่องนี้ ทั้งอาจารย์ ตงฟาง จอมมาร และเชียนโม่ปิง ตอนเป็นมารเทพอ่านแล้วแอบเซ็งนะ อยากจะให้เรื่องจบๆ ไปซะ ออกทะเลไปซะไกล สุดท้ายเชียนกู่ก็สร้างเรื่องว่าตัวเองฆ่าคนทั้งหกภพภูมิแล้ว บังคับให้อาจารย์สังหารตัวเอง และสาปเขาไม่ให้แก่ ไม่ให้เจ็บ และไม่ให้ตาย แล้วตัวเองก็จากไป

สุดท้ายจู๋หร่านก็ยอมสละตัวเอง เพื่อเก็บวิญญาณอีก 1 ดวงของเสี่ยวกู่ให้ไป๋จื่อฮว่า แต่เขาเอาไม่ทัน โดยจอมมารชิงไป 555+ เลยทำเอาสติแตกไปอีก 200 ปีเลย กว่าจะได้ตัวกลับมา ว่าเธอเกิดใหม่เป็นคนสติไม่เต็ม ก็เลยรีบตามไปรับเป็นศิษย์ เธอจำเขาไม่ได้ แล้วก็จบลงแค่นี้แหละ ว่าเป็นศิษย์อาจารย์กัน

จริงๆ คิดว่าจบแค่เล่ม 3 มันก็โอเคแล้วนะ แถมยังมีตอนพิเศษต่อท้าย เล่าถึงช่วงเล่ม 2 ที่พระนางออกไปผจญยุทธภพกัน แต่ไม่ได้เอ่ยในเล่ม 2 เพราะแท้จริงแล้วโดนลบความจำไป และจริงๆ คดี มาจากฮวาเชียนกู่ตอนเป็นมารเทพจะกลับไปสังหารตัวเอง แต่ทำไม่ลง เลยลบความจำตัวเองในอดีตไปแหละ (เพิ่งมาเข้าใจก็ตอนจะจบตอนพิเศษของเล่ม 3 แหละ)

ตำนานรักเหนือภพ ภาคพิเศษ - สุดท้ายเสี่ยวกู่ก็ได้กินยาคืนความจำจากตงฟางที่มาเกิดใหม่ แล้วเป็นวิญญาณตามมาหา อาจารย์ให้เธอกินยาเป็นเซียน จะได้อยู่กับเขาตลอดไป แต่พอเธอจำได้ ก็ทำให้ร่างกายส่วนอื่นมีปัญหา เช่น ตาบอด หูหนวก พูดไม่ได้ บลาๆๆ ก่อนจะเป็น ก็ได้กลับสำนักกันทั้งศิษย์และอาจารย์ ตอนนี้โยวรั่วเป็นเจ้าสำนัก ลั่วสืออีที่ถูกเชียนกู่ฆ่าไป ก็ฟื้นกลับมา แต่จำอะไรไม่ได้เท่าไร เจอถังเป่าก็ชอบเหมือนเคย 555+ (ขำไม่หายตอนเล่มแรกๆ ที่ถังเป่าถามเชียนกู่ว่าจะเป็นหญิงหรือชายดี จะรักลั่วสืออี หรือชิงสุ่ยดี 555+)

งงมากว่าพระนางแต่งงานกันตอนไหน รู้อีกทีก็บอกว่าแต่งกันมาหลายปีแล้ว แต่ยังไม่เคยเข้าห้องหอกัน 555+

เรื่องออกทะเลไปอีก เมื่อตงฟางบอกว่ามีวิธีรักษาอาการตาบอดของเชียนกู่ แต่ต้องใช้เวลา 16 ปี ก็เลยพนันให้เชียนกู่กลับไปเกิดใหม่ จำอะไรไม่ได้ ให้ศิษย์น้องของไป๋จื่อฮว่าไปเป็นพ่อ แล้วก็ให้เธอมาเข้าเรียน ดูสิว่าเธอจะตอบรับใครแต่งงานด้วย

แต่สุดท้ายถึงไป๋จื่อฮว่าชิงจูบเธอก่อน แต่เธอกลับตอบรับจะแต่งงานกับคนที่เป็นหยกเปลววารีมาเกิดใหม่อ่ะ 555+ การพนันเลยจบลง ทุกอย่างกลับไปเหมือน 16 ปีก่อน และให้ไป๋จื่อฮว่าฝังเข็มให้กับเธอ พอเธอมองเห็นก็ยั่วอาจารย์ตัวเอง ฮ่าๆ ซึ่งก็เกือบจะจบลงด้วยการเป็นสามีภรรยาอย่างแท้จริง แต่แล้วเธอบอกให้เขารอไปอีก 2 ปี กร๊ากกกกกก อดอ่านฉาก 18+ เลย ฮ่าๆๆๆ จบลงแต่เพียงเท่านี้แหละ

[林雅君 · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้สนุกมากๆ เนื้อเรื่องเข้มข้นวางไม่ลง เริ่มมีดราม่ามากขึ้นเรื่อยๆ ชะตาชีวิตนางเอกอะไรมันจะอาภัพขนาดน้านนนน แต่ความรู้สึกส่วนตัวตอนอ่านก็ไม่ได้เศร้าขนาดนั้นแฮะ คือก็เอาใจช่วยนางเอกนะ แต่ก็ไม่ได้อินกับคู่พระนางเท่าไหร่ อาจจะเพราะไม่ได้เชียร์พระเอกด้วยแล่ะเลยไม่ได้เอาตัวเองเข้าไปอินกับนางเอกมาก เพราะส่วนตัวก็ยังเมนบรรดาพระรองอยู่ 55555 /ชูป้ายไฟพี่ซาคนงาม ด้านหนึ่งก็แค้นใจแทนนางเอกแล่ะ สงสารนางเอกมากด้วย คิดว่าถ้านางเอกไม่ดันทุรัง ปล่อยวางเรื่องพระเอกลงได้ ชีวิตนางคงไม่เดินมาถึงจุดนี้จริงๆ แต่อีกด้านหนึ่งก็นับถือหัวใจนางเอกมากๆ ความรักของเธอช่างยิ่งใหญ่นัก ยอมทำทุกอย่างเพื่อคนที่รักโดยไม่สนว่าตัวเองจะเป็นยังไง ในขณะที่คนที่รักเธอยอมสละทุกอย่างเพื่อเธอ แต่เธอกลับยอมสละทุกอย่างเพื่อคนที่เธอรัก โฮฮฮ 😭😭😭

[Patrawan Dear]

#ตำนานรักเหนือภพ (เล่ม 1-3 และเล่มพิเศษ)

- เป็นแนวเทพเซียนที่ดราม่าเข้มข้น อัดลึก หน่วงหนึบตั้งแต่เล่มสอง ทั้งความรักที่เป็นไปได้ยากระหว่างศิษย์อาจารย์ ความบีบคั้นระหว่างธรรมะกับอธรรม หน้าที่กับหัวใจ ความแค้น ความโหดร้ายทารุณ คือมาหมดทุกสิ่งอย่าง นางเอกสะบักสะบอมสุด อ่านแล้วเหนื่อย หน่วง หนึบ หนัก - หัวจะปวดจนต้องพักดมยา

- เป็นน้อยเรื่องที่อ่านแล้วเกลียดพระเอก แม้การกระทำของเขาอาจจะเข้าใจได้ แต่ไม่อาจยอมรับ และไม่อาจให้อภัย - อ่อนแอก็แพ้ไปเถอะ

- เป็นแนวที่ชอบ ดราม่าที่ใช่ เสียดายที่ดองมานาน แต่ไม่ขออ่านซ้ำ - ช้ำแค่นี้พอแล้ว

- อาจจะเพราะผู้เขียนตั้งใจขยี้นางเอกให้แหลก จึงละเลยรายละเอียดที่จะสื่อให้เห็นถึงอารมณ์ของตัวละครอื่น ๆ และไม่ค่อยมีจังหวะให้คนอ่านได้พักบ้างอะไรบ้าง - โอย...ใจบางไปหมด

- เล่มพิเศษ เหมือนผู้เขียนมาเติมวัคซีนความหวานให้คนอ่าน เพราะภูมิหมดไปแล้วกับสามเล่มหลักหนา ๆ ทั้งคาแรกเตอร์ตัวละคร ทั้งโทนอารมณ์ของเรื่อง มันเรื่องเดียวกันไหม - เอาปากกามาวงก่อนนน

- แต่ทั้งนี้และทั้งนั้น ยังนับว่าเป็นเรื่องที่อ่านสนุกมาก แม้จะมีจุดใหญ่ที่ไม่เคลียร์ และไม่ปลื้มพระเอกก็ตามทีค่ะ :)

[addie · Rating 5 out of 5]

5/5 เป็นนิยายที่สนุกมากกกก ส่วนผสมที่ลงตัวระหว่างความ angst กับการดำเนินเรื่องที่เข้มข้น เป็นขึ้นเล่มหิ้งอีกเล่มแน่นอน ชอบคาแรคเตอร์ของทั้งสองตัวละครมากๆ รู้สึกว่าเป็นเล่มที่นิยายที่คิดจะเขีบนความสัมพันธ์ศิษย์อาจารย์ควรเอาเป็นแบบอย่าง ระดับความดราม่ามันเพอร์เฟกต์มากๆ โคตรสนุกกกก

[Pollarin · Rating 4 out of 5]

..............เกลียดนังหนีมั่นเทียน ขอสาปแช่งให้จบเรื่องแล้วไม่ได���ตายดี ตั้งแต่แรกเชียนกู่ก็ไม่ได้ล่วงเกินอะไรเลยแท้ๆ เป็นตัวเองแพ้เอง ยอมรับไม่ได้เอง อิจฉาเอง จนสุดท้ายก็ยังจะทำลายใบหน้าและจิตใจเชียนกู่ขนาดนั้น ไม่รู้เลยว่าจิตใจทำด้วยอะไร อิชั่ววววว

เนื้อเรื่องเข้าสู่ความดราม่าตั้งแต่ตรงกลางเล่ม และดำเนินอย่างอึมครึมต่อไปจนจบ แต่เท่าที่อ่านมาตอนนี้ก็ยังไม่ถึงกับดราม่าร้องไห้น้ำตาไหลพรากๆ (แน่นอนไหลไปแล้วนิดนึง) แปลว่าเล่มสามคงหนักหน่วงมากสินะ.....ชะตานางเอกก็เหลือเกินจริงๆ เลย

เล่มนี้คนที่ชอบที่สุดก็ยังเป็นพี่ซา..อ่า ทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้กันนะ ทุ่มทุกอย่างขนาดนี้ นางเอกกลับไม่รู้เรื่องเลยสักนิด ชะตากรรมแม่นางคนงามที่น่าสงสาร ¥____¥

ความรู้สึกของนางเอกที่มีต่อพระเอก จริงๆ แล้วไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมถึงได้ลึกล้ำขนาดนี้ ทั้งที่ตั้งแต่แรกก็เพียงพบหน้าแล้วตะลึงในออร่าเท่านั้นนี่นา แต่ถึงอย่างนั้นเรียกว่ารักฝังใจก็ยังไม่เกินไปเลย ยอมทำทุกอย่างเพื่ออาจารย์ขนาดนี้ ยังไม่ยอมเปิดปากบอกอีกว่าทำเพื่ออะไร

แต่ขอด่าส่งท้ายหน่อย ฮวาเชียนกู จะโง่ก็ให้มันมีขอบเขตหน่อย!! ตอนหยดเลือดลงไปนี่แทบอยากจะพุ่งทะลุเข้าหนังสือไปตบให้หัวทิ่ม โง่อะไรขนาดนี้ โอ๊ยยยยยยย!!! ยังมีอีก ตอนตัดใจฆ่าจอมมารไม่ได้ เป็นไงล่ะ เค้ายึดร่างแกเลยไง ความคิดไร้เดียงสาอะไรจะขนาดนั้น อ่านแล้วหงุดหงิดเป็นบ้า

บรรดาผู้ชายที่รายล้อมรอบตัว บอกได้เลยว่าโคตรอิจฉา ดวงด้านนี้ดีจริงๆ มิตรสหายพึ่งพาได้ขั้นสุด อ่านไปกัดผ้าไป ชิชะ

แต่ยังไงก็เชียร์เชียนกู่อยู่ อยากให้ทุกอย่างจบลงด้วยดี..

[Lunae Enciel · Rating 5 out of 5]

เนื้อเรื่องเริ่มดรามา คอนฟลิกมาเต็ม

[Kamon SecondAccount · Rating 5 out of 5]

แนวแฟนตาซี บีบคั้นดราม่าที่หลอกคนอ่านด้วยการเริ่มเรื่องเหมือนนิยายกำลังภายใน (เวอร์ชั่นหญิง) ที่ตัวเอกออกเสาะหาสำนัก ฝีกปรือวิชา

ยิ่งอ่านปมยิ่งหนักหน่วง จะวางก็วางไม่ลงเพราะสนุกอิ๊บอ๋าย
น้ำตาหยดแหมะๆ ก็ต้องอ่านต่อ เปลืองน้ำในตัวชิบเป๋ง

สรุปว่า angst มาก พล็อตแบบอ่านจบแล้วยังสามารถเปิดกลับไปอ่านไปมา สะกดจิตตัวเองให้จมอยู่ในโลกดราม่าต่อไปได้
เหมาะสำหรับเวลาว่างๆ อยากหลุดไปอีกโลก

[Monaliz Juang · Rating 4 out of 5]

เสี่ยวกู่น่าสงสาร เป็นถึง...
แต่ทำไมชีวิตมันรันทดขนาดนี้
อาจารย์ก็ช่างเก็บอาการเก่ง รู้สึกตัวช้า
อ่านไปอยากฆ่าตัวร้าย หนีหมั่นเทียน (อินเกิน)
เนื้อเรื่องเข้มข้น ต้องรอติดตามเล่ม 3 ว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป
สนุกน่าติดตาม

อยากเห็นจุดจบของตัวร้ายจริงๆ

[Fuyutsuki Hikari · Rating 4 out of 5]

Awesome... awesome... awesome...

[Cinnamon · Rating 5 out of 5]

ดราม่าเข้มข้นมากขึ้น ตื่นเต้นมากขึ้น เดินเรื่องสนุกมาก เสี่ยวกู่น่าสงสาร ไป๋จื่อฮว่าแม้จะน่าแค้นแต่ก็ยังน่าเห็นใจ